II Kzw 158/18

<p>Sygn. akt II Kzw 158/18</p> <div> <h2>POSTANOWIENIE</h2> <p> Dnia 30 listopada 2018 r.</p> <p> <strong> <!-- -->S ąd Okręgowy w Łomży II Wydział Karny w składzie:</strong> </p> <p>Przewodniczący: SSO Małgorzata Mieczkowska</p> <p>po rozpoznaniu w sprawie <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. G.</span> </strong> </p> <p>ukaranej za czyn z art. 66 § 1 k.w.</p> <p>zażalenia wniesionego przez ukaraną</p> <p>na postanowienie Sądu Rejonowego w Wysokiem Mazowieckiem II Wydziału Karnego</p> <p>z dnia 19 października 2018 r. sygn. akt II W 509/17</p> <p>w przedmiocie umorzenia grzywny i kosztów postępowania</p> <p>na podstawie 437 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (§ 1)">§ 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 (art. 1;art. 1 § 1;art. 1 § 2)">art.1 § 1 i § 2 k.k.w.</a> </p> <p> <strong> <!-- -->p o s t a n a w i a:</strong> </p> <p>zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy.</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Zaskarżonym postanowieniem z 19 października 2018 r. Sąd Rejonowy <br/>w Wysokiem Mazowieckiem w II Wydziale Karnym odmówił ukaranej <span class="anon-block">A. G.</span> umorzenia grzywny i kosztów postępowania.</p> <p>Powyższe postanowienie zaskarżyła zażaleniem ukarana podnosząc, że jest osobą chorą, od dwóch lat korzystającą ze zwolnienia lekarskiego, nie pracującą i nieosiągającą dochodów. Wskazała nadto, że w innych sprawach została przez ten sam sąd zwolniona od kosztów.</p> <p> <strong> <!-- -->S ąd Okręgowy zważył co następuje.</strong> </p> <p>Zażalenie ukaranej nie zasługuje na uwzględnienie.</p> <p>Jak wynika z akt sprawy II W 509/17 wyrokiem Sądu Rejonowego w Wysokiem Mazowieckiem z 27 marca 2018 r. ukaranej wymierzono grzywnę w wysokości 200 zł, zasądzono od niej na rzecz Skarbu Państwa 30 złotych opłaty oraz 100 złotych z tytułu zryczałtowanych wydatków postępowania. Orzeczenie to utrzymał w mocy sąd odwoławczy, który w wyroku z dnia 19 lipca 2018 r. (IIKa 169/18 W) również zasądził od ukaranej na rzecz Skarbu Państwa 30 złotych opłaty oraz 50 złotych tytułem zryczałtowanych wydatków za postępowanie przed sądem drugiej instancji.</p> <p>Dywagacje skarżącej w kwestii tego, czy zasadnie obciążono ją kosztami postępowania nie podlegają obecnie ocenie sądu, gdyż rozpoznając zażalenie w postępowaniu wykonawczym, nie jest on uprawniony do kontroli prawomocnych orzeczeń, wydanych uprzednio w postępowaniu jurysdykcyjnym.</p> <p>Odnosząc się natomiast do zaskarżonego orzeczenia zauważyć trzeba, że ustawodawca dopuszczalność umorzenia należności sądowych uzależnił od ustalenia, że skazany (ukarany) z przyczyn od niego niezależnych, nie może ich uiścić, a ściągnięcie ich <br/>w inny sposób okazało się niemożliwe lub niecelowe (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 (art. 51)">art. 51 k.k.w.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 (art. 51 k)">art. 51k</a>.k.w. w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970900557" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy - Dz. U. z 1997 r. Nr 90, poz. 557 (art. 206;art. 206 § 2)">art. 206 § 2 k.k.w.</a>). Jednakże użyte w powołanym przepisie stwierdzenia: „w szczególnie uzasadnionych wypadkach” – do instytucji umorzenia w części oraz „wyjątkowo” – do umorzenia w całości, jednoznacznie wskazują, że muszą zajść okoliczności nadzwyczajne, z powodu których, mimo prawomocnych orzeczeń, kara i zasądzone koszty miałaby być niewykonywane.</p> <p>Ocena argumentacji wniosku, a następnie wniesionego przez ukaraną zażalenia pod kątem ustawowych przesłanek umorzenia należności, jest faktycznie niemożliwa. Zasadnie zatem sąd pierwszej instancji uznał, że uwzględnienie wniosku byłoby przedwczesne. Z akt wynika, że ukarana nie posiada nikogo na utrzymaniu i jest właścicielką dużego gospodarstwa rolnego. Natomiast w kwestii kondycji i możliwych do osiągnięcia z niego dochodów, brak jest jakichkolwiek informacji. Także nieudokumentowana została sytuacja zdrowotna ukaranej, co uniemożliwia ocenę jej uciążliwości i ponoszonych na leczenie kosztów. Podkreślić tymczasem należy, że w postępowaniu wykonawczym ciężar dowodowy w zakresie składanych wniosków spoczywa na skazanym (ukaranym), który jako strona postępowania może je składać, ale jest obowiązany do uzasadnienia zawartych we wniosku żądań w stopniu umożliwiającym jego rozpoznanie, w szczególności do dołączenia odpowiednich dokumentów – por. art. 6 § 1 i 2k.k.w. Ponieważ powinności tej skarżąca nie sprostała, za trafne należało uznać stanowisko sądu pierwszej instancji odmawiającego na obecnym etapie postępowania wykonawczego umorzenia należności.</p> <p>Z uwagi na powyższe orzeczono jak wyżej.</p> </div>