III FSK 102/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Bogucki (sprawozdawca), Sędzia NSA Jolanta Sokołowska, Sędzia WSA (del.) Bogusław Woźniak, po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej W. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 lutego 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 1328/17 w sprawie ze skargi W. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 22 września 2017 r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie podatku od nieruchomości za 2012 r. oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE 1. Wyrokiem z 20.02.2018 r. o sygn. I SA/Gl 1328/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę W. L. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z 22.09.2017 r. nr [....], wydaną w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie podatku od nieruchomości za 2012 r. Jako podstawę prawną powołano art. 151 ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Wyrok (podobnie, jak pozostałe powołane w uzasadnieniu orzeczenia) jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/. 2. Stanowiska stron w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. 2.1. Skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Gliwicach do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł skarżący (reprezentowany przez pełnomocnika - adwokata), który zaskarżył ten wyrok w całości. Sformułował również wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skarżący zarzucił wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 151 p.p.s.a. i z art. 191 ustawy z 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm., dalej: o.p.) przez uznanie, że organ dokonał w sprawie prawidłowej oceny dowodów, w szczególności dowodów z dokumentów - ekspertyzy budowlanej z maja 2011 r. oraz decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 16.09.2011 r. i przyjęcie, że z dowodów tych nie wynika, iż stan techniczny budynku nie był stanem powodującym trwałą niemożliwość prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych w lokalu o powierzchni 237 m²; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 151 p.p.s.a. i z art. 180 § 1 w związku z art. 187, art. 198 § 1, art. 235 i z art. 197 § 1 o.p. przez nieuwzględnienie skargi w sytuacji, gdy decyzja SKO w Katowicach została wydana bez wykorzystania wszystkich możliwości dowodowych niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego sprawy i zebrania oraz wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności bez dokonania oględzin budynku oraz przeprowadzeniu ewentualnego dowodu z opinii biegłego; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 151 p.p.s.a. i z art. 106 § 3 p.p.s.a. przez pominięcie przedstawionego przez skarżącego nowego dowodu w postaci wykazu pustostanów, podczas gdy dowód ten potwierdzał, że stan techniczny budynku jest stanem powodującym trwałą niemożliwość prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, a przeprowadzenie tego dowodu nie spowodowałoby nadmiernego przedłużenia postępowania; 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 151 p.p.s.a. i z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez poczynienie przez Sąd pierwszej instancji ustaleń niewynikających z dowodów przeprowadzonych w postępowaniu przed organami administracji i uznanie, że skarżący akceptował stan techniczny lokalu o powierzchni 237 m²; 5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 151 p.p.s.a. i oddalenie skargi, podczas gdy zaskarżona decyzja naruszyła art. 233 § 1 w związku z art. 245 § 1 pkt 2 o.p. przez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta Z. z 14.03.2017 r., pomimo zaistnienia przestanek do uchylenia tej decyzji; 6. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 151 p.p.s.a. i oddalenie skargi, podczas gdy zaskarżona decyzja naruszyła art. 122 w związku z art. 235 o.p. przez niewystarczające wyjaśnienie stanu faktycznego i błędne uznanie, że stan techniczny przedmiotowego budynku był "stanem przejściowym, zależnym od woli podatnika", a nie stanowił "względów technicznych powodujących, że nie mógł być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej"; 7. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 151 p.p.s.a. i oddalenie skargi, podczas gdy zaskarżona decyzja naruszyła art. 121 § 1 o.p. przez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta Z. z 14.03.2017 r., pomimo prowadzenia postępowania podatkowego w sposób nierzetelny, naruszający zaufanie do organów podatkowych w sytuacji, zwłaszcza gdy organ podatkowy wydający decyzję jest jednocześnie członkiem wspólnoty lokalowej mającej wpływ na stan techniczny budynku i jego ewentualną zmianę. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. skarżący zarzucił wyrokowi naruszenie prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 849 ze zm., dalej: u.p.o.l.), w brzmieniu obowiązującym do 1.01.2016 r., przez błędne uznanie, że sytuacja, w której brak możliwości korzystania z nieruchomości spowodowany względami technicznymi, które mogą zostać usunięte przez nakłady osób trzecich i na które podatnik nie ma wpływu, nie stanowią "względów technicznych" w rozumieniu tego przepisu. 2.2. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach nie skorzystało z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 3.1. Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Kwestią główną, wokół której koncentruje się oś sporu, jest ustalenie, czy sporna nieruchomość - lokal o powierzchni 237,20 m2 - mogła być w 2012 r. wykorzystywana przez skarżącego do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Postępowanie podatkowe w rozpoznawanej sprawie toczyło się w ramach administracyjnego postępowania wznowieniowego. Zdaniem skarżącego, z uwagi na "względy techniczne" przedmiotowy lokal nie był i nie mógł być wykorzystywany do prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Odmiennego zdania są organy podatkowe i Sąd pierwszej instancji, który oddalił skargę skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny podziela ten ostatni pogląd. 3.2. Skarżący zarzuca naruszenie zarówno przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego. W takiej sytuacji - co do zasady - w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zarzuty oparte na art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Niemniej, w niniejszej sprawie najistotniejszą kwestią wymagającą oceny jest to, czy w sprawie zaistniały "względy techniczne", o jakich mowa w art. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym do 2016 r. W takim stanie rzeczy ustalenie treści prawa materialnego jest kluczowe dla oceny zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności rozpoznał zatem zarzuty naruszenia prawa materialnego. Należy przypomnieć, że stosownie do przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w brzmieniu odnoszącym się do spornego okresu,- budynki, budowle i grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b tej ustawy, uważa się za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, chyba że przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. W kwestii braku możliwości wykorzystywania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych Naczelny Sąd Administracyjny wypowiadał się już wielokrotnie, formułując pogląd, że przez względy techniczne, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., należy rozumieć tylko takie okoliczności, które uniemożliwiają korzystanie z przedmiotu opodatkowania nie tylko w prowadzonym przedsiębiorstwie lub przy prowadzeniu określonego rodzaju działalności gospodarczej, ale czynią go nieprzydatnym do prowadzenia jakiejkolwiek innej działalności (zob. np. wyrok NSA z 22.02.2018 r., II FSK 336/16). Omawiane kryterium należy oceniać obiektywnie, to znaczy jego spełnienie jest równoznaczne z ustaleniem, że przedmiot opodatkowania nie może nadawać się do prowadzenia działalności gospodarczej nie tylko przez konkretnego przedsiębiorcę, ale także przez innych przedsiębiorców, prowadzących działalność o innym charakterze. Konieczność przeprowadzenia napraw i remontów nie stanowi i nie może stanowić o występowaniu tak rozumianych względów technicznych, bowiem są to czynniki o charakterze ekonomicznym i organizacyjnym, a nie technicznym (zob. wyroki NSA: z 25.04.2017 r., II FSK 872/15; z 9.05.2017 r., II FSK 504/15; z 21.06.2017 r., II FSK 3302/16). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym skargę kasacyjną przedstawione zapatrywania prawne w pełni podziela, nie znajdując podstaw do odnoszenia "względów technicznych" do działalności prowadzonej przez jednego przedsiębiorcę i w okresie tylko jednego roku podatkowego, jak zostało to uwypuklone w przytoczonych przez skarżącego w skardze kasacyjnej wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18.07.2013 r., II FSK 2470/12 i II FSK 3212. Z powyższego względu za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędne uznanie, że sytuacja, w której brak korzystania z nieruchomości spowodowany względami technicznymi, które mogą zostać usunięte przez nakłady osób trzecich i na które podatnik nie ma wpływu, nie stanowią "względów technicznych" w rozumieniu tego przepisu. 3.3. Odnosząc się zaś do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, tj. naruszenia przepisów postępowania, o jakich mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., również uznać należy je za nieuzasadnione. 3.3.1. Za pozbawiony podstaw Naczelny Sąd Administracyjny uznaje zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 151 p.p.s.a. i z art. 191 o.p. przez uznanie, że organ dokonał w sprawie prawidłowej oceny dowodów, w szczególności dowodów z dokumentów. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, organy podatkowe dokonały właściwej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a zwłaszcza dowodów z dokumentów: ekspertyzy budowlanej z maja 2011 r. oraz decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 16.09.2011 r. Zasadnie przyjęły także, że dowody te nie wskazują na to, iż stan techniczny budynku nie był stanem powodującym trwałą niemożliwość prowadzenia w lokalu działalności gospodarczej ze względów technicznych. W decyzji z 16.09.2011 r., nr 232/2011 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego (decyzja ta została wydana w oparciu o ww. opinię) nakazał wspólnocie lokalowej usunąć w terminie 6 miesięcy od daty otrzymania decyzji stwierdzone nieprawidłowości stanu technicznego budynku przez wykonanie zaleceń wzmocnień konstrukcji stropodachu w sposób określony w ekspertyzie budowlanej. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane, czyli z uwagi na nieodpowiedni stan techniczny budynku. Były to uchybienia możliwe do usunięcia, niemające charakteru nieodwracalnego, trwałego m.in. w konstrukcji sufitowej (tj. wymiana sufitów palnych, rozbiórka sufitu podwieszonego), wykonanie stężeń pionowych, konserwację elementów stalowych budynku. Nie był to stan techniczny taki, który mógłby spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowisku. Powyższe powoduje, że zasadnie organy ustaliły, a Sąd pierwszej instancji to zaakceptował, że stan techniczny budynku nie powodował konieczności dokonania rozbiórki tego budynku bez możliwości wykonania w nim prac pozwalających na przywrócenie dobrego stanu technicznego. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje ponadto, o czym była mowa wyżej, że konieczność przeprowadzenia napraw i remontów nie stanowi i nie może stanowić o występowaniu w sprawie "względów technicznych". 3.3.2. Jako nieuzasadnione należy pozostałe zarzuty naruszenia przepisów postępowania, zawarte w punktach 2-7 skargi kasacyjnej. W ramach podstawy kasacyjnej zawartej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skarżący przedmiotem zarzutu uczynił w zakresie uchybień proceduralnych szereg przepisów Ordynacji podatkowej. Ogół jego argumentacji sprowadza się do zakwestionowania poczynionej przez Sąd pierwszej instancji kontroli działalności organu odwoławczego w zakresie gromadzenia i oceny materiału dowodowego, stanowiącego podstawę kwestionowanej decyzji, z uwagi na brak w ocenie skarżącego przeprowadzenia przez organy podatkowe wyczerpującego postępowania dowodowego. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że o ile co do zasady przepisy art. 122 i art. 187 § 1 o.p. ciężarem dowodzenia w postępowaniu podatkowym obarczają organ podatkowy, o tyle - co podkreśla się w orzecznictwie i doktrynie - będący elementem zasady prawdy obiektywnej, spoczywający na organach podatkowych ciężar dowodzenia w postępowaniu podatkowym nie ma charakteru nieograniczonego. Organy podatkowe mają z jednej strony podejmować wszelkie działania w celu ustalenia pełni okoliczności faktycznych sprawy, ale z drugiej strony prawodawca zastrzega, że mają to być jednocześnie działania niezbędne dla realizacji wspomnianego celu. Odnosząc się do zarzutu braku kompletności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i braku przeprowadzenia wnioskowanych dowodów wskazać należy, że odmowa przeprowadzenia dowodu wnioskowanego przez stronę będzie dopuszczalna wówczas, gdy brak jest jakiejkolwiek możliwości przyczynienia się danej czynności dowodowej do wyjaśnienia sprawy, albo też dana okoliczność w sposób niebudzący żadnych wątpliwości została już udowodniona. W niniejszej sprawie organy podatkowe dokonały oceny zgromadzonych dowodów m.in. ze wspomnianych wyżej dokumentów. Gromadzenie materiału dowodowego nie może polegać na zbieraniu wszelkich informacji dotyczących zjawisk i zdarzeń. Organ podatkowy jest zobowiązany do zgromadzenia dowodów tylko w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego. Oznacza to, że jeżeli organ podatkowy, na podstawie dowodów zebranych w toku postępowania, może dokonać ustalenia stanu faktycznego niebudzącego wątpliwości, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne. Tym samym organ podatkowy, na podstawie art. 188 o.p. nie jest zobowiązany do uwzględniania wszystkich wniosków dowodowych strony postępowania, jeżeli okoliczności mające znaczenie dla sprawy są wystarczająco stwierdzone innymi dowodami. Zasada zupełności materiału dowodowego z art. 187 § 1 o.p. nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia, także wtedy, gdy należyta ocena zebranego materiału dowodowego prowadziłaby do nieodmiennej konstatacji, że z innych dowodów, poza ujawnionymi, nie należy oczekiwać zmiany ustalonego stanu faktycznego. 3.3.3. Właściwie ustalono, że wnioskowane przez skarżącego dowody nie wniosłyby do nic nowego do sprawy. Należy mieć na uwadze, że niezasadne byłoby przeprowadzenie dowodu z wykazu pustostanów oraz z opinii biegłego rzeczoznawcy - na okoliczność stwierdzenia, czy w okresie od 1 stycznia 2012 r. do 9 listopada 2012 r. lokal ten nadawał się do użytku. Opinia sporządzona w 2017 r. nie odzwierciedlałaby stanu budynku, jaki miał miejsce 2012 r., tym samym taka opinia nie przyczyniłaby się do rozstrzygnięcia sprawy. Odmowa dopuszczenia dalszych dowodów była zatem uzasadniona, skoro organ ma obowiązek dopuścić dowód, jeżeli jest on istotny dla rozstrzygnięcia, a jednocześnie dany fakt nie został wykazany innym dowodem (art. 188 o.p.). Odnosząc się do zarzutu skarżącego w tym zakresie, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 151 p.p.s.a. i z art. 106 § 3 p.p.s.a., przez pominięcie przedstawionego przez skarżącego nowego dowodu w postaci wykazu pustostanów, należy uznać, że został on sformułowany w zbyt dużym stopniu ogólności. Ponadto, wbrew wymogowi z art. 176 p.p.s.a., w uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący nie wykazał jakiegokolwiek konkretnego uzasadnienia naruszenia ww. przepisów postępowania przez Sąd pierwszej instancji. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko WSA w Gliwicach, że organy podatkowe obu instancji prawidłowo zinterpretowały pojęcie "względów technicznych" w stosunku do spornej nieruchomości, posiłkując się orzecznictwem sądów administracyjnych oraz oceniając zgromadzone w sprawie dowody. 3.3.4. Prawidłowo w wyroku Sąd pierwszej instancji zaakcentował także, że skarżący w 2012 r. był najemcą innego lokalu użytkowego o powierzchni 72,50 m2 oraz kupił w 2012 r. lokal o powierzchni 50 m2 położony w tym samym budynku, przy czym stanu technicznego tych lokali nie kwestionował. Dodatkowo podkreślić należy, że w okresie od 1.01.2012 r. do 9.11.2012 r. zajmował sporny lokal bez tytułu prawnego (lokal stanowił własność Gminy Miejskiej). Dlatego należy zgodzić się z WSA w Gliwicach, że skarżący widział możliwość dalszego użytkowania lokalu, pomimo konieczności przeprowadzenia w nim remontu, bądź jego adaptacji do zamierzonej działalności, co więcej pomimo wypowiedzenia umowy najmu. W żadnym miejscu uzasadnienia wyroku WSA w Gliwicach nie stwierdził, że skarżący akceptował stan techniczny lokalu o powierzchni 237 m2. W uzasadnieniu wskazał jedynie, że stan techniczny całego budynku nie odwiódł skarżącego w 2012 r. od decyzji w sprawie zakupu lokalu znajdującego się w tym samym budynku, co świadczyło zdaniem Sądu, że skarżący realnie widział możliwość użytkowania lokalu. Tym samym jako nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 151 p.p.s.a. i z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez poczynienie przez Sąd pierwszej instancji ustaleń niewynikających z dowodów przeprowadzonych w postępowaniu przed organami administracji i uznanie, że skarżący akceptował stan techniczny lokalu o powierzchni 237 m². W świetle uchwały składu siedmiu sędziów NSA z 15.02.2010 r., II FPS 8/09, przyjmuje się, że art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną tylko wtedy, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego, przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Ponadto, aby zarzut taki mógł stanowić samodzielną podstawę skargi kasacyjnej, wskazana wada uzasadnienia musi być na tyle istotna, że może to mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a samo uchybienie musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku. W rozpoznanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdza takich naruszeń. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku, obejmujące stanowisko Sądu pierwszej instancji co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia, pozwala jednoznacznie ustalić przesłanki, jakimi kierował się ten sąd podejmując zaskarżone orzeczenie. Zawiera ono też wystarczającą relację z dotychczasowego przebiegu postępowania oraz prawną ocenę stanowiska skarżącego, jak również organów podatkowych. Zostało ono wobec powyższego sporządzone w sposób umożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zasadność merytorycznego stanowiska WSA w Gliwicach nie może być zaś skutecznie podważana zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzut naruszenia tego przepisu nie może więc sprowadzać się do polemiki z przedstawionym w uzasadnieniu stanowiskiem Sądu pierwszej instancji (zob. również wyroki NSA: z 18.11.2020 r., II FSK 1809/18; z 2.09.2020 r., II FSK 1443/18; z 21.01.2020 r., II FSK 2976/18; z 18.08.2020 r., II FSK 1681/18; z 18.12.2019 r., II FSK 473/18). 3.3.5. Konsekwentnie, pozbawione są podstaw zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 151 p.p.s.a. i oddalenie skargi, podczas gdy zaskarżona decyzja naruszyła art. 233 § 1 w związku z art. 245 § 1 pkt 2 o.p. przez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta z 14.03.2017 r., pomimo zaistnienia przestanek do uchylenia tej decyzji. Mają one charakter ogólny i prowadzą do wniosku, że w opinii skarżącego Sąd pierwszej instancji winien uchylić zaskarżoną decyzję ze względu na inne naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy, zamiast oddalić skargę. Zarzuty te nie mogły być uwzględnione, gdyż wskazane przepisy są przepisami wynikowymi, których nie można naruszyć w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż regulują one sposób rozstrzygnięcia sprawy. Skuteczność skargi kasacyjnej w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia przepisów postępowania zależy zaś od wykazania, że sąd administracyjny popełnił błąd w procesie dochodzenia do rozstrzygnięcia, oceniając wadliwie przepisy regulujące materię lub tryb postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonego aktu. W skardze kasacyjnej nie powołano takiego przepisu postępowania, którego naruszenie miałoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 3.3.6. Stawiając zarzut naruszenia zasady zaufania określonej w art. 121 § 1 o.p. skarżący w skardze kasacyjnej wskazuje, że organ prowadził nierzetelnie postępowanie podatkowe przez co naruszył zasadę zaufania do organów podatkowych, w szczególności w sytuacji, gdy organ podatkowy jest jednocześnie członkiem wspólnoty lokalowej, mającej wpływ na stan techniczny budynku i jego ewentualną zmianę. W dalszej części uzasadnienia skarżący nie przedstawił jednak argumentacji adekwatnej to rozpoznawanego zarzutu. Oznacza to, że omawiany zarzut nie został uzasadniony, a co za tym idzie w tym zakresie skarga kasacyjna nie spełnia jednego z wymogów określonych w art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. 3.4. Wobec uznania wszystkich podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów za niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił na podstawie art. 184 p.p.s.a.