XXV C 547/17

Sądy powszechne2018-12-04

Sygnatura

XXV C 547/17

Data orzeczenia

2018-12-04

Rodzaj

SENTENCE

Sędziowie

Adam Mitkiewicz (PRESIDING_JUDGE)

Treść orzeczenia

Sygn. XXV C 547/17 <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> Dnia 4 grudnia 2018 r. Sąd Okręgowy w Warszawie XXV Wydział Cywilny w składzie: <table> <colgroup> <col width="186"/> <col width="525"/> </colgroup> <tr> <td> Przewodniczący: </td> <td> SSR del. Adam Mitkiewicz </td> </tr> <tr> <td> Protokolant: </td> <td> sekretarz sądowy Amanda Mioduszewska </td> </tr> </table> po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2018 r. w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa (...) S.A. z siedzibą w W. przeciwko (...) z siedzibą w W. o ustalenie 1. oddala powództwo; 2. zasądza od powoda (...) S.A. z siedzibą w W. na rzecz Skarbu Państwa- Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej kwotę 25 000 zł (dwadzieścia pięć tysięcy złotych) tytułem kosztów zastępstwa procesowego. Sygn. akt XXV C 547/17 </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> Pozwem z dnia 24 marca 2017 r. powód (...) S.A. z siedzibą w W. wniósł o orzeczenie o nieistnieniu roszczenia pozwanego (...) w W. o zwrot dofinansowania w kwocie 16.958.517,66 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków na rachunek bankowy powoda do dnia zwrotu oraz odsetkami bankowymi od finansowania przekazanego w formie zaliczki, narosłymi na rachunku do obsługi płatności zaliczkowych z tytułu niewykonania przez powoda umowy o dofinansowanie nr (...) z dnia 14 listopada 2013 r. oraz o nieistnieniu prawa pozwanego do realizacji gwarancji ubezpieczeniowej należytego wykonania umowy nr (...) z dnia 22 czerwca 2015 r. z tytułu niewykonania przez powoda umowy o dofinansowanie nr (...) z dnia 14 listopada 2013 r., a także o orzeczenie o nieistnieniu prawa pozwanego do wypełnienia weksla in blanco wystawionego przez powoda a znajdującego się w posiadaniu pozwanego, stanowiącego zabezpieczenie z tytułu należytego wykonania przez powoda umowy o dofinansowanie nr (...) z dnia 14 listopada 2013 r. oraz zasądzenie od pozwanego na swoją rzecz kosztów postępowania (  pozew, k. 2 akt). W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa podnosząc brak interesu prawnego powoda w wytoczeniu powództwa. Wskazał, że decyzją nr. (...) z dnia 7 listopada 2017r. (...) określiła do zwrotu przez (...) z siedzibą w L. kwotę 8943732, 66 złotych tytułem zwrotu udzielonego dofinansowania. Ponadto gwarancja udzielona przez (...) S.A. została już zrealizowana. Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 14 listopada 2013 r. pomiędzy pozwanym Polską Agencją Rozwoju Przedsiębiorczości a powodem (...) S.A. z siedzibą w W. została zawarta umowa o dofinansowanie nr (...). Przedmiotem umowy było dofinansowanie projektu pt. „  (...)" w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007 – 2013 z udziałem środków europejskich. Umowa o dofinansowanie została zmieniona aneksem nr (...) z dnia 3 stycznia 2014 r., aneksem nr (...) z dnia 13 marca 2015 r., aneksem nr (...)z dnia 6 lipca 2015 r., aneksem nr (...) z dnia 2 grudnia 2015 r., aneksem nr (...) z dnia 23 marca 2016 r. oraz aneksem nr (...)z dnia 13 września 2016 r. W zamian za przyznane dofinansowanie powód zobowiązał się do realizacji projektu w pełnym zakresie, w terminie wskazanym w § 5 ust. 5 umowy, z należytą starannością, zgodnie z umową o dofinansowanie i jej załącznikami. Jednocześnie, na podstawie § 7 ust. 1 umowy o dofinansowanie, powód zobowiązany był do osiągnięcia założonych celów i wskaźników określonych we wniosku o dofinansowanie oraz w umowie. Zgodnie z § 5 ust. 10 umowy, w brzmieniu określonym w aneksie nr (...) z dnia 23 marca 2016 r. - zakończenie realizacji projektu oznacza wykonanie pełnego zakresu rzeczowego projektu zgodnie z umową oraz harmonogramem rzeczowo-finansowym projektu, udokumentowanie wykonania robót odpowiednimi protokołami odbioru, udokumentowanie dostaw i usług fakturami oraz innymi dokumentami potwierdzającymi zgodność realizacji projektu z warunkami umowy, a także zrealizowanie przez powoda pełnego zakresu finansowego projektu, co oznacza zrealizowanie przez powoda wszystkich płatności w ramach projektu, w tym poniesienie wydatków i pozyskanie dokumentów stanowiących podstawę uznania wydatków za kwalifikujące się do objęcia wsparciem w ramach Projektu dotyczy okresu do dnia 31 grudnia 2015 r. (  umowa o dofinansowanie z dnia 14 listopada 2013 r., k. 10 - 24 akt, aneks nr 1 (...) z dnia 3 stycznia 2014 r., k. 25 akt, aneks nr 2 (...) z dnia 13 marca 2015 r., k. 27 akt, aneks nr (...) z dnia 6 lipca 2015 r., k. 29 – 30 akt, aneks nr (...)z dnia 2 grudnia 2015 r., k. 36 – 37 akt, aneks nr(...) z dnia 23 marca 2016 r., k. 49 – 51 akt, aneks nr (...) z dnia 13 września 2016 r., k. 63 – 64 akt). Jako zabezpieczenie należytego wykonania zobowiązań wynikających z umowy o dofinansowanie projektu, powód złożył do dyspozycji pozwanego weksel własny in blanco podpisany przez osoby upoważnione do wystawiania weksli w imieniu powoda. Pozwany miał prawo wypełnić weksel w każdym czasie, na kwotę przyznanego dofinansowania wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania środków na konto powoda do dnia zwrotu ( deklaracja wystawcy weksla, k. 82 akt). Ponadto jako dalsze zabezpieczenie należytego wykonania umowy, ustanowiono na rzecz pozwanego gwarancję ubezpieczeniową w (...) S.A. z siedzibą w W. w dniu 22 czerwca 2015 r. pod numerem (...). W treści gwarancji ubezpieczeniowej, gwarant (...) nieodwołalnie i bezwarunkowo zobowiązał się do zapłaty na rzecz pozwanego kwoty do wysokości 10.000.000 zł z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania umowy przez powoda - w terminie 14 dni od dnia doręczenia (...) pisemnego żądania zapłaty zawierającego oświadczenie pozwanego, że żądana kwota jest mu należna, gdyż powód nie wywiązał się ze swoich zobowiązań wobec pozwanego wynikających z umowy wraz z określeniem kwoty przysługującej pozwanemu z tego tytułu wobec powoda (  gwarancja ubezpieczeniowa, k. 83 – 84 akt, aneks nr do gwarancji, k. 85 akt, aneks nr (...) do gwarancji, k. 86 akt, aneks nr (...), k. 87 akt). Na podstawie wniosku powoda o płatność nr (...) powód otrzymał dofinansowanie w formie zaliczki w łącznej wysokości 10.000.000,00 zł (  dokumentacja dotycząca wniosku o płatność nr (...), k. 97 – 98 akt). Na podstawie wniosku o płatność nr (...) powód otrzymał dofinansowanie w formie zaliczki w łącznej wysokości 7.000.000,00 zł (  dokumentacja dotycząca wniosku o płatność nr (...), k. 303 akt, odpowiedź (...), k. 307 akt). Pismem z dnia 18 marca 2016 r., znak: (...) (...)( (...)), pozwany wskazał, że powód w ramach projektu otrzymał dofinansowanie w formie zaliczek w łącznej kwocie 17 mln zł i na dzień zakończenia okresu kwalifikowalności wydatków, tj. 31 grudnia 2015 r. zatwierdzone koszty kwalifikowane wyniosły 24.054.711,42 zł, co przy intensywności wsparcia w wysokości 50% kosztów kwalifikowanych oznaczało, że należne powodowi dofinansowanie wyniosło 12.027.355,71 zł. Powód w dniu 31 grudnia 2015 r. dokonał zwrotu niewykorzystanej zaliczki w wysokości 41.482,34 zł. W związku z tym pozwany wezwał powoda do zwrotu kwoty nadmiernie pobranego dofinansowania, tj. kwoty 4.931.161,95 zł (17.000.000,00 zł – 12.027.355,71 zł – 41.482,34 zł) wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych (  pismo (...) z dnia 18 marca 2016 r., k. 449 - 450 akt). W dniu 13 września 2016 r. do umowy o dofinansowanie został zawarty aneks nr (...), który wprowadził zmiany w zakresie: całkowitych kosztów realizacji Projektu, skwantyfikowanych wskaźników realizacji celów Projektu, harmonogramu rzeczowo-finansowego Projektu, harmonogramu płatności, a także okresu kwalifikowalności Projektu, który został określony od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 30 września 2016 r. Pismem z dnia 4 listopada 2016 r., znak: (...), przesłano do powoda informację pokontrolną wraz z zaleceniami wzywającymi go m.in. do przedstawienia wyjaśnień odnoszących się do wskazanych braków i naruszeń umowy. Dodatkowo wezwano powoda do złożenia dokumentów potwierdzających wykonanie wskaźników rezultatu: „  Liczba nowych wyrobów" oraz „  Liczba wdrażanych / zakupywanych technologii stanowiących główny przedmiot projektu". Powód pismem z dnia 23 listopada 2016 r. złożył wyjaśnienia oraz dokumentację do zaleceń pokontrolnych. W odpowiedzi pismem z dnia 30 listopada 2016 r., znak: (...), poinformowano powoda, że złożone przez niego dokumenty i wyjaśnienia nie są wystarczające do potwierdzenia usunięcia stwierdzonych w toku kontroli projektu nieprawidłowości. Wezwano powoda do realizacji zaleceń pokontrolnych. Powód pismem z dnia 9 stycznia 2017 r. przekazał dokumentację dotyczącą zaleceń pokontrolnych oraz złożył wyjaśnienia. Pismem z dnia 11 stycznia 2017 r., znak: (...), powód został poinformowany o negatywnym wyniku kontroli ze względu na brak usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości i uchybień oraz wdrożenia zaleceń pokontrolnych. Dodatkowo uznano część wydatków poniesionych w projekcie za niekwalifikowane (  pismo z dnia 11 stycznia 2017 r., k. 444 – 445 akt). Pismem z dnia 17 stycznia 2017 r., znak: (...)pozwany poinformował powoda, że okres realizacji projektu zakończył się w dniu 30 września 2016 r. i do tego dnia powód zobowiązany był do zakończenia realizacji zakresu rzeczowego oraz finansowego projektu. Ustalenia z kontroli projektu przeprowadzonej w dniach 24-25 października 2016 r. wskazywały, że pomimo kilkukrotnego przedłużania terminu zakończenia projektu nie zrealizowano jego zakresu rzeczowego i finansowego. Biorąc pod uwagę istotę stwierdzonych naruszeń, pozwany uznał, że środki przekazane powodowi w ramach umowy o dofinansowanie zostały wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem oraz z naruszeniem procedur. W związku z powyższym, pozwany wezwał powoda do zwrotu dofinansowania w kwocie 16.958.517,66 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania środków do dnia zwrotu (  pismo pozwanego z dnia 17 stycznia 2017 r., k. 776 – 778 akt). Pismem z dnia 25 stycznia 2017 r. powód udzielił odpowiedzi i wskazał, że wszystkie przeprowadzone kontrole projektu uzyskały ocenę pozytywną, a „ Projekt, który jest unikalny na skalę europejską, jest w 100% wykonany i ukończony, przeszedł wszystkie próby technologiczne i mimo opóźnień, które były akceptowane przez, (...), został zrealizowany” ( pismo powoda, k. 454 – 456 akt). Pozwany pismem z dnia 26 stycznia 2017 r. ponownie wezwał powoda do zwrotu dofinansowania w kwocie 16.958.517,66 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania środków do dnia zwrotu. Pozwany, pismem z dnia 16 lutego 2017 r., znak: (...) ((...)), wskazał, że brak osiągnięcia głównego celu projektu został potwierdzony ustaleniami z kontroli projektu przeprowadzonej w dniach 24 - 25 października 2016 r. oraz oświadczeniami składanymi przez powoda w toku działań pokontrolnych (  pismo pozwanego, k. 460 – 461 akt). Pismem z dnia 20 marca 2017 r., znak: (...) ( (...)), pozwany podtrzymał wcześniej wyrażone stanowisko w przedmiocie zrealizowania przez powoda projektu niezgodnie z postanowieniami umowy o dofinansowanie i poinformował o skuteczności wezwania do zwroty kwoty 16.958.517,66 zł. Dnia 24 marca 2017 r. zostało wydane przez pozwanego zarządzenie zabezpieczenia o numerze (...). Dnia 20 kwietnia 2017 r. powód złożył zarzuty na prowadzone postępowanie zabezpieczające. Dnia 29 września 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ż. uznał zarzuty za niezasadne. Pismem z dnia 9 maja 2017 r., znak: (...) ((...)) pozwany wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie zwrotu środków pochodzących z umowy o dofinansowanie nr (...). Pismem z dnia 22 września 2017 r., znak: (...) ( (...)) pozwany wezwał (...) Spółkę Akcyjną do zapłaty kwoty z gwarancji ubezpieczeniowej należytego wykonania kontraktu nr (...) z dnia 22 czerwca 2015 r. w wysokości 10.000.000,00 zł. W dniu 5 października 2017 r. (...) SA. dokonało wpłaty na rachunek pozwanego odszkodowania z tytułu udzielonej gwarancji ubezpieczeniowej w kwocie 10.000.000,00 zł. Decyzją nr (...) z 7 listopada 2017 r. pozwany określił do zwrotu przez powoda kwotę 8.943.732,66 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania środków na rachunek powoda do dnia dokonania zwrotu. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności ( decyzja pozwanego nr DK(...) z dnia 7 listopada 2017 r., k. 1656 – 1670 akt). Pozwany uchybił terminowi do zaskarżenia decyzji. Pismami z 14 grudnia 2017 r. powód wniósł o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji pozwanego nr DK(...) z 7 listopada 2017 r., składając jednocześnie takie odwołanie. Postępowanie dotyczące wniosku (...) S.A. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji (...) z dnia 7 listopada 2017 r., nr DK(...) znak (...) ( (...)) zostało zakończone postanowieniem Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia 16 lutego 2018 r., znak (...).(...) odmawiającym przywrócenia terminu do wniesienia odwołania (  pismo, k. 1693 akt, postanowienie, k. 1699 - akt). Powyższy stan faktyczny Sąd Okręgowy ustalił na podstawie powołanych powyżej dowodów z dokumentów, uznanych przez Sąd za mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Na rozprawie w dniu 4 grudnia 2018 r. Sąd postanowił oddalić wniosek o dopuszczenie dowodu z przesłuchania świadków wskazanych w odpowiedzi na pozew, albowiem wszelkie istotne okoliczności dla wydania rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej wynikały z dokumentów złożonych do akt sprawy, przesłuchanie świadków nie było potrzebne, nie prowadziło by do ustalenia istotnych okoliczności w sprawie. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Powództwo podlegało oddaleniu. Zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 189)">art. 189 k.p.c.</a> powód może żądać ustalenia przez sąd istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, gdy ma w tym interes prawny. Powództwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 189)">art. 189 k.p.c.</a> ma charakter wyjątkowy. Rolą sądu – wpisaną w istotę wymiaru sprawiedliwości – jest sankcjonowanie praw podmiotowych a ustalenie ich bytu stanowi jedynie przesłankę rozstrzygnięcia. Orzeczenia sądów nie mogą na ogół ograniczać się do oceny prawnej określonych zdarzeń. Ich rolą jest określenie konsekwencji tej oceny w postaci normy indywidualnej, zazwyczaj o charakterze nakazowym lub zakazowym. Od tej zasady istnieją wyjątki, bo w niektórych sytuacjach feruje się orzeczenia ograniczające się do ustalenia istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, a czasami nawet zdarzeń prawnych, ale dzieje się tak tylko wówczas, gdy w ten właśnie sposób realizuje się ochronę interesów podmiotu prawa cywilnego. W żadnym razie rola takich orzeczeń nie może polegać na przesądzeniu zasady na potrzeby innych postępowań – czy to sądowych, czy administracyjnych. Z tego też powodu, jeżeli rzeczywisty, obiektywny interes prawny powoda uzasadnia posłużenie się dalej idącym (intensywniejszym) środkiem ochrony prawnej, to ochrona ta nie może być poszukiwana na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 189)">art. 189 k.p.c.</a> Ponadto, o interesie prawnym w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 189)">art. 189 k.p.c.</a> można mówić wówczas, gdy występuje stan niepewności co do istnienia prawa lub stosunku prawnego lub ich treści, a wynik postępowania doprowadzi do wyjaśnienia tej niejasności i zapewni powodowi ochronę jego prawnie chronionych interesów, definitywnie kończąc trwający spór albo prewencyjnie zapobiegając powstaniu takiego sporu w przyszłości ( tak: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2018 r., sygn. akt II PK 181/17, Legalis nr 1769221). Zdaniem Sądu powództwo podlegało oddaleniu w całości przede wszystkim z uwagi na brak interesu powoda w poszukiwaniu ochrony na drodze powództwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 189)">art. 189 k.p.c.</a> Przy czym okoliczności faktyczne sprawy niniejszej nie były pomiędzy stronami sporne, zarówno kwestia zawarcia umowy, jej wykonywania, podpisywania kolejnych aneksów, przeprowadzanie kontroli i inne okoliczności nie były kontestowane jako fakty, które rzeczywiście miały miejsce. Istotne z punktu widzenia sprawy niniejszej były jedynie zagadnienia prawne, dotyczące możliwości skorzystania przez powoda z powództwa o ustalenie w zakresie któregokolwiek z roszczeń. Przechodząc zatem do szczegółowej analizy poszczególnych żądań, w pierwszej kolejności odnieść się należy do żądania orzeczenia o nieistnieniu roszczenia pozwanego o zwrot dofinansowania w kwocie 16.958.517,66 zł. W ocenie Sądu powód nie miał interesu prawnego w żądaniu takiego rozstrzygnięcia, bowiem w tej sprawie wydana już została decyzja administracyjna nr (...) z 7 listopada 2017 r. którą pozwany określił do zwrotu kwotę 8.943.732,66 zł znajdująca oparcie w przepisach powszechnie obowiązującego prawa (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20091571240" title="Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - Dz. U. z 2009 r. Nr 157, poz. 1240 (art. 207;art. 207 ust. 1;art. 207 ust. 1 pkt. 2)">art. 207 ust. 1 pkt 2</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20091571240" title="Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - Dz. U. z 2009 r. Nr 157, poz. 1240 (art. 67)">art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych</a>), którą powód mógł kwestionować tylko na gruncie przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19600300168" title="Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 1960 r. Nr 30, poz. 168 ()">kodeksu postępowania administracyjnego</a> poprzez wniesienie odwołania od decyzji. Powód miał więc możliwość skorzystania z przysługujących mu na gruncie postępowania administracyjnego (a w przypadku uzyskania niesatysfakcjonującego go rozstrzygnięcia, na gruncie postępowania sądowo-administracyjnego w oparciu o skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego) środków odwoławczych. Powód jednakże z takiej możliwości nie skorzystał, niezależnie od przyczyny. Zaś wniosek zmierzający do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji został rozpatrzony negatywnie przez Ministra Inwestycji i Rozwoju postanowieniem z dnia 16 lutego 2018 r. Nawet więc gdyby doszło do pozytywnego rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej, zgodnego z wnioskiem zawartym w petitum pozwu, to nie wpłynie ono na skuteczność decyzji podjętej na gruncie odrębnej procedury, która obecnie jest już prawomocna, i związanie powoda tą decyzją. Konsekwentnie, roszczenie powoda w tym zakresie jest bezprzedmiotowe, bowiem nie można w sprawie niniejszej mówić o stanie niejasności z uwagi na kształt istniejącej już prawomocnej decyzji, którą został ukształtowany obowiązek zwrotu dofinansowania. Odnosząc się do drugiego z żądań, dotyczącego orzeczeniu o nieistnieniu prawa pozwanego do realizacji gwarancji ubezpieczeniowej należytego wykonania umowy nr (...)z dnia 22 czerwca 2015 r., wskazać należy że żądanie to jest bezprzedmiotowe i powód nie ma interesu prawnego w takim żądaniu, bowiem gwarant (...) S.A. wypłacił już w dniu 5 października 2017 r. na rachunek pozwanego odszkodowania z tytułu udzielonej gwarancji ubezpieczeniowej w kwocie 10.000.000,00 zł. Co więcej, gwarancja ta miała charakter bezwarunkowy i abstrakcyjny, zatem ewentualny spór między stronami stosunku podstawowego pozostawał bez znaczenia do zobowiązania gwaranta, które wynikało wprost z gwarancji. Wynika to z samej natury gwarancji, na co wskazuje m.in. Sąd Najwyższy, wywodząc że sens prawny gwarancji ubezpieczeniowej polega na przyjęciu przez gwaranta zobowiązania do zapłaty gwarantariuszowi (wierzycielowi ze stosunku podstawowego) świadczenia pieniężnego w postaci sumy gwarancyjnej w razie wystąpienia wypadku gwarancyjnego, w szczególności w przypadku niespełnienia świadczenia przez dłużnika ze stosunku podstawowego. Może być ukształtowana jako stosunek prawny o charakterze abstrakcyjnym albo kauzalnym. W pierwszym wypadku płatność gwarantowanego świadczenia z racji wprowadzenia klauzuli „ nieodwołalnie i bezwarunkowo” następuje na pierwsze żądania. W drugiej sytuacji zobowiązanie gwaranta powstaje po spełnieniu przesłanek określonych w umowie. W obu przypadkach zobowiązanie gwaranta nie jest zobowiązaniem akcesoryjnym wobec stosunku podstawowego, w związku z którym gwarancja została udzielona ( tak: uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 kwietnia 1995 r., sygn. akt III CZP 166/94, OSNC 1995/10/135, wyroki Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego 2010 r., sygn. akt V CSK 233/09, OSNC 2010/11/146, z dnia 21 sierpnia 2014 r., sygn. akt IV CSK 683/13). Oznacza to, że z racji samodzielności zobowiązania gwaranta, jego odpowiedzialność i jej zakres nie zależy od istnienia zobowiązania dłużnika ze stosunku podstawowego. Dlatego gwarant nie może w relacji prawnej do gwarantariusza (wierzyciela ze stosunku podstawowego) podnosić zarzutów ze stosunku podstawowego, w związku z którym została udzielona, a zatem zarzutów, które przysługują dłużnikowi z tego stosunku prawnego. ( tak: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 kwietnia 2016 r., sygn. akt II CSK 388/15, Legalis nr 1445615). Odnosząc zatem powyższe w stosunku do powoda, nie będącego stroną stosunku gwarancji, wskazać należy że brak jest przesłanek uzasadniających wpływanie na treść stosunku łączącego gwaranta i gwarantariusza. Wreszcie w zakresie trzeciego z żądań, tj. orzeczenia o nieistnieniu prawa pozwanego do wypełnienia weksla in blanco wystawionego przez powoda a znajdującego się w posiadaniu pozwanego, stanowiącego zabezpieczenie z tytułu należytego wykonania przez powoda umowy o dofinansowanie, wskazać należy że i w tym przedmiocie powód nie miał interesu prawnego. Co do przedmiotowego żądania brak interesu prawnego był wręcz oczywisty i wynikał wprost z uwagi na funkcję weksla, a mianowicie jego ścisły związek z zabezpieczonym roszczeniem, którego zasadność kwestionowana być powinna w postępowaniu administracyjnym. Sam charakter weksla również jest nie bez znaczenia, bowiem weksel własny in blanco, który zgodnie z deklaracją wekslową, pozwany uprawniony był wypełnić w każdym czasie, był bezwarunkowy. Ponadto nie należy zapominać, że weksel stanowił zabezpieczenie roszczenia o zwrot udzielonego dofinansowania, jak wskazano wyżej wysokość kwoty do zwrotu której powód jest zobowiązany została już określona w decyzji administracyjnej nr (...) z 7 listopada 2017 r., znana jest zatem wysokość kwoty na jaką weksel mógłby być wypełniony. Konsekwentnie, roszczenie powoda nie było zasadne tak w całości jak i w poszczególnych częściach i Sąd je w punkcie 1. sentencji wyroku na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 189)">art. 189 k.p.c.</a> oddalił. Konsekwencją rozstrzygnięcia głównego żądania jest rozstrzygnięcie przez Sąd w przedmiocie kosztów procesu i kosztów zastępstwa procesowego. Sąd rozstrzygnął o kosztach procesu na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3)">art. 98 § 1 i 3 k.p.c.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 99)">art. 99 k.p.c.</a> oraz na podstawie § 2 ust. 9 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. Zważywszy na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, uznać należało że stroną w całości przegraną jest strona powodowa. Na zasądzoną w punkcie 2. sentencji wyroku kwotę 25.500 zł składały się koszty zastępstwa procesowego należne Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej w wysokości 25.000 zł. </div>