II SA/Sz 1000/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryk Dolecki po rozpoznaniu w dniu 10 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. na pismo Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie przekazania odwołania Dyrektorowi Izby Celnej postanawia 1. odrzucić skargę 2. zwrócić skarżącemu kwotę [...] zł uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego wymierzył Z. W. karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu urządzania gier na terminalu internetowym, zabezpieczonym plombami Izby Celnej poza kasynem gry. Kwestionując powyższą decyzję organu pierwszej instancji Z. W. wniósł od niej odwołanie do Dyrektora Izby Celnej Pismem z dnia [...] r. Nr [...] działający z upoważnienia Naczelnika Urzędu Celnego pełniący obowiązki Kierownika Referatu Akcyz i Gier st. rachmistrz celny J. S. przekazał Dyrektorowi Izby Celnej opisane odwołanie Z. W. stosownie do art. 227 Ordynacji podatkowej. Z. W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na "decyzję administracyjną z dnia [...] r. o numerze [...] wydaną przez Dyrektora Izby Celnej Wydział Akcyz i Gier Referat ds. Gier stwierdzającej bezzasadność wniesionych przez skarżącego zarzutów względem Urzędu Celnego sformułowanych w odwołaniu z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji sądów administracyjnych został doprecyzowany przepisem art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) zwanej w dalszej części "P.p.s.a.", stosownie do którego, kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Powołany przepis wyznacza zatem zakres, w jakim sądy administracyjne mogą wykonywać funkcje kontrolne wobec administracji publicznej. Jednocześnie należy wskazać, że w myśl art. 227 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749) organ podatkowy, do którego wpłynęło odwołanie, przekazuje je wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania odwołania, chyba że w tym terminie wyda decyzję na podstawie art. 226. Organ podatkowy, przekazując sprawę, jest obowiązany ustosunkować się do przedstawionych zarzutów i poinformować stronę o sposobie ustosunkowania się do nich (art. 227 § 2). W przedmiotowej sprawie Z. W. wniósł skargę na pismo Naczelnika Urzędu Celnego przekazujące odwołanie skarżącego do organu drugiej instancji, czyli Dyrektora Izby Celnej zgodnie z przytoczonym wyżej przepisem Ordynacji, w którym to piśmie organ pierwszej instancji ustosunkował się jednocześnie do przedstawionych w odwołaniu zarzutów, o czym poinformował stronę. Zgodnie z poglądami przyjętymi w orzecznictwie sądowym (por. wyrok Sądu Najwyższego z 3.04.2000 r. I CKN 582/98) przez decyzję administracyjną rozumie się kwalifikowany akt administracyjny, stanowiący przejaw woli administrujących w państwie organów, wydany na podstawie powszechnie obowiązującego prawa administracyjnego (lub finansowego) o charakterze władczym i zewnętrznym rozstrzygający konkretną sprawę, konkretnie określonej osoby fizycznej lub prawnej, w postępowaniu unormowanym przez przepisy proceduralne. Stosownie natomiast do art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.) zwanej w dalszej części "K.p.a.", decyzja powinna zawierać oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie co do możliwości odwołania, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. O uznaniu danego aktu za decyzję przesądza jego treść, a nie jego forma. Przesądzające znaczenie ma to, czy jest to akt rozstrzygający co do istoty w indywidualnej sprawie należącej do właściwości organów administracji państwowej. Wbrew przekonaniu skarżącego, pismo z dnia [...] r. nie jest decyzją administracyjną wydaną przez organ drugiej instancji, lecz jedynie pismem informującym skarżącego, o przesłaniu złożonego przez niego odwołania do organu drugiej instancji, w którym organ pierwszej instancji ustosunkowuje się do zawartych w nim zarzutów. W tym miejscu należy stwierdzić, że zaskarżone pismo nie ma charakteru władczego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej, gdyż stanowi jedynie pismo informujące o przekazaniu odwołania skarżącego. Pismo informujące nie mieści się w katalogu aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy P.p.s.a. podlegających kontroli sądów administracyjnych, gdyż nie jest ani decyzją administracyjną, ani postanowieniem w rozumieniu przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego jak również nie jest aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej. Ponadto nie konkretyzuje żadnego stosunku administracyjnoprawnego i w żaden sposób nie rozstrzyga o prawach czy obowiązkach strony. Wobec tego skarga na pismo Naczelnika Urzędu Celnego jest niedopuszczalna. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1-5 przedmiotowego przepisu wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Wobec powyższego należało, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzec jak w postanowieniu. W przedmiocie kosztów orzeczono w myśl art. 232 § 1 pkt 1.