II AKa 337/18

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II AKa 337/18</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia 5 grudnia 2018 r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie: </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący: SSA – Małgorzata Janicz</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sędziowie: SA – Ewa Jethon (spr.)</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> SO (del.) – Przemysław Filipkowski </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant: – st. sekr. sąd. Małgorzata Raingruber</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->przy udziale Prokuratora Marka Deczkowskiego</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2018 r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->sprawy: </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">N. G.</span> <span class="anon-block">urodz. (...)</span> w <span class="anon-block">C.</span>-<span class="anon-block">Ł.</span> (Mołdawia), syna <span class="anon-block">V.</span> i <span class="anon-block">E.</span> z domu <span class="anon-block">S.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051791485" title="Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii - Dz. U. z 2005 r. Nr 179, poz. 1485 (art. 55;art. 55 ust. 3)">art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia 29 maja 2018 r. sygn. akt VIII K 45/18</strong> </p> <p>I.  <strong> <!-- --> utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; </strong> </p> <p>II.  <strong> <!-- -->zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokata <span class="anon-block">K. Ż.</span> - Kancelaria Adwokacka w <span class="anon-block">W.</span> kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych, w tym 23% VAT z tytułu wynagrodzenia za obronę z urzędu oskarżonego wykonywaną przez Sądem Apelacyjnym; </strong> </p> <p>III.  <strong> <!-- -->zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze wydatkami obciążając Skarb Państwa. </strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">N. G.</span> </strong> został oskarżony o to, że:</p> <p>- w dniu 20.07.2017 r. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej dokonał wbrew przepisom ustawy przywozu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej znacznej ilości środków odurzających w postaci kokainy znajdujących się w siedmiu pakietach z przezroczystej folii ukrytych w ściankach i wzmocnieniach bagażu rejestrowanego należącego do w/w podejrzanego o łącznej wadze 2418,6 gram</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051791485" title="Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii - Dz. U. z 2005 r. Nr 179, poz. 1485 (art. 55;art. 55 ust. 3)">art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii</a> </strong> </p> <p>Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 29 maja 2018 r.:</p> <p>I.  oskarżonego <span class="anon-block">N. G.</span> uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, z tą zmianą, że z jego opisu wyeliminował działanie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i za to, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051791485" title="Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii - Dz. U. z 2005 r. Nr 179, poz. 1485 (art. 55;art. 55 ust. 3)">art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii</a> wymierzył oskarżonemu kary 4 (cztery) lat i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę 200 (dwieście) stawek dziennych, ustalając wysokość stawki dziennej na 50 (pięćdziesiąt) złotych;</p> <p>II.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 § 1 k.k.</a> na poczet orzeczonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 20 lipca 2017 r. do dnia 29 maja 2018 r., uznając karę pozbawienia wolności w tej części za wykonaną;</p> <p>III.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051791485" title="Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii - Dz. U. z 2005 r. Nr 179, poz. 1485 (art. 70;art. 70 ust. 1)">art. 70 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii</a> orzekł przepadek przez zniszczenie dowodów rzeczowych w postaci 7 pakietów foliowych z zawartością białej substancji, szczegółowo opisanych w wykazie dowodów rzeczowych <span class="anon-block"> (...)</span> do <span class="anon-block"> (...)</span> (k. 19), jak również torby podróżnej <span class="anon-block">E.</span>, torby naramiennej <span class="anon-block">J.</span> i plecaka <span class="anon-block">C.</span>, szczegółowo opisanych w wykazie dowodów rzeczowych <span class="anon-block"> (...)</span> do <span class="anon-block"> (...)</span> (k. 19);</p> <p>IV. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 230;art. 230 § 2)">art. 230 § 2 k.p.k.</a> dowód rzeczowy w postaci telefonu <span class="anon-block">S.</span> model <span class="anon-block"> (...)</span> Dual <span class="anon-block">S.</span> wraz z kartą SIM <span class="anon-block"> (...)</span>, szczegółowo opisany w wykazie dowodów rzeczowych <span class="anon-block"> (...)</span> (k. 20) nakazał zwrócić <span class="anon-block">N. G.</span>;</p> <p>V. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 618;art. 618 § 1;art. 618 § 1 pkt. 11)">art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k.</a> zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">K. Ż.</span> kwotę 900 (dziewięćset) złotych powiększoną o należny podatek VAT tytułem pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu;</p> <p>VI. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 k.p.k.</a> zwolnił oskarżonego od zapłaty kosztów sądowych wydatki przejmując na rachunek Skarbu Państwa.</p> <p> <strong> <!-- -->Apelację od powyższego wyroku wni ósł obrońc a oskarżon ego zaskarżając wyrok w całości .</strong> </p> <p>Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów mające istotny wpływ na treść wyroku a to:</p> <p>1. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów i nieuzasadnione przyjęcie, że z ogółu dowodów zgromadzonych w sprawie, mając na uwadze ich treść i wiarygodność, wynika wina obwinionego podczas gdy prawidłowa analiza dowodów musi rodzić istotne wątpliwości co do okoliczności w tym w szczególności co do wiedzy oskarżonego co do faktu, że w jego bagażu znajdują się środki odurzające;</p> <p>2. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że oskarżony podają decyzję o wyjeździe do Brazylii celem przywiezienia do Unii Europejskiej znacznej ilości środka odurzającego pomimo iż z żadnego dowodu przeprowadzonego w sprawie przedmiotowa okoliczność nie wynika;</p> <p>3. nienaruszenie przepisu art. 55 ust. 3 stawy o przeciwdziałaniu narkomanii poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, że oskarżony swoim zachowaniem wypełnił znamiona czynu wskazane w przedmiotowym przepisie, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego w tym w szczególności wyjaśnień oskarżonego wynika, że nie miał on wiedzy o znajdujących się w jego bagażu środkach odurzających;</p> <p>4. naruszenie przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 2)">art. 427 § 2 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt. 4 k.p.k.</a> poprzez rażącą niewspółmierność kary pozbawienia wolności orzeczonej w pkt I zaskarżonego wyroku;</p> <p>5. naruszenie przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 2)">art. 427 § 2 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt. 4 k.p.k.</a> poprzez rażącą niewspółmierność kary grzywny orzeczonej w pkt. I zaskarżonego wyroku;</p> <p>6. błędną kwalifikację prawną czynu poprzez zastosowanie art. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii podczas gdy w ocenie samego oskarżonego czyn powinien być ewentualnie kwalifikowany jako <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 165;art. 165 § 2)">art. 165 § 2 k.k.</a> </p> <p>W konkluzji wniósł o:</p> <p>1.  zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu;</p> <p>ewentualnie</p> <p>1.  uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył co następuje: </strong> </p> <p>Apelacja jest niezasadna, więc nietrafność zarzutów spowodowała, że wnioski apelacyjne nie zostały uwzględnione.</p> <p>Analiza konstrukcji skargi apelacyjnej zawierającej zarzut obrazy prawa procesowego, wywiedziony z niej błąd w ustaleniach faktycznych i na koniec obrazy przepisu prawa materialnego, zasadzają się na argumentacji sprowadzającej się do postulatu, aby to relacje oskarżonego, wykluczające jego sprawstwo w zakresie czynu polegającego na umyślnym przywozie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej znacznej ilości środków odurzających w postaci 2.418 g kokainy, stanowiły podstawę ustaleń faktycznych. W tym zamyśle skarżący usiłuje podważyć sposób oceny wyjaśnień oskarżonego, który doprowadził do przypisania oskarżonemu tego czynu.</p> <p>Nie znajduje potwierdzenia zarzut obrazy przepisu określającego wymogi oceny dowodów. Rozpatrywany na gruncie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> dla jego skuteczności wymaga wykazania, jakich konkretnie uchybień w świetle wiedzy i doświadczenia życiowego dopuścił się Sąd w dokonanej ocenie materiału dowodowego. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się, że zarzut obrazy procesowej normy określonej przez przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7</a> jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania, nie może on natomiast sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu (<em> <!-- -->vide Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 1975 r. sygn. akt II K 355/74, OSNPG 9/1975, poz.84</em>). Oznacza to, że zarzut ten nie może ograniczać się do odmiennej oceny materiału dowodowego przez skarżącego, a oczekiwanie uznania go za skuteczny implikuje konieczność wykazania, jakich konkretnie uchybień w świetle wiedzy i doświadczenia życiowego dopuścił się Sąd w dokonanej ocenie materiału dowodowego.</p> <p>Niezasadnie więc zarzuca skarżący odmowę uznania twierdzenia oskarżonego o braku wiedzy, że w jego bagażu znajdują się znalezione tam środki odurzające. Trudno bowiem bez obrazy normy, której naruszenie skarżący przypisuje Sądowi, uznać za wiarygodne twierdzeń oskarżonego o tym, że mając zniszczony plecak poszedł kupić na bazar jakieś torby, których jak ustalił Sąd, nie potrzebował, bo nie posłużyły mu do przewożenia jakichkolwiek rzeczy, skoro zarówno kupiony plecak <span class="anon-block">marki C.</span>, jak i torba naramienna <span class="anon-block">J.</span> znajdowały się wewnątrz bagażu. Nadto kupił je niemalże w przededniu wylotu, i kiedy poszedł na bazar nie miał przy sobie pieniędzy, tym tłumaczył, że sprzedawcy przynieśli mu nabyte torby do hotelu. To w nich była ukryta kokaina o wadze brutto prawie 3,5 kg. Słusznie Sąd dostrzegł, że nie sposób założyć, że masa plecaka i toreb dwukrotnie cięższych nie wzbudziłyby u niego jakiegokolwiek zastanowienia. Trafność argumentów Sądu nie została w żaden sposób podważona przez skarżącego, jako nielogiczna lub sprzeczna ze wskazaniami doświadczenia życiowego. Nie uchybił wiec Sąd ocenie dowodów, słusznie uznając, że oskarżony umyślnie dokonał przewozu wymienionych narkotyków przez granicę i w konsekwencji wwozu na terytorium Polski. Bez znaczenia dla tego faktu są natomiast dywagacje Sądu o najczęstszych celach turystycznych Europejczyków. Nie mają bowiem znaczenia dla istoty przypisanego czynu, ani motywacji sprawcy. Nie ma też znaczenia moment podjęcia decyzji o dokonaniu przywozu tychże narkotyków z Brazylii. Skarżący zresztą poza negacją ustalenia Sądu nie przeciwstawił żadnych podważających je argumentów, ani nawet możliwości wpływu na treść orzeczenia, jak wymagają przepisy określające względne przyczyny odwoławcze - <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k.</a> </p> <p>Sąd Okręgowy zatem wbrew twierdzeniu obrońcy dokonał prawidłowej oceny dowodów, w tym także wyjaśnień oskarżonego, bo zgodnej z normą <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, której obszerną argumentację zawarł w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia. Poczynione w oparciu o nią ustalenia są prawidłowe i prawidłowa jest także subsumpcja czynu pod przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051791485" title="Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii - Dz. U. z 2005 r. Nr 179, poz. 1485 (art. 55;art. 55 ust. 3)">art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii</a>. Nie sposób natomiast uznać trafności rekomendowanej kwalifikacji czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 165;art. 165 § 2)">art. 165§2 k.k.</a> Przepis ten bowiem określa przestępstwo skierowane przeciwko bezpieczeństwu powszechnemu, sprowadzeniu stanów niebezpieczeństwa. Nadto skarżący nie wskazuje o jaki typ umyślnego działania określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 165;art. 165 § 1)">art. 165§1 k.k.</a> postuluje, bowiem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 165;art. 165 § 2)">art.165§2 k.k.</a> stanowi jedynie nieumyślną formę przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 165)">art. 165 k.k.</a> Nietrafność zarzutu wynika jednak z tego, że przestępstwo to w stosunku do przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051791485" title="Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii - Dz. U. z 2005 r. Nr 179, poz. 1485 ()">ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii</a>, nie dotyczy konkretnych substancji. Określa je jedynie wymieniając ich cechy. Tymczasem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051791485" title="Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii - Dz. U. z 2005 r. Nr 179, poz. 1485 ()">ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii</a>, w załączniku do niej, zawiera katalog konkretnych środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów i słomy makowej, co oznacza, że jej szczególny charakter nie może skutkować kwalifikowaniem z innego przepisu, tym bardziej nie zarzuconego. To z kolei także rodzi wątpliwości, co do utrzymania się w granicach skargi.</p> <p>Również w oparciu o prawidłowe kryteria Sąd orzekający ukształtował wymiar kary, odpowiadający dyrektywom <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 k.k.</a>. We właściwym zakresie rozważył zarówno okoliczności obciążające, jak i łagodzące. Zasadnie, jako okoliczności obciążająco wpływające na wymiar kary, wskazał wysoką społeczną szkodliwość czynu, ocenioną w kontekście faktu kwalifikowania tej zbrodni wobec znacznej ilości środka odurzającego, zresztą jednego z najsilniej działających, bo kokainy i w ilości wielokrotnie przekraczającej znaczną ilość . Jako okoliczności łagodzące prawidłowo Sąd ten wskazał jego uprzednią niekaralność, jak i rolę, którą określił jako wykonawczą w zorganizowanym procederze. Obie z nich rozważył we właściwym wymiarze. Kwestię tę, w sposób przekonujący i wyczerpujący, przedstawił na stronach 5-6 pisemnych motywów zaskarżonego orzeczenia.</p> <p>Niezasadnie zatem postuluje skarżący wymierzenie kary niższej w wyniku uwzględnienia postawionego zarzutu rażąco niewspółmiernie surowej kary, skoro za czyn zagrożony karą od 3 do lat 15 pozbawienia wolności Sąd wymierzył karę 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, czyli jedynie zwiększoną o połowę dolnego progu ustawowego zagrożenia. Nie jest więc ona karą surową, a tym bardziej surową w stopniu rażącym. Rażąca niewspółmierność kary, o której stanowi przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt. 4 k.p.k.</a> „zachodzić może tylko wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można było przyjąć, iż zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez Sąd I instancji a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary przewidzianych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art.53 k.k.</a> oraz zasad ukształtowanych w orzecznictwie Sądu Najwyższego” (<em> <!-- -->vide wyrok Sadu Najwyższego III KR 254/73 – OSNPG 1974 poz.51</em>). A zatem na gruncie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art.438 pkt.4 k.p.k.</a> nie chodzi o każdą ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby – również w potocznym znaczeniu tego słowa – „rażąco” niewspółmierną, to jest niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować (<em> <!-- -->wyrok Sądu Najwyższego II KRN 198/94 OSNPK 1995 z.6 poz.18</em>). Nie sposób natomiast uznać, kary 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, za niewspółmiernie rażąco surową, a tylko taka mogłaby skutkować rozstrzygnięciem reformatoryjnym.</p> <p>Podobnie należało ocenić zarzut rażącej niewspółmierności kary odnośnie rozstrzygnięcia w zakresie grzywny. Rażąca niewspółmierność kary musi bowiem być rozpatrywana względem sumy kar i środków karnych orzeczonych w stosunku do oskarżonego. Orzeczona obligatoryjna grzywna w wymiarze 200 stawek dziennych, w sposób właściwy odnosi ich ilość do charakteru i okoliczności czynu, stopnia winy, społecznej szkodliwości czynu, co wyraża znaczna, nie tylko jako znamię czynu, ilość narkotyków i ich wartość a także względów prewencyjnych. Natomiast wartość jednej stawki dostosowana jest do warunków majątkowych, rodzinnych i możliwości zarobkowych oskarżonego. Mimo twierdzenia Sądu odnoszącego się do ograniczenia możliwości zarobkowych, stawka nie jest nadmiernie wysoka, a wręcz przeciwnie. Określając te warunki Sąd Okręgowy stwierdził, że oskarżony jest osobą młodą, „rzutkim przedsiębiorcą” , przeto z niczego nie wynika, aby w przyszłości nie mógł podjąć zatrudnienia, więc trafnie podniósł Sąd meriti, że sam oskarżony deklarował uprzednio osiągane zarobki w granicach od 2500 do 4000 Euro miesięcznie.</p> <p>Orzeczona zatem wobec <span class="anon-block">N. G.</span> kara uwzględnia wszystkie wskazane w treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art.53 k.k.</a> okoliczności, co oznacza, że spełni ona cele zarówno w zakresie wychowawczym, poprawczym, jak też w zakresie społecznego oddziaływania kary; zadośćuczyni wszystkim dyrektywom jej wymiaru.</p> <p>Konkludując, szczegółowość poczynionych ustaleń i rozważań przez Sąd pierwszej instancji przy kształtowaniu wymiaru kary i własna, odmienna od tej, zatem wyłącznie polemiczna argumentacja autora apelacji związana z wymiarem kary, nie pozwala w sposób skuteczny podważyć stanowiska Sądu<em> <!-- --> meriti</em> w tej kwestii. Stąd też Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do jej uwzględnienia i reformowania wyroku w zakresie orzeczonej kary.</p> <p>Wynagrodzenie występującemu obrońcy z urzędu zasądzono na podstawie § 17 ust 1 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r., w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu - za postępowanie przed Sadem Apelacyjnym.</p> <p>Orzekając w oparciu o treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624§1 k.p.k.</a>, mając na względzie sytuację majątkową oskarżonego oraz wymiar orzeczonej kary pozbawienia wolności i grzywny Sąd Apelacyjny zwolnił go od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.</p> <p> <strong> <!-- -->Mając na uwadze powyższe, Sąd Apelacyjny orzekł jak w wyroku.</strong> </p> </div>