II GSK 1913/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 12 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku Z. R. B. S. im. F. S. w W. o wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie skargi kasacyjnej Z. R. B. S. im. F. S. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 1115/20 w sprawie ze skargi Z. R. B. S. im. F. S. w W. na decyzję Polskiej Agencji Nadzoru Audytowego z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za nieprzestrzeganie przepisów ustawy o biegłych rewidentach, firmach audytorskich oraz nadzorze publicznym postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia z dnia 9 marca 2021 r., oddalił skargę Z. R. B. S. im. F. S. w W. na decyzję Polskiej Agencji Nadzoru Audytowego z dnia [...] lutego 2020 r., w przedmiocie kary pieniężnej za nieprzestrzeganie przepisów ustawy o biegłych rewidentach, firmach audytorskich oraz nadzorze publicznym. W wywiedzionej od tego wyroku skardze kasacyjnej Z. R. B. S. im. F. S. w W. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania wymienionej decyzji Polskiej Agencji Nadzoru Audytowego, podnosząc, że charakter decyzji nie wymaga nadania jej natychmiastowego wykonania, a precedensowy charakter rozstrzygnięć podjętych w decyzji, w związku z nowymi przepisami i konieczność zastosowania przewidzianej w przepisach prawa unijnego zasady proporcjonalności wymaga uprzedniego odniesienia się zanim kara będąca dużą dolegliwością dla organizacji non profit, jaką jest skarżący zostałaby uiszczona. Kara stanowi połowę realnie osiąganych rocznie dochodów, a jej zapłata mogłaby spowodować nieodwracalne skutki finansowe dla wypłacalności Skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Polskiej Agencji Nadzoru Audytowego z dnia [...] lutego 2020 r., nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, wobec czego nie mógł zostać uwzględniony. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez pojęcie szkody użyte w przywołanym przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że wniosek Z. R. o wstrzymanie wykonania decyzji Polskiej Agencji Nadzoru Audytowego nie spełnia opisanych wymogów, jakie przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. nakłada na stronę domagającą się zastosowania w stosunku do niej instytucji ochrony tymczasowej przewidzianej tym przepisem. W pierwszej kolejności wskazania wymaga, że ta część wniosku, w ramach której strona podnosi, że "precedensowy charakter rozstrzygnięć podjętych w decyzji, w związku z nowymi przepisami i konieczność zastosowania przewidzianej w przepisach prawa unijnego zasady proporcjonalności wymaga uprzedniego odniesienia się zanim kara będąca dużą dolegliwością dla organizacji non profit, jaką jest skarżący zostałaby uiszczona", nie podlega badaniu w zakresie, wymienionych już i omówionych przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., albowiem sam fakt nałożenia na Z. R. kary jest przedmiotem oceny i badania w postępowaniu głównym, które na obecnym etapie zakończone zostało wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który to wyrok podlegać będzie kontroli instancyjnej w związku z wywiedzioną od niego skargą kasacyjną. Innymi słowy zasadność czy prawidłowości nałożenia kary w drodze decyzji nie może stanowić przesłanki wstrzymania wykonania tejże decyzji wobec prowadzonej kontroli sądowoadministracyjnej zaskarżonego rozstrzygnięcia organu administracji. Również nieskuteczna jest druga część wywodu wniosku Związku, w ramach którego podniesiono, że "Kara stanowi połowę realnie osiąganych rocznie dochodów, a jej zapłata mogłaby spowodować nieodwracalne skutki finansowe dla wypłacalności Skarżącego.". Przywołana argumentacja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji mieści się w ramach przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., jednakże nie zawiera ona jakiegokolwiek uzasadnienia pozwalającego na ocenę realnego wpływu wykonania decyzji Polskiej Agencji Nadzoru Audytowego na sytuację finansową Z., która jak podnosi strona, może prowadzić do jej niewypłacalności. W tej części wniosek poza brakiem szczegółowych motywów pozbawiony jest również jakiegokolwiek materiału dowodowego popierającego postawioną w omawianej części wniosku tezę o skutkach wykonania decyzji na wnioskodawcę. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył w tym zakresie, że Z. R. składał już uprzednio wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżanej decyzji, który nie został przez Sąd I instancji uwzględniony z tożsamych przyczyn, jak w przypadku przedmiotowego wniosku sformułowanego w skardze kasacyjnej - postanowienie WSA w Warszawie z 22 lipca 2020 r., na które to postanowienie NSA postanowieniem z dnia 10 grudnia 2020 r., sygn. akt II GZ 354/20 zażalenie oddalił. Ponadto zauważyć również należy, że załączona do zażalenia na wymienione postanowienie WSA w Warszawie z 22 lipca 2020 r., dokumentacja dotycząca bilansu Z. dotyczyła lat 2016 – 2018. Rozpoznawany przez NSA wniosek sformułowany zaś został w czerwcu 2021 r. zatem dokumentacja obrazująca finanse Związku powinna być poszerzona (uzupełniona) o kolejne okresy bilansowe – lata 2019 – 2020. Podsumowując, wobec stwierdzonych braków wniosku i jego wadliwości brak było podstaw do wstrzymania wykonania decyzji Polskiej Agencji Nadzoru Audytowego z dnia [...] lutego 2020 r., wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.