IV Ka 776/18

<p>Sygn. akt IV Ka 776 / 18</p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Na wstępie podnieść należy, iż niezależnie od sposobu nazwania i zakwalifikowania zarzutów podniesionych w apelacji, skarżący w istocie dążył do zakwestionowania zaprezentowanej przez sąd I instancji oceny przeprowadzonych dowodów oraz poczynionych na ich podstawie ustaleń faktycznych. Ustalenia takie mogą być zaś skutecznie podważane tylko wtedy, gdyby zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiadała prawidłowości logicznego rozumowania. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu odmiennego poglądu opartego na innych dowodach niż te, którymi kierował się sąd I instancji wydając własne rozstrzygnięcie, nie może prowadzić do wniosku o dopuszczeniu się błędu w ustaleniach. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżący apelację swoją de facto oparł na założeniu, że ustalenia faktyczne winne być czynione nie o wyjaśnienia obwinionego, lecz zeznania pokrzywdzonej – przede wszystkim co do tego, iż <span class="anon-block">T. W.</span>, dokonawszy uprzednio na rzecz byłej żony darowizny spornego telefonu, dokonał następnie jego zaboru wraz z kartą i rzeczy tych nigdy już jej nie zwrócił. Skarżący pomijaj jednak, że jedynym materiałem dowodowym obciążającym obwinionego w powyższym zakresie były zeznania pokrzywdzonej oraz, że z powodów wskazywanych w uzasadnieniu sądu I instancji należało podchodzić do nich z daleko posunięta ostrożnością. Uwzględniając nadto poziom konfliktu pomiędzy byłymi małżonkami oraz niechęć, jaką pałają do siebie, sąd I instancji nie popełnił błędu przyjmując, że relacje pokrzywdzonej mogą być obarczone tendencją do przedstawienia wersji korzystnej dla siebie wbrew obiektywnej rzeczywistości, a w związku z tym, że stanowią zbyt wątłą podstawę dowodową, by oprzeć na niej wyrok stwierdzający sprawstwo obwinionego. Równie prawidłowym zabiegiem sądu I instancji była próba weryfikowania twierdzeń skonfliktowanych ze sobą stron dowodami obiektywnymi ( por. zeznania <span class="anon-block">M. S.</span> ), które nie przyniosły rezultatu dla pokrzywdzonej korzystnego. Mając to na uwadze oraz pamiętając o regule wynikającej z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a>, wątpliwości w zakresie odtworzenia przywołanych wyżej spornych faktów należało rozstrzygać na korzyść obwinionego.</p> </div>