II SA/Gl 911/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dnia 21 listopada 2022 r. sprawy ze skargi B. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 19 kwietnia 2022 r., nr SKO.IV/424/375/2022 w przedmiocie zasiłku okresowego postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia 25 kwietnia 2022 r. B. M. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na wymienione w sentencji postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej. Zaskarżonym postanowieniem organ rozstrzygnął w przedmiocie ponaglenia skarżącego na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta B. w przedmiocie zasiłku okresowego, stwierdzając, że organ I instancji nie dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Organ pouczył skarżącego, że w przypadku niezadowolenia z ww. decyzji, przysługuje mu prawo wniesienia do właściwego sądu administracyjnego skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zakres właściwości sądów administracyjnych został określony w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.). Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Na wydane w toku postępowania administracyjnego postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi (art. 140 § 1 - t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm., dalej k.p.a.). Rozpatrując ponaglenie organ wydaje postanowienie, w którym wskazuje, czy organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, stwierdzając jednocześnie, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 37 § 6 pkt 1 k.p.a.). Postanowienie wydane na gruncie art. 37 k.p.a. ma zatem jedynie charakter wpadkowy, a więc nie rozstrzyga sprawy co do istoty oraz nie kończy postępowania w sprawie. Postanowienie zawiera rozstrzygnięcie w kwestii bezczynności lub przewlekłości postępowania w sprawie właściwej. Z kolei a contrario art. 140 k.p.a. nie przysługuje na nie zażalenie. Skarżący wniósł co prawda skargę na postanowienie organu administracyjnego, ale z uwagi na wskazane wcześniej okoliczności, nie jest to postanowienie o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 10 maja 2022 r. sygn. akt III OSK 940/22). Z tego względu nie podlega ono zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Skarżącemu natomiast stosownie do art. art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. przysługuje skarga do tut. Sądu na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie przez organ I instancji. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, Sąd odrzuca skargę. W związku z powyższym Sąd, na mocy wskazanego przepisu i art. 58 § 3 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.