I SA/Kr 1088/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek WSA Jarosław Wiśniewski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 października 2021 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 29 czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zwolnienia z obowiązku opłacania składek . uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z 20 kwietnia 2021 r. nr [...] UZASADNIENIE W dniu 10 lipca 2020 r. wpłynął w formie papierowej do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniosek RDZ o zwolnienie J. M. z obowiązku opłacania należności z tytułu składek należnych za okres od 1 marca 2020 r. do 31 maja 2020 r. nadany w placówce Poczty Polskiej 8 lipca 2020 r. Decyzją z dnia 20 kwietnia 2021 r. decyzją nr [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił Stronie wszczęcia postępowania w sprawie zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek należnych za okres od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 maja 2020 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono , że zgodnie art. 31zp ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842, z późn. zm.) wniosek o zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek (RDZ) należnych za okres od 1 marca 2020 r. do 31 maja 2020 r. płatnik składek mógł przekazać do Zakładu ubezpieczeń Społecznych, nie później niż do dnia 30 czerwca 2020 r. Z kolei w myśl art. 77 pkt. 65 ustawy z 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID-19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku wystąpieniem COVID-19 (Dz.U. z 2020 r. poz.1086), od 24 czerwca 2020 r. wnioski RDZ mogą być złożone do ZUS tylko i wyłącznie w formie dokumentu elektronicznego na PUE ZUS. Pismem z dnia 5 maja 2021 r, strona wniosła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. W piśmie tym wyjaśniła , że zgodnie z prawem chciała osobiście złożyć w ZUS ul [...] w K. wniosek o umorzenie jednak jednakże pani siedząca na dzienniku podawczym powiadomiła ją , że nie przyjmie wniosku gdyż wszystkie dokumenty muszą przejść kwarantannę i najlepiej będzie jeżeli wniosek wrzuci do stojącej przy drzwiach wejściowych urny co uczyniła. W jej ocenie wniosek ten musiał zaginąć . Podniosła również , że poinformowana została również , że wniosek można również złożyć drogą elektroniczną poprzez stronę ZUS i można to zrobić osobiście lub osobę upoważnioną np. przez swojego księgowego po uprzednim złożeniu w oddziale ZUS pełnomocnictwa dla osoby upoważnionej. Termin składania wniosków przypadał na dzień 30-06-2020 r. Dnia 24-06-2020 r ( załącznik nr 1) złożyła w oddziale ZUS stosowne pełnomocnictwo dla księgowego i pani przyjmująca wniosek zapewniła ze maksymalnie wciągu 2 dni zostanie on wprowadzony do systemu , aby mój księgowy mógł drogą elektroniczną złożyć odpowiedni wniosek o umorzenie składek za 3 miesiące. Jednakże do dnia 30-06 -2020 r pełnomocnictwo to nie zostało wprowadzone do systemu przez pracowników ZUS a przez to nie pojawiło się na stronie ZUS co skutecznie uniemożliwiło księgowemu złożenie w terminie , wniosku o umorzenie składek a co w żadnym wypadku nie jest winą księgowego ani Strony , gdyż jako obywatel i przedsiębiorca na kilka sposobów próbowała skutecznie dostarczyć odpowiedni wniosek . Pomimo to dnia 08-07-2020 r zwróciła się pismem do ZUS o przyjęcie wniosku RDZ po terminie , jednakże wniosek ten pozostał bez odpowiedzi, więc uznała , że zgodnie z rozporządzeniem sprawa została pozytywnie rozpatrzona Mając powyższe na względzie , że złożyła w terminie wniosek RDZ do urny oraz dopełniła wszelkich starań aby drogą elektroniczną załatwić sprawę , nie może zgodzić się z decyzją ZUS z dnia 24-03-2021 r i wniosła o całkowite umorzenie składek za miesiące marzec, kwiecień , maj 2020 r. co w obliczu panującej pandemii SARS-COV 2 jest rzeczą ludzką i naturalną tym bardziej, że nie ponosi w tym zakresie żadnej winy . Decyzją z 29 czerwca 2021 r. nr [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy decyzję z 20 kwietnia 2021 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia powołano się na art. 31zq ust. 8 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, zgodnie z którym od decyzji o odmowie zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, płatnikowi składek przysługuje prawo do wniesienia wniosku do Prezesa Zakładu o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego dotyczące odwołań od decyzji oraz ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Następnie powtórzono treść art. 31z9 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 1842, z późn. zm.) oraz treść art. 77 pkt.65 ustawy z 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID-19 (Dz.U. z 2020 r. poz. 1086), Dlatego też z uwagi na fakt , że wniosek wpłynął do zakładu w dniu 10 lipca 2020 r. w formie papierowej zdaniem oganu brak jest podstaw prawnych do zmiany stanowiska w przedmiotowej sprawie. Na to rozstrzygnięcie Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której powtórzyła argumentację podniesioną we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. W szczególności podniosłą, że stosowny wniosek złożyła w terminie w formie papierowej do urny wystawionej w budynku organu. Organ w odpowiedzi na skargę stwierdził, że stanowisko Skarżącej nie zasługuje na wiarę, albowiem gdyby taka sytuacja miała miejsce wniosek taki byłby zarejestrowany. Ponadto w tym czasie czynna byłą sala obsługi klienta. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; ze zm.; dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 P.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b P.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a.). Stosownie do § 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 lutego 2017 r. w sprawie przekazania rozpoznania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. z 2020 r., poz. 1773 ze zm.), rozpoznanie spraw z zakresu działania Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych dotyczących zwolnienia z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek, o których mowa w art. 31zo ustawy o COVID-19 – przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. Skarżący ma miejsce zamieszkania na obszarze właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID-19. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu obowiązującym do dnia 2 lipca 2021 r. przewodniczący mógł zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uznał rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. W niniejszej sprawie Przewodniczący I Wydziału WSA w Krakowie, poinformował Skarżącego i organ o zamiarze skierowania sprawy na posiedzenie niejawne w ww. trybie i zarządzeniem z m 15 września 2021 r. wyznaczył w rozpatrywanej sprawie posiedzenie niejawne Sądu w składzie trzech sędziów na dzień 22 lipca 2021 r. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym wynikało z okoliczności, iż przeprowadzenie rozprawy mogłoby stanowić nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a jednocześnie nie ma technicznych możliwości jej przeprowadzenia na odległość z bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Zdaniem Sądu, skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym umożliwiło rozstrzygnięcie sprawy bez szkody dla jej wyjaśnienia, przeciwdziałając jednocześnie stanowi przewlekłości postępowania. Przy tym wyjaśnić należy, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji stron, bowiem podnoszone przez nie argumenty, są wnikliwie rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz złożoną skargę i inne pisma procesowe. Z tych względów, Sąd rozpoznał na podstawie cytowanego powyżej art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID-19 sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Sąd oceniając decyzję ZUS z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdził, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania. Przedmiotem sprawy, a tym samym kontroli Sądu, jest decyzja ZUS, którą organ odmówił Skarżącej wszczęcia postępowania w sprawie zwolnienia z opłacania składek z powodu jak twierdzi ZUS, złożenia wniosku po terminie i w nieodpowiedniej formie. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o COVID-19, która w art. 31zo ust. 1 i następne przewiduje zwolnienie z obowiązku opłacenia nieopłaconych składek. Zgodnie z art. 31zo ust. 1 ustawy o COVID 19, płatnikowi składek przysługuje prawo do zwolnienia z obowiązku opłacenia nieopłaconych należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych, należnych za okres od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 maja 2020 r., wykazanych w deklaracjach rozliczeniowych złożonych za ten okres, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek: 1) przed dniem 1 lutego 2020 r. i na dzień 29 lutego 2020 r., 2) w okresie od dnia 1 lutego 2020 r. do dnia 29 lutego 2020 r. i na dzień 31 marca 2020 r. albo 3) w okresie od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 marca 2020 r. i na dzień 30 kwietnia 2020 r. - zgłosił do ubezpieczeń społecznych mniej niż 10 ubezpieczonych. Stosownie do art. 31zp ust. 1 ustawy o COVID-19, wniosek o zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o których mowa w art. 31zo, należnych za okres od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 maja 2020 r., płatnik składek przekazuje do Zakładu nie później niż do dnia 30 czerwca 2020 r. Odmowa zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o których mowa w art. 31zo ustawy COVID-19, następuje w drodze decyzji (art. 31 zq ust. 7 ustawy). W zaskarżonej decyzji organ stwierdził, że przyczyną odmowy wszczęcia postepowania w sprawie zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek za marzec, kwiecień i maj 2020 r. było złożenie wniosku po terminie czyli po 30 czerwca 2021 r. Jednocześnie podkreślić należy, że w trakcie całego postępowania w sprawie Skarżąca podnosiła argumentację , że stosowny wniosek złożyła również w formie papierowej w terminie . Do tej argumentacji ZUS w żaden sposób nie odniósł się a Skarżąca w piśmie z dnia 5 maja 20212 r. precyzyjnie opisała okoliczności składania wniosku. Z kontekstu pisma wynika , że był to złożony wniosek w formie papierowej przed 24 czerwca 2021 r. Skarżąca w piśmie tym podniosła, że z uwagi na okoliczności związane z ograniczeniami w pracy organu podyktowane przeciwdziałaniem skutkom pandemii, złożenie wniosku nastąpiło do urny znajdującej się w budynku ZUS . Zatem jedynym, a zarazem zasadniczym zagadnieniem na gruncie niniejszej sprawy, jest kwestia złożenia wniosku przed 30 czerwca 2020 r., w której to kwestii obie strony postępowania sądowego prezentują przeciwstawne stanowiska. Podkreślić jednak należy, że organ nie odniósł się w żaden sposób do argumentacji Skarżącej, która opisała okoliczności złożenia wniosku w terminie. Wskazane okoliczności nie zostały w żaden sposób rozważone i przeanalizowane przez organ. Zostały wręcz całkowicie pominięte przy rozpoznaniu sprawy Skarżącej. Nie wiadomo zatem czy rzeczywiście Skarżąca złożyłam wniosek przed terminem albowiem organ nie wyjaśnił nawet czy w tym zakresie zarządzono jakiekolwiek wyjaśnienie sprawy polegające na sprawdzeniu , że rzeczywiście w wystawionej urnie nie znajdował się wniosek Skarżącej. Szczątkowa próba oceny wiarygodności działań skarżącej znalazła się dopiero w odpowiedzi na skargę , lecz nawet i tu nie wyjaśniono czy w tym zakresie było prowadzone jakiekolwiek postępowanie wyjaśniające. Uzasadnienie decyzji jedynie w sposób wybiórczy odnosi się do wybranych elementów stanu faktycznego. Sąd nie może akceptować tego typu decyzji administracyjnych. Właściwe uzasadnienie prawne i faktyczne stanowi ważny element każdej decyzji administracyjnej, jest jej integralną częścią i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia stanowiącego dyspozytywną część decyzji. Motywy decyzji powinny więc odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśniać tok rozumowania prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej (por. wyrok NSA z 17 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 1668/17). Takiej oceny w zaskarżonej decyzji zabrakło. Wskazać należy, że w postępowaniu administracyjnym reguły determinujące czynności ustalania stanu faktycznego, zwane zbiorczo postępowaniem wyjaśniającym, wytyczone są przede wszystkim przez uregulowane w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k. p. a. zasadę prawdy obiektywnej, zasadę oficjalności, zasadę ciężaru dowodu, bezpośredniości i zupełności zgromadzonego materiału. Treścią zasady prawdy obiektywnej jest powinność organu procesowego dokonania ustaleń co do faktów zgodnie z ich rzeczywistym przebiegiem. Tylko takie fakty mogą stanowić podstawę załatwienia sprawy (zob. wyrok NSA z 14 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK 2173/11, LEX nr 1358369). Ustanowiona w k.p.a. zasada oficjalności obciąża organ administracji publicznej obowiązkiem zebrania, a następnie rozważenia całego materiału dowodowego z urzędu. Koresponduje z nim przyjęta w postępowaniu administracyjnym koncepcja spoczywającego na organach administracji ciężaru dowodu, która nabiera szczególnego znaczenia w postępowaniu, którego przedmiotem jest nałożenie sankcji administracyjnej, a więc obowiązku o quasi karnym charakterze. W ocenie Sądu, organ dopuścił się naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Nie wyjaśnił bowiem w niniejszej sprawie wszelkich okoliczności faktycznych sprawy. Jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym, albowiem zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszystkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 k.p.a. - por. wyrok NSA z 18 grudnia 2020 r., sygn. akt I GSK 1319/20). Braki postępowania dowodowego związane z niewyjaśnieniem określonych okoliczności, jak również ocena nieuwzględniająca całokształtu materiału dowodowego, zawsze prowadzą do naruszenia przepisu art. 107 § 3 k.p.a. Wymaga on m.in., aby w uzasadnieniu omówić nie tylko dowody, w oparciu o które zostały poczynione ustalenia, lecz także te dowody, którym organ odmówił wiarygodności (por. wyrok NSA z 4 grudnia 2020 r., sygn. akt I OSK 3323/19). Organ musi, zatem zająć stanowisko wobec całego materiału dowodowego oraz uzasadnić jasno i należycie swoje zdanie, w szczególności, na jakiej podstawie uznał pewne fakty za udowodnione. Pominięcie w uzasadnieniu decyzji ustalenia okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 15 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 1589/17). Przeprowadzone przez ZUS postępowanie administracyjne, a w konsekwencji i sama decyzja, nie spełnia standardów określonych w przywołanych przepisach. Organ nie pokusił się o przeprowadzenie rzetelnego postępowania w celu ustalenia, czy Skarżąca złożyła wniosek o zwolnienie przed 30 czerwca 2020 r. Zdaniem Sądu organ decydując się na przyjmowanie korespondencji za pośrednictwem skrzynki wystawionej w przedsionku siedziby, bez potwierdzania jej przyjęcia, był zobowiązany do wprowadzenia procedury, na podstawie której istniała by możliwość jednoznacznego ustalenia, czy dane pismo w określonym dniu zostało złożone, czy też nie. Z akt sprawy i z decyzji nie wynika, aby taka procedura była wprowadzona. Nie wprowadzając takiej procedury, całe ryzyko, że wniosek zaginie, organ przerzucił na podmiot składający wniosek. Taką sytuację Sąd uznaje za niedopuszczalną, gdyż jest to niezgodne z zasadą praworządności i zaufania do organów administracji. W przedmiotowej sprawie organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wyjaśnił przyczyn nieuwzględnienia stanowiska Skarżącego zawartego w piśmie z dnia 5 maja 2021 r. i nie wykazał, czy wykluczone jest omyłkowe dołączenie dokumentów Skarżącego np. do sprawy innego płatnika. Na tym etapie sprawy nie można zatem wykluczyć, że przez omyłkę organu mogło dojść do nieprawidłowości, a przy tym nie zostało wyjaśnione, w jaki sposób Skarżąca miałaby wykazać, że złożył wniosek. Na marginesie Sąd wskazuje, że odpowiedź na skargę nie może uzupełniać zaskarżonej decyzji przez zamieszczenie w niej rozważań i ocen. W odpowiedzi na skargę organ orzekający winien bowiem odnieść się do podniesionych w niej zarzutów, a nie dokonywać brakujących ustaleń faktycznych lub prawnych (art. 54 § 2 P.p.s.a.). Ponadto zaznaczenia wymaga, że w sytuacji, gdy nie ma możliwości wykazania danej okoliczności, a przedmiotem postępowania jest ograniczenie lub odebranie stronie uprawnień, to organ powinien rozważyć, czy w sprawie nie będzie miał zastosowania przepis art. 81a § 1 K.p.a., zgodnie z którym niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego rozstrzygane są na korzyść strony. Organ nie wziął też pod uwagę, że z uwagi na tryb składania dokumentów do skrzynki podawczej, Skarżąca nie miała możliwości uzyskania potwierdzenia. Organ nie rozstrzygnął ewentualnych wątpliwości na korzyść strony. Naruszenie ww. przepisów postępowania, nawet przy uwzględnieniu trudnej sytuacji, w jakiej znalazł się organ w dobie pandemii i związanych z tym ograniczeń, mogło mieć wpływ na wynik sprawy i tym samym uzasadniało uchylenie decyzji. Podsumowując Sąd wskazuje, że ZUS w sposób oczywisty naruszył przepisy art. 7, art. 61 § 1 i § 3, art. 75 § 1 i § 2, art. 77 § 1, art. 81a § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. Naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Prowadzone postępowanie i zawarte w uzasadnieniu decyzji twierdzenia nie pozwalają bowiem na ustalenie, że wniosek nie został złożony w terminie do skrzynki podawczej organu. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Rozpatrując ponownie sprawę organ, na podstawie przepisu art. 153 P.p.s.a. zobowiązany będzie uwzględnić wyrażone w niniejszym uzasadnieniu stanowisko Sądu. Skarżąca na podstawie przepisu art. 239 § 1 pkt e P.p.s.a była zwolniona z uiszczania kosztów sądowych.