II SA/Op 270/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Bogusz po rozpoznaniu w dniu 22 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi Gminy Otmuchów na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 12 marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: 1) umorzyć postępowanie, 2) nakazać kasie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu zwrot z urzędu skarżącej Gminie Otmuchów kwoty 500 złotych (słownie: pięćset złotych) tytułem uiszczonego wpisu od skargi. UZASADNIENIE Gmina Otmuchów wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 12 marca 2012 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie nyskim z dnia 28 grudnia 2011 r., nr [...], nakazującą rozbiórkę samowolnie wybudowanej świetlicy wiejskiej w [...] położonej na działce nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 16 października 2012 r. za stronę skarżącą stawił się radca prawny A.D., zobowiązując się do przedłożenia dokumentu pełnomocnictwa w terminie 3 dni. Pełnomocnik skarżącej oświadczył, że sporny obiekt budowlany został już rozebrany i zawiadomiono o tym pisemnie organ nadzoru budowlanego. Dlatego cofa skargę i wnosi o umorzenie postępowania. Sąd odroczył rozprawę celem skierowania sprawy na posiedzenie niejawne i rozpatrzenia oświadczenia o cofnięciu skargi, po złożeniu pełnomocnictwa w trybie art. 44 § 2 w zw. z art. 37 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a. W dniu 18 października 2012 r. pełnomocnik skarżącej przesłał dokument pełnomocnictwa wykazujący jego umocowanie do reprezentowania Gminy Otmuchów przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Postępowanie sądowoadministracyjne należało umorzyć. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W myśl art. 60 P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z przytoczonej treści art. 60 P.p.s.a. wynika więc, że oświadczenie skarżącego o cofnięciu skargi jest dla Sądu wiążące. Związanie Sądu wolą skarżącego jest wynikiem przyjętej zasady, że skarżący może rozporządzać wniesioną przez siebie skargą do czasu jej rozpoznania przez Sąd. Jedynie w przypadku, gdy zdaniem Sądu cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, Sąd obowiązany jest uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne. W takiej sytuacji, winny zostać przez Sąd wykazane przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady związania w tej kwestii stanowiskiem skarżącego i w konsekwencji rozpoznania skargi wbrew woli strony wyrażonej w złożonym oświadczeniu. W przeciwnym przypadku cofnięcie skargi uznane winno być za skuteczne i w jego konsekwencji postępowanie sądowe podlega umorzeniu na podstawie art.161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 8 października 2007 r., sygn. akt I OSK 3/07, opubl. LEX nr 376825 ). Mając na uwadze omawianą regulację oraz dokonując zgodnie z jej dyspozycją oceny oświadczenia o cofnięciu skargi, należało uznać, iż oświadczenie złożone przez pełnomocnika skarżącej na rozprawie w dniu 16 października 2012 r. było skuteczne. Analiza sprawy nie uprawnia do twierdzenia, aby zostało ono złożone w celu obejścia prawa, jak też, aby spowodowało utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Co więcej obiekt budowlany, który podlegać miał rozbiórce już nie istnieje. Zatem brak uwzględnienia tej czynności dyspozytywnej strony jaką jest cofnięcie skargi, w konsekwencji doprowadziłby i tak do umorzenia postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego, nawet po usunięciu z obrotu prawnego zaskarżonego aktu. Dlatego zgodnie z cytowanym wyżej przepisem art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o zwrocie wpisu od skargi uzasadnia przepis art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego. Dlatego zarządzono zwrot uiszczonego przez stronę wpisu w kwocie 500 zł.