II SA/Kr 1070/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie : Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Sędzia WSA Ewa Rynczak (spr.) Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2012 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia 17 listopada 2011 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji po wznowieniu postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej A. P. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Prezydent Miasta [...], decyzją z dnia 8 lipca 2011 r. znak [...], w oparciu o art. 105 § 1 w zw. z art. 147 kpa oraz art. 28 ust 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, umorzył wznowione postanowieniem z dnia 24 września 2010 r. postępowanie w ww. sprawie jako bezprzedmiotowe wobec ustalenia, iż A. P. jako właścicielce działek nr [...], [...] i [...] obr [...], nie przysługiwał przymiot strony postępowania w sprawie przedmiotowego pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego "[...]" na dz. nr [...] obr [...] przy ul. [...] w K.- IV etap. W uzasadnieniu decyzji, wskazano, ze podanie o wznowienie postępowania wniesione zostało 3.07.2009r przez podmiot nie będący stroną postępowania, ponieważ ustalono, ze działki nr [...], [...], [...] obr [...] nie znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Organ podał, ze obszar oddziaływania inwestycji zamyka się w granicach działki inwestora. Inwestycja nie narusza przepisów rozporządzenia dotyczących odległości do działek skarżącej, nie zacienia jej działek, spełnia tez wymogi p/poż., wody opadowe będą odprowadzane po działce inwestora Odległość najbliższa budynku inwestora od nieruchomości A. P. wynosi 14,5 m. Inwestycja jest zgodna z prawem. Zgodnie natomiast z art. 61 a k p a, gdy żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną postępowanie, to takie postępowanie nie może być wszczęte i stanowi negatywną przesłankę do wszczęcia postępowania w ogóle. Skoro organ wydał postanowienie o wznowieniu postępowania w dniu 24.10.2010r., to takie postępowanie podlega ono umorzeniu, na podstawie art. 105 § 1 kpa, gdyż jest ono bezprzedmiotowe, skoro skarżąca A. P. nie ma przymiotu strony. Odwołanie od tej decyzji wniosła A. P. zarzucając naruszenie art. 28 ust 2 w zw z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane oraz art. 105 § 1 kpa Uzasadniając zarzuty wskazano, ze organ nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w przedmiocie ustalenia czy odwołująca posiada interes prawny tj. czy jej nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji w zakresie odprowadzania wód opadowych i pozostawienie powierzchni biologicznie czynnej. Decyzją z dnia 17 listopada 2011r Nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 81 ust 1 i art. 82 ust 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r Prawo budowlane (Dz U z 2010 r. Nr 243, póz 1623, ze zm ) oraz art. 138 § 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji nr [...] Prezydenta Miasta [...] z dnia 3 lipca 2009 r znak [...], o pozwoleniu na budowę, uznając, ze jest to prawidłowa forma rozstrzygnięcia W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, iż okoliczność nieposiadania przez wnioskującą przymiotu strony postępowania skutkuje, po wznowieniu postępowania, jego umorzeniem jako bezprzedmiotowego jest błędna. W przypadku wskazania jako przesłanki wznowienia okoliczności wymienionych w art. 145 § 1 pkt 4 k p a - co ma miejsce w niniejszej sprawie - organ rozpatrujący podanie w pierwszej kolejności powinien wznowić postępowanie i dopiero w ramach wznowionego postępowania winien zbadać podstawy wznowienia, którymi w przedmiotowej sprawie są brak udziału strony nie wynikający z winy tej strony, przy czym obie te przesłanki muszą być spełnione łącznie aby stwierdzić zaistnienie podstawy do wznowienia postępowania wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa i zakończyć je zgodnie z art. 151 kpa Decyzja z art. 151 k p a jest merytorycznym rozstrzygnięciem o spornym interesie prawnym osoby żądającej wszczęcia postępowania weryfikacyjnego Wyjaśnienie przy tym, czy danemu podmiotowi służy legitymacja do występowania w danej sprawie, stanowi jednocześnie wyjaśnienie przyczyny wznowienia postępowania. Stwierdzenie natomiast, ze z wnioskiem wystąpił podmiot niebędący w rzeczywistości stroną - zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k p a - skutkować winno odmową uchylenia decyzji dotychczasowej. Dalej organ wskazał, ze w jego ocenie zebrany materiał dowodowy potwierdza ustalenia organu stopnia podstawowego, ze odwołującej się nie przysługiwało prawo bycia stroną bowiem jej nieruchomości znajdują się poza obszarem oddziaływania obiektu. Znajdowanie się nieruchomości w sferze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 28 ust 2 Prawa budowlanego należy rozumieć w ten sposób, iż przez oddziaływanie naruszone zostają konkretne normy prawa materialnego np przepisy techniczno-budowlane, z których dany podmiot wywodzi swój interes prawny jako strona postępowania. Modyfikacja pojęcia strony z k.p.a. poprzez dodanie określenia "obszar oddziaływania obiektu" rodzi pewne trudności interpretacyjne. Co prawda art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego zawiera definicję legalną "obszaru oddziaływania obiektu", przez który zgodnie z tym przepisem należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Jednakże przepis ten jest na tyle ogólnie Akonstruowany, iż nie jest jasne, co jest obszarem oddziaływania obiektu dla jednorodzinnej budynku mieszkalnego. W takim wypadku właściwe wydaje się właśnie sięgniecie do szczegółowych przepisów prawnych, w tym norm techniczno- budowlanych. W takiej sytuacji pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" będzie się materializować, gdy na podstawie konkretnych indywidualnych parametrów danej inwestycji będą się również konkretyzować odpowiednie normy wynikające z odrębnych przepisów, które będą wytyczać pewną strefę wobec projektowanego obiektu. Nie można bowiem przyjmować, na co mogłoby wskazywać literalne brzmienie definicji z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, iż obszar oddziaływania obiektu powinien być w każdym przypadku wyznaczany na podstawie odrębnych przepisów. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy materialnego prawa administracyjnego. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Interes prawny, będący konieczną przesłanką do uznania danego podmiotu za stronę postępowania musi istnieć obiektywnie, a nie odnosić się do subiektywnych odczuć. Ocena interesu prawnego nie może być dokonywana również w oparciu o indywidualną wrażliwość zainteresowanego. Tylko takie ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, które są związane z konkretnymprzepisem prawa wprowadzającym je, dają właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości prawo do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Wskazane przez A. P. działki nr [...], [...], [...] obr. [...] nie znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. Analiza dokumentacji projektowej wykazała, że projektowany budynek "[...]" oddalony jest od granicy działki nr [...] o 14,5 m, zaś od granicy działki nr [...] i [...] jeszcze więcej. Zarzut, iż realizacja przedmiotowej inwestycji wpłynie na warunki wodno-gruntowe nieruchomości działek nr [...], [...] i [...] obr. [...], gdyż konsekwencją odprowadzenia wód opadowych i roztopowych z terenu inwestycji będzie przedostawanie się ich na teren nieruchomości sąsiedniej, co może powodować lokalne podtopienia a w skrajnych przypadkach nawet osunięcia się fragmentów namokniętej gleby, co zdaniem wnioskującej o wznowienie postępowania A. P. spotęgowane jest dodatkowo ukształtowaniem terenu - jego spadkiem w kierunku działek nr [...], [...] i [...] obr. [...], a co za tym idzie już sam fakt usytuowania działki wnioskującej poniżej terenu inwestycji będzie powodował jej oddziaływanie poprzez spływanie wód opadowych i roztopowych na powierzchnię działek skarżącej, wyjaśnia się: zgodnie z § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690, z późn. zm.), "Dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione." - czego nie stwierdzono w omawianym przypadku. Przepis ten jest "ostrzejszy" od powołanego przez skarżącą przepisu art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019, z późn. zm.). Wody opadowe z działki inwestycji, tj. działki nr [...] obr. [...], zgodnie z projektem budowlanym odprowadzone będą powierzchniowo, po terenie własnym, a wody opadowe z terenu drogi - do szczelnych zbiorników retencyjnych poprzez projektowany system kanalizacji deszczowej na terenie inwestora. Nie nastąpi zatem zakłócenie gospodarki wodnej sąsiednich działek i naruszenie praw osób trzecich. Przedstawione wyżej usytuowanie projektowanego budynku na działce nr [...] obr. [...], względem działek nr [...], [...] i [...] obr. [...] wskazują, że ww. nieruchomości z całą pewnością nie znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Sporne przedsięwzięcie nie powoduje jakichkolwiek ograniczeń, które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa, w zakresie możliwości zagospodarowania w/w działek. A. P. może bez przeszkód zagospodarować działki będące jej własnością, zaś sąsiedztwo spornej inwestycji w najmniejszym nawet stopem nie wpływa na zakres - wyznaczony przepisami praw - dopuszczalnego zagospodarowania. W szczególności podkreślenia wymaga, że działki skarżącej nie znajdują się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, wyznaczonym w oparciu o przepis § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W myśl ust. l przywołanego unormowania, budynek należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy oraz 3 m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Ponadto projektowana inwestycja nie niesie ze sobą ograniczeń związanych z przesłanianiem obiektów (zarówno istniejących, jak i potencjalnych) na działkach o numerze [...], [...] i [...] obr. [...]. Powyższą kwestię normuje wyczerpująco przepis § 13 ww. rozporządzenia z dnia 14 kwietnia 2002 r. Powyższe nieruchomości nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o przepis § 19 (odległość wydzielonych miejsc postojowych dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi), przepis 23 (odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi), przepis 36 (odległość pokryw i wylotów wentylacji ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe, dołów ustępów nieskanalizowanych o liczbie miejsc nie większej niż 4 i podobnych urządzeń sanitarno-gospodarczych o pojemności do 10 m3), przepis § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz przepis § 60 ust. 1 (m. in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych) ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Dokumentacja projektowa nie przewiduje też zmiany spływu wód powierzchniowych na nieruchomości będące własnością A. P. (przepis § 29 ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.), inwestycja nie wpływa na warunki ochrony przeciwpożarowej (§ 271 i następne ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.) usytuowanych na nich obiektów (zarówno istniejących, jak i potencjalnych), jak również nie pozbawia działek skarżącej nr [...], [...] i [...] obr. [...] dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja). Sporna inwestycja nie niesie ze sobą również ponadnormatywnych uciążliwości w zakresie emisji pól elektromagnetycznych (przepis § 314 ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. oraz rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów - Dz. U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1883). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożyła A. P. podtrzymując zarzuty zawarte w swoim odwołaniu dotyczące błędnego uznania, że nieruchomości skarżącej nie znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu, a ponadto zarzuciła naruszenie art. 15 kpa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, ponieważ decyzja organu l instancji nie stanowiła merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy lecz jedynie formalne jej załatwienie. Umorzenie postępowania stanowi wyjątek od dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Zarzuciła też naruszenie przepisów postępowania art. 7 i 77 § 1 kpa oraz art. 107 § 3 kpa poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej i nieprzeprowadzenie oględzin. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a. (Dz. U. z 2012r. Nr 270) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wady postępowania administracyjnego, skutkujące koniecznością: uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p p s a Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi sąd w myśl art. 151 p p s a skargę oddala Skarga jest uzasadniona jednakże częściowo z innych przyczyn niż w niej wskazano. Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu l instancji, uznał, ze zaskarżona decyzja Wojewody [...] z dnia 17 listopada 2011 r. Nr [...] narusza prawo Organ l instancji - Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia 8 lipca 2011 r, wydaną w oparciu o art. 105 § 1 w zw z art. 147 kpa oraz art. 28 ust 2 w zw z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, umorzył po wznowieniu postępowania, postępowanie w sprawie zakończonej wydaniem ostatecznej decyzji nr [...] z dnia 3.07.2009r zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę inwestorowi Z. T. Stosownie do art. 147 kpa wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a i art. 145b następuje tylko na żądanie strony. Zgodnie z art. 148 § 1 i 2 kpa podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji Art 149 § 1-3 stanowi, ze wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia Organy obu instancji zasadnie ustaliły, ze skarżącej A. P. nie przysługiwałby przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę, zgodnie z art. 28 ust 2 w zw z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane i art. 28 kpa, albowiem jej nieruchomości nr [...], [...] i [...] nie znajdują się w obszarze oddziaływania, o którym mowa w art. 3 pkt 20 prawa budowlanego. Organy obszernie uzasadniły swoje stanowiska i nie ma potrzeby ponownego ich przytaczania, gdyż Sąd uznał te ustalenia jako prawidłowe, zgodne z przepisami prawa. Stosownie do art. 61 § 1 kpa postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Przepis ten musi być interpretowany w związku z przepisami prawa materialnego, które nie tylko wyznaczają rodzaj spraw załatwianych w formie decyzji administracyjnej, ale i normują inicjatywę co do powstania danej treści stosunku materialnoprawnego. Przepisy prawa materialnego stanowią zatem o tym, czy postępowanie administracyjne może zostać wszczęte z urzędu czy na wniosek strony (B.Adamiak, J.Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz 8 wyd., Wydawnictwo C.H.Beck str. 344). Zgodnie z art. 28 kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.. Organ l instancji wydał postanowienie o wszczęciu postępowania wznowieniowego w dniu 24.10.2010r., stosownie do art. 149 § 1 i 2 kpa. Postanowienie to jest aktem wyłącznie procesowym nierozstrzygającym sprawy wznowienia postępowania a jedynie otwierającym postępowanie w sprawie. W postępowaniu tym obowiązkiem organu administracji publicznej jest zbadanie w pierwszej kolejności przesłanek podmiotowych i przedmiotowych do wznowienia postępowania, a więc m.in. czy podanie o wznowienie postępowania pochodzi od strony i czy strona powołuje się na własny interes prawny tj. wynikający z przepisów prawa materialnego administracyjnego. Postanowienie o wszczęciu postępowania wznowieniowego wywiera jedynie skutki procesowe i nie przesądza o bycie prawnym decyzji o pozwoleniu na budowę. W związku z powyższym, skoro organy obu instancji zasadnie ustaliły, że podanie o wznowienie postępowania nie pochodzi od strony, to po wszczęciu postępowania wznowieniowego należało to postępowanie umorzyć na podstawie art. 105 § 1 kpa, jako bezprzedmiotowe, co organ l instancji uczynił. W myśl tego przepisu gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Rację ma skarżąca, że decyzja organu l instancji umarzająca postępowanie na podstawie art. 105 § 1 kpa jest decyzją formalną, która nie rozstrzyga istoty sprawy, natomiast decyzja organu odwoławczego o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej pozwolenia na budowę jest już decyzją merytoryczną, rozstrzygającą istotę sprawy Sąd podziela te argumenty skarżącej, jednakże w ocenie Sądu orzekającego w niniejszym składzie, zaskarżona decyzja organu odwoławczego o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej jest decyzją wadliwą albowiem organ odwoławczy nie miał podstaw prawnych do takiego wyrzeczenia w osnowie swojej decyzji skoro ustalił, zasadnie, ze skarżącej nie przysługiwałby przymiot strony w postępowaniu pozwolenia na budowę Podanie o wznowienie postępowania w trybie art. 145 § 1 kpa przysługuje tylko stronie i organ kiedy stwierdzi ze podanie wniosła strona bada dalsze przesłanki wznowieniowe Zgodnie z art 145 § 1pkt 4 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, zatem decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej może nastąpić wtedy, gdy wznowienie postępowania nastąpiło tylko na wniosek strony - (art. 147 kpa, art. 61 § 1 kpa i art. 145§1 pkt 4 kpa) W związku z powyższym zarzut skargi, ze organ odwoławczy naruszył zasadę dwuinstancyjności wyrażoną w art. 15 kpa, gdyż merytorycznie orzekł za organ l instancji, w wyżej przedstawionych i ustalonych okolicznościach przedmiotowej sprawy, jest nieuzasadniony, bowiem organ ten nieprawidłowo zinterpretował przepisy. Niezasadny jest tez zarzut, ze skarżącej przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji pozwolenia na budowę, gdyż ustalenia organów obu instancji w tym zakresie są prawidłowe i wyczerpujące Organy prawidłowo ustaliły, ze działki skarżącej nie lezą w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, zbędnym jest w ocenie Sądu ponowne ich przytaczanie, Sąd te argumenty i ustalenia organów obu instancji przyjmuje jako własne. W związku z powyższym, w ocenie Sądu organ odwoławczy - Wojewoda [...] błędnie i nieprawidłowo zinterpretował przepisy postępowania art. 149 § 2 kpa w zw z § 3 kpa , art. 147 kpa i art. 151 § 1 pkt. 1 kpa Stosownie do art. 151§ 1 pkt 1 kpa organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1,art 145 a, lub art. 145b Skoro organ wznowił postępowanie i ustalił, ze podanie o wznowienie postępowania nie pochodzi od strony, to nie mógł wydać decyzji o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej pozwolenia na budowę, a więc orzec merytorycznie, tylko należało umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 105 §1 kpa, jak to prawidłowo rozstrzygnął organ l instancji. Wojewoda [...] przy ponownym rozpatrzeniu sprawy winien wziąć pod uwagę naprowadzone okoliczności sprawy. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt l sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30.08.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r., Nr 153, póz. 1270 z późn. zm.), w myśl którego Sąd w razie uwzględnienia skargi na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. O kosztach orzeczono jak w pkt. II wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a.