I OZ 906/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Kacprzak po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. S. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 października 2010 r., sygn. akt II SA/Gd 825/10 o wezwaniu E. S. do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] września 2010 r., sygn. akt [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Zaskarżonym zarządzeniem Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wezwał E. S. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] września 2010 r., sygn. akt [...] w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej, w kwocie 367 zł. Wysokość wpisu ustalona została w oparciu o § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Na powyższe zarządzenie E. S. wniosła zażalenie, w którym, wnosząc o jego uchylenie, zarzuciła naruszenie art. 231, art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem przedmiotowe wezwanie jest bezzasadne. Według skarżącej, postępowanie o ustalenie opłaty adiacenckiej wszczął z urzędu Burmistrz Miasta R. i to on powinien, do czasu prawomocnego zakończenia postępowania, ponosić wszelkie koszty w tej sprawie. Skarżąca podniosła także, iż ustalony wpis stosunkowy od należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem w wysokości 4% wartości przedmiotu zaskarżenia, w jej przypadku wynosi 366,72 zł (9.168 x 4% = 366,72 zł), z tego względu ustalona opłata w kwocie 367 zł jest nieprawidłowa i rażąco narusza art. 231 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto z uwagi na fakt, iż w skardze skarżąca kwestionuje istnienie przesłanek do ustalenia opłaty adiacenckiej, bowiem, jej zdaniem: 1. nie wybudowano infrastruktury technicznej, gdyż instalacje sanitarne nie są ujęte w art. 143 § 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce gruntami, 2. w decyzji brak jest ustalenia, iż Burmistrz Miasta R. wybudował kolektor sanitarny ze środków miejskich, 3. że został on odebrany, bowiem nie wynika to z protokołu dołączonego do decyzji, wreszcie, 4. że w decyzji nie udowodniono prawidłowo, iż nastąpił wzrost wartości nieruchomości, to w zarządzeniu bezzasadnie przyjęto, iż przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. Według skarżącej, przedmiotem sporu jest kwestia czy istnieją przesłanki ustawowe do ustalenia opłaty adiacenckiej, a jeśli tak, to zgodnie z uchwałą NSA z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt II FPS 2/09 nie pobiera się wpisu stosunkowego, gdyż zaskarżeniem nie są objęte należności pieniężne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu, iż to organ powinien ponosić koszty postępowania do czasu prawomocnego jego zakończenia należy wskazać, iż stosownie do treści art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwaną dalej P.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 230 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (§ 2 tego przepisu). Wobec powyższego, to skarżąca, wnosząc skargę na decyzję organu II instancji, powinna ponosić koszty postępowania. Jedynie w przypadku gdyby została zwolniona, na mocy art. 241 P.p.s.a. albo jej sprawa z mocy ustawy, na podstawie art. 239 P.p.s.a nie podlegałaby takiemu obowiązkowi, nie musiałaby uiszczać ani wpisu, ani ponosić innych kosztów postępowania. Żadna z wymienionych sytuacji skarżącej nie dotyczy, co nie powoduje, iż skarżąca nie będzie mogła odzyskać poniesionych kosztów, stosownie do treści art. 200 P.p.s.a., który przewiduje, iż w razie uwzględnienia skargi przez Sąd I instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, które określa art. 205 § 1 P.p.s.a. Z kolei w kwestii już samego charakteru wpisu - stosunkowego, jak również jego wysokości należy wskazać, iż został on prawidłowo ustalony w zaskarżonym zarządzeniu przez Przewodniczącego Wydziału II WSA w Gdańsku. Otóż art. 231 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przewiduje, iż wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały. Wysokość wpisu stałego jak również stosunkowego jest ustalana w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2192). Podkreślić przy tym trzeba, iż użyte w powyższym przepisie sformułowanie "w sprawach, których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne", jest wyrażeniem nieostrym i stanowi daleko idące uproszczenie, bowiem przedmiotem zaskarżenia nie mogą być stricte należności pieniężne, ale akty i czynności wymienione w art. 3 § 2 i 3 P.p.s.a., kreujące określoną należność pieniężną bądź stwierdzające jej istnienie, co powoduje, że nie wszystkie sprawy, które mogą w jakimś stopniu dotyczyć należności pieniężnych, będą podlegały wpisowi stosunkowemu. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] września 2010 r., którą utrzymano w mocy decyzję Burmistrza Miasta R. z dnia [...] kwietnia 2010 r., ustalającą wysokość opłaty adiacenckiej na kwotę 9.168 zł, z tytułu wzrostu wartości nieruchomości skarżącej, z uwagi na fakt wybudowania kolektora sanitarnego wraz z przykanalikami. Skoro przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja utrzymująca w mocy decyzję ustalająca opłatę adiacencką, przy czym skarga kwestionuje zasadność ustalenia tego rodzaju opłaty, a zatem przedmiotem zaskarżenia jest akt kreujący należność pieniężną w formie daniny publicznej, to wysokość tego zobowiązania stanowi wartość przedmiotu zaskarżenia w rozumieniu art. 216 P.p.s.a., od którego należny jest wpis stosunkowy. Sama skarżąca podała wartość przedmiotu zaskarżenia w kwocie 9.168 zł, czyli kwotę ustalonej opłaty adiacenckiej. Należy także podnieść, iż fakt kwestionowania zasadności naliczenia opłaty adiacenckiej, tj. czy istniały ku temu przesłanki ustawowe i argumentacja za tym przemawiająca, nie ma wpływu na określenie rodzaju wpisu (stosunkowy czy stały). W sytuacji bowiem, gdy zaskarżony akt dotyczy ustalenia należności pieniężnej, a za taki należy uznać zaskarżoną decyzję, zaś strona zarzuca bezpodstawność jej ustalenia, zasadnym jest określenie, zgodnie z § 1 w/w rozporządzenia Rady Ministrów, wpisu stosunkowego od ustalonej w decyzji kwoty opłaty. Argument skarżącej, dotyczący nieprawidłowego określenia wysokości wpisu w kwocie 367 zł zamiast 366,72 zł, wyliczonego jako 4% wartości od kwoty 9.168 zł – wysokości opłaty adiacenckiej, zgodnie z §1 pkt 1 powoływanego rozporządzenia, jest także niezasadny, bowiem należy wskazać, iż stosownie do treści art. 219 § 2 zd. drugie P.p.s.a. końcówki opłat zaokrągla się wzwyż do pełnych złotych. Jeśli zatem przedmiotowy wpis wyniósł po obliczeniach 366,72 zł, to Wojewódzki Sąd prawidłowo zaokrąglił kwotę wpisu do pełnych złotych, tj. 367 zł. Z tych wszystkich względów, uznając zaskarżone zarządzenie za zgodne z prawem, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i art. 198 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zażalenie oddalił.