III OSK 4602/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Olga Żurawska – Matusiak Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 1422/20 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. na rzecz Ministra Obrony Narodowej kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z 19 listopada 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt II SA/Wa 1422/20) oddalił skargę Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. (zwanego dalej Stowarzyszeniem) na decyzję Ministra Obrony Narodowej z [...] czerwca 2020 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że wnioskiem z 14 października 2016 r. Stowarzyszenie zwróciło się do Ministra Obrony Narodowej o udostępnienie informacji w zakresie: - czy i kiedy Minister Obrony Narodowej albo inny przedstawiciel MON spotkał się z producentem maszyn Black Hawk - w ciągu ostatnich 6 miesięcy, - czy była prowadzona przez MON korespondencja z producentem maszyn Black Hawk, a jeśli tak, to o jej udostępnienie. Decyzją z [...] listopada 2016 r. (utrzymaną w mocy decyzją z [...] stycznia 2017 r.) Minister Obrony Narodowej odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie korespondencji prowadzonej przez Ministerstwo Obrony Narodowej z producentem maszyn Black Hawk. Wyrokiem z 20 listopada 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt II SA/Wa 753/19) uchylił obie ww. decyzje. Zdaniem Sądu brak należytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie pozwalał na dokonanie oceny, czy istniały podstawy do ograniczenia prawa dostępu do wnioskowanej informacji publicznej, nie tylko ze względu na spełnienie przesłanki materialnej tajemnicy przedsiębiorcy, ale także przesłanki formalnej. Również z przedstawionych Sądowi materiałów źródłowych nie wynikało, aby dokumenty te opatrzone były klauzulą poufności bądź że przedsiębiorca podjął w inny sposób działania w celu zachowania informacji w poufności. Sąd zobowiązał organ, przy ponownym rozpoznaniu wniosku Stowarzyszenia, do wyjaśnienia czy spełniona została przesłanka formalna tajemnicy przedsiębiorcy. Decyzją z [...] czerwca 2020 r. Minister Obrony Narodowej na podstawie art. 16 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm.) w związku z art. 11 ust. 2 ustawy z 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1010 ze zm.) odmówił udostępnienia informacji publicznej, tj. korespondencji prowadzonej przez MON z producentem maszyn Black Hawk. Mając na uwadze obowiązek nałożony ww. wyrokiem, organ zbadał, czy w sprawie występują przesłanki pozwalające na uznanie korespondencji prowadzonej przez Ministerstwo Obrony Narodowej z producentem maszyn za tajemnicę przedsiębiorcy zarówno pod kątem formalnym, jak i materialnym. Ponownie dokonano analizy zgromadzonej korespondencji oraz zwrócono się do [...] sp. z o. o. w M. (dalej jako [...] lub Spółka) – krajowego producenta śmigłowców Black Hawk o zajęcie stanowiska w sprawie ewentualnego ujawnienia korespondencji. Z pisemnego stanowiska Spółki wynika, że treść tej korespondencji wyczerpuje przesłanki tajemnicy przedsiębiorstwa. Wniosek dotyczy korespondencji z lat 2015 i 2016 w sprawie działań handlowych [...] związanych ze śmigłowcem S70i Black Hawk oraz samolotem M28 w kontekście krajowym i międzynarodowym, co do których Spółka podejmowała wszelkie niezbędne starania w zakresie utrzymania w poufności materii tam poruszanej. Informacje zawarte w korespondencji posiadają wartość gospodarczą dla Spółki, w szczególności dotyczą strategii realizowanych kampanii sprzedażowych ww. maszyn. Zdaniem Ministra Obrony Narodowej informacje zawarte w przywołanej korespondencji jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów, nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji i nie są łatwo dostępne dla takich osób. Wnioskowana informacja publiczna stanowi tajemnicę przedsiębiorcy, gdyż ma dla [...] wartość gospodarczą, o której mowa w ustawie o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Udostępnienie korespondencji podlega więc ustawowemu ograniczeniu na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Analiza korespondencji prowadzi do przyjęcia, że zostały spełnione zarówno przesłanki formalne, jak i materialne, pozwalające na uznanie jej za tajemnicę przedsiębiorcy. W korespondencji zawarte są informacje posiadające wartość gospodarczą, dotyczące: potencjału produkcyjnego [...], działalności gospodarczej, zdolności oraz gotowości do modernizacji sprzętu wojskowego pozostającego na wyposażeniu Sił Zbrojnych RP, a także możliwości jego serwisowania oraz dane techniczne sprzętu wojskowego. Oprócz tego z korespondencji wynika, w jaki sposób udzielane jest wsparcie rodzimym podmiotom w działaniach eksportowych. Ponadto Spółka w korespondencji mailowej zastrzegła zakaz przekazywania zawartych w tej korespondencji informacji, jeśli mail otrzymałaby osoba, do której nie był adresowany, co świadczy o tym, że uznawała informacje przesyłane do Ministerstwa Obrony Narodowej za tajemnicę przedsiębiorcy. Mając na uwadze zarówno stanowisko [...] dotyczące charakteru korespondencji, jak i analizę zgromadzonej korespondencji, organ uznał, że zostały spełnione obie przesłanki uznania tej korespondencji za tajemnicę przedsiębiorcy. Skargę na powyższą decyzję złożyło Stowarzyszenie, zarzucając jej naruszenie art. 61 ust. 1 oraz art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, art. 10 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r., Nr 61, poz. 284), art. 5 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej oraz art. 8, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. Zdaniem Stowarzyszenia, nie znajduje merytorycznego uzasadnienia uznanie przez Ministra żądanych informacji, jako objętych tajemnicą przedsiębiorcy. W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie. Odwołując się do art. 5 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że tajemnicę przedsiębiorcy wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa uregulowanej w art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Zgodnie z tym przepisem, określone informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, jeżeli spełnione zostały łącznie trzy przesłanki: po pierwsze, są to informacje o charakterze technicznym, technologicznym, organizacyjnym przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą; po drugie, są to informacje poufne, tzn. nie zostały ujawnione do wiadomości publicznej; po trzecie, przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania poufności takich informacji. W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że na tajemnicę przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 ust. 2 ww. ustawy składają się dwa elementy: materialny (np. szczegółowy opis sposobu wykonania usługi, jej koszt) oraz formalny - wola utajnienia danych informacji. Pojęcie tajemnicy przedsiębiorcy w zasadzie pokrywa się zakresowo z tajemnicą przedsiębiorstwa, choć tajemnica przedsiębiorcy w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej. W doktrynie przyjmuje się, że ze stanem poufności będziemy mieli do czynienia tylko wtedy, gdy przedsiębiorca kontroluje liczbę i charakter osób mających dostęp do określonych informacji. Informacją poufną jest zatem informacja, którą przedsiębiorca uważa za poufną i pragnie, by pozostała ona tajemnicą dla pewnych kół odbiorców, konkurentów. Wola ta dla innych osób musi być rozpoznawalna. Ustawodawca nie przesądził przy tym, jakie to mają być działania. Wydaje się więc, że każdy sposób działania, który wskazuje, że określone informacje są traktowane jako poufne, będzie stanowić realizację omawianego zalecenia ustawowego. Z tego względu ustawowe wymaganie podjęcia niezbędnych działań spełni także podjęcie pewnych czynności konkludentnych, jak np. dopuszczenie do informacji jedynie wąskiego kręgu pracowników. Dla zrealizowania przesłanki "niezbędne działania" należy podjąć fizyczne środki ochrony (nawet najskromniejsze zabezpieczenie techniczne). W konkretnych okolicznościach o obowiązku dochowania tajemnicy może przesądzać sam charakter informacji w powiązaniu z poziomem wiedzy zawodowej osób, które weszły w ich posiadanie. Wskazując na powyższe, Sąd pierwszej instancji uznał, że zakres informacji, który nie został udostępniony zgodnie z wnioskiem Stowarzyszenia znany był tylko ściśle określonym osobom. Informacje zastrzeżone przez [...], jako tajemnica przedsiębiorstwa, nie zostały ujawnione do wiadomości publicznej, są znane określonemu kręgowi osób, jak również podmiot ten dokonał zastrzeżenia, że nie mogą one zostać udostępnione, ponieważ stanowią one dla niego wymierną wartość gospodarczą, w szczególności w zakresie strategii kampanii sprzedażowych śmigłowca S70i Black Hawk. Przy spełnieniu pierwszej przesłanki należało dokonać oceny, czy informacje, które nie zostały ujawnione, miały walor informacji posiadających wartość gospodarczą. Ogólnie ujmując, wartość gospodarczą posiadają dla przedsiębiorcy te dane, które świadczą o prowadzonej przez przedsiębiorstwo polityce finansowej, obrazują jej zobowiązania względem kontrahentów, dotyczą wierzytelności, odnoszą się do inwestycji czy oszczędności. Wartość gospodarczą mają więc wszelkie informacje, jakie dotyczą szeroko rozumianego gospodarowania przez przedsiębiorstwo jego mieniem w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Przy czym ważne jest, aby określone dane w sposób obiektywny obrazowały szczegóły prowadzonej działalności gospodarczej i przekładały się na istnienie interesu przedsiębiorcy w ich utajnieniu. Wartość ta musi więc mieć charakter obiektywny, natomiast nie musi mieć znaczenia dla wszystkich uczestników obrotu gospodarczego, czy też choćby znacznej jej ilości. Wystarczającą przesłanką dla uznania pewnych danych za objęte tajemnicą przedsiębiorstwa jest to, że mają one wartość gospodarczą dla przedsiębiorcy, który podjął kroki w celu utajnienia tych danych. Ważne przy tym jest, aby strona powołująca się na wartość gospodarczą określonych danych, udowodniła istnienie tej okoliczności. Zdaniem Sądu pierwszej instancji nieujawnione informacje posiadały istotną wartość gospodarczą dla przedsiębiorcy. Są to informacje o charakterze organizacyjnym i technicznym, które nie powinny być udostępniane innym podmiotom, ponieważ mogą stanowić dla nich źródło wiedzy o charakterze biznesowym. Ujawnienie informacji dotyczących strategii działania, potencjału produkcyjnego, sprzedaży śmigłowców oraz możliwości serwisowania, mogłoby narazić [...] na straty. Na gruncie pojęcia informacji posiadającej wartość gospodarczą w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, w doktrynie i orzecznictwie obowiązuje jego liberalna wykładnia, zgodnie z którą za całkowicie wystarczające w tej mierze należy uznać istnienie nawet nieznacznej lub jedynie potencjalnej wartości ekonomicznej informacji, której wykorzystanie przez innego przedsiębiorcę mogłoby zaoszczędzić mu wydatków lub zwiększyć jego zyski w relacjach z innymi uczestnikami obrotu. Mając powyższe na uwadze, Sąd pierwszej instancji uznał, że ocena organu wystąpienia przesłanki materialnej tajemnicy przedsiębiorcy, nie może być podważana w kontekście art. 5 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Organ zasadnie przyjął, że żądana informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa, a jej ujawnienie, mogłoby wpłynąć negatywnie na pozycję rynkową [...] względem jej konkurentów. Organ również słusznie przyjął, że anonimizacja korespondencji nie osiągnęłaby celu ze względu na fakt, że i tak wiadomo czyje informacje gospodarcze udostępniono, ponieważ skarżący wnosił o udostępnienie korespondencji z jednym podmiotem, tj. [...]. Spełniona została również przesłanka formalna, gdyż została wykazana uzewnętrzniona wola utajnienia żądanych informacji. Kontrola sądowa w tym zakresie została przeprowadzona na podstawie dokumentów źródłowych. W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.) w związku art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyło Stowarzyszenie, zaskarżając go w całości i zarzucając mu: - naruszenie przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, a to: 1. art. 141 § 4 P.p.s.a. przez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób uniemożliwiający poznanie motywów stojących za podjętym rozstrzygnięciem, brak odniesienia się do argumentacji skarżącego co do nieujawnienia całości dokumentów, brak odniesienia się do pism wychodzących z organu; 2. art. 3 § 2 P.p.s.a. i art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a. przez uznanie za prawidłowe uzasadnienia decyzji, chociaż nie spełnia ono wymogów ustawowych, a w rezultacie oddalenie skargi; - prawa materialnego, a to; 3. art. 11 ust. 4 "U.z.n.k." w związku z art. 11 ust. 2 "U.z.n.k." przez zastosowanie tego pierwszego, w sytuacji, gdy ewentualnie stosowany mógłby być jedynie ten drugi; 4. art. 5 ust. 2 "U.d.i.p." i art. 11 ust. 2 "U.z.n.k." przez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że w realiach niniejszej sprawy zachodzą przesłanki do odmowy udostępnienia informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy/przedsiębiorstwa, chociaż istnienia tych przesłanek nie wykazano. Wskazując na powyższe, Stowarzyszenie wniosło o uchylenie wyroku w całości i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty poprzez uchylenie decyzji w całości i orzeczenie o kosztach postępowania, ewentualnie o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie. Strona skarżąca zrzekła się przeprowadzenia rozprawy oraz wniosła o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, wedle norm przepisanych. Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył Minister Obrony Narodowej, wnosząc o jej oddalenie i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie podać należy, iż przedmiotowa sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.), gdyż pełnomocnik strony wnoszącej skargę kasacyjną – w oparciu o art. 176 § 2 P.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a organ nie zażądał jej przeprowadzenia. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Oceniając niniejszą skargę kasacyjną w powyższych granicach, jako niezasadny należało ocenić zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Wyjaśnić przede wszystkim należało, że przepis ten jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. Wskazuje, że uzasadnienie powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia, a także w przypadku wyroku uchylającego, wskazania co do dalszego postępowania. Te wszystkie elementy zawiera uzasadnienie Sądu pierwszej instancji. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej przedstawione w nich motywy pozwalają w pełni poznać stanowisko Sądu, które sprowadzało się przede wszystkim do oceny, czy informacje których ujawnienia domagało się Stowarzyszenie stanowiło tajemnicę przedsiębiorcy w aspekcie przesłanki materialnej i formalnej. Jako nieuprawnione należało natomiast uznać twierdzenie, że z uzasadnienia tego wyroku nie wynika, czy Sąd pierwszej instancji "miał okazję zapoznać się z dokumentami, o udostępnianie których wnosił skarżący". W końcowej części tego uzasadnienia Sąd bowiem wskazał wprost, że "[k]ontrola sądowa w tym zakresie została przeprowadzona na podstawie dokumentów źródłowych". Nie podlegała wreszcie kontroli kasacyjnej jako wykraczająca poza granice art. 141 § 4 P.p.s.a. argumentacja nawiązująca do kompletności akt sprawy. Przepis ten jako samodzielna podstawa kasacyjna może być skutecznie postawiony tylko w dwóch przypadkach, tj. gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie oraz gdy w ramach przedstawiania stanu sprawy sąd pierwszej instancji nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania, co w okolicznościach niniejszej sprawy nie miało miejsca. Podobnie w ramach analizowanej podstawy prawnej kontroli nie podlegała korespondencja pomiędzy organem a Spółką. Natomiast kwestia możliwości jej anonimizacji została przez Sąd pierwszej instancji oceniona negatywnie. Za częściowo zasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 11 ust. 4 "U.z.n.k." w związku z art. 11 ust. 2 "U.z.n.k." (zarzut 3). Mankamentem skargi kasacyjnej pozostaje to, że jej autor posłużył się skrótowym określeniem nazwy ustawy ("U.z.n.k.), bez wcześniejszego zdefiniowania tego skrótu, tj. wskazania daty uchwalenia ustawy, pełnej jej nazwy i określenia miejsca jej publikacji lub publikacji jej tekstu jednolitego. I chociaż nie budzi wątpliwości Sądu, że powyższy skrót oznacza ustawę z 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, to powyższa niestaranność w sformułowaniu skargi kasacyjnej ma o tyle istotne znaczenie, że właśnie w treści analizowanego zarzutu jej autor podnosi, że Sąd pierwszej instancji posłużył się pojęciem "tajemnicy przedsiębiorstwa" z ust. 4 obowiązującego uprzednio zamiast z ust. 2 art. 11 obowiązującego w dniu wydania kontrolowanej w sprawie decyzji (tekst jedn. Dz. U. z 2019, poz. 1010). Oceniając tę kwestię jako niewątpliwą wadliwość stanowiska Sądu pierwszej instancji, stwierdzić jednak trzeba, że uchybienie to pozostaje bez wpływu na ocenę prawidłowości kontrolowanej w sprawie decyzji Ministra Obrony Narodowej. Organ w decyzji posłużył się bowiem pojęciem z art. 11 ust. 2 ww. ustawy, natomiast oba te pojęcia nie są od siebie tak odmienne, aby nie można było ocenić, czy ustalone w sprawie okoliczności sprawy nie spełniały definicji aktualnej na dzień wydania kontrolowanej w sprawie decyzji. W skardze kasacyjnej jednak w tym zakresie nie wskazano, które elementy "nowej definicji" nie zostały spełnione w sprawie. Tymczasem zmiana definicji nastąpiła z uwagi na konieczność implementacji art. 2 pkt 1 dyrektywy 2016/943/UE z 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony niejawnego know-how i niejawnych informacji handlowych (tajemnic przedsiębiorstwa) przed ich bezprawnym pozyskaniem, wykorzystaniem i ujawnianiem, a zasadnicze różnice pomiędzy tymi definicjami, jak wskazywano w projekcie do ustawy o zmianie ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji oraz niektórych innych ustaw (druk sejmowy nr 2549, Sejm VIII kadencji – dostępny na stronie internetowej Sejmu RP, pod adresem internetowym: www.sejm.gov.pl) wynikały z trzech różnic pomiędzy definicją zawartą w art. 11 ust. 4 a ww. dyrektywą. Po pierwsze, dyrektywa podniosła względem przedsiębiorcy, który dąży do ochrony informacji przedsiębiorstwa, poziom wymagań konieczny dla uzyskania takiej ochrony. Z tego względu też do znowelizowanego pojęcia "tajemnicy przedsiębiorstwa" dodano konieczność działań, które "przy zachowaniu należytej staranności" uprawniony podjął (powinien podjąć) w celu ochrony informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa przed ich pozyskaniem, ujawnieniem lub wykorzystaniem przez osobę nieuprawnioną. Po drugie, doprecyzowano, że ochronie jako tajemnica przedsiębiorstwa podlegają informacje poufne – które nie są znane w całości lub w ich szczególnym zbiorze lub zestawieniu. Po trzecie zaś doprecyzowano, że aby ochroną objąć informacje, które nie zostały ujawnione do wiadomości osób zwykle zajmujących się tym rodzajem informacji, ani nie są dla takich osób łatwo dostępne. Wszystkie te elementy zostały natomiast w sprawie spełnione, co pozwalało zakwalifikować żądane do udostępnienia informacje jako "tajemnicę przedsiębiorcy" w rozumieniu art. 11 ust. 2 ustawy z 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Świadczą o tym przede wszystkim podjęte krotki w celu utajnienia żądanych informacji, w szczególności zastrzeżenie przez [...] w korespondencji mailowej zakazu przekazywania zawartych w korespondencji, jak też wszystkie okoliczności, które Sąd pierwszej instancji szczegółowo opisał, analizując elementy materialne i formalne definicji "tajemnicy przedsiębiorcy", o której mowa w art. 5 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Zbędnym było natomiast ich powtórzenie, gdyż strona skarżąca nie podjęła z nimi w rozpoznawanej skardze kasacyjnej żadnej polemiki. Z tego też względu na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 5 ust. 2 "U.d.i.p." [ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej – przyp. NSA] i art. 11 ust. 2 "U.z.n.k." (zarzut 4), bowiem organ miał podstawy do uznania, że w okolicznościach niniejszej sprawy prawo do informacji publicznej podlegało ograniczeniu, a Sąd pierwszej instancji prawidłowo stanowisko to zaakceptował. Argumentacja skargi w tym zakresie ograniczała się zaś do ogólnikowego stwierdzenia, że w realiach niniejszej sprawy nie wykazano przesłanek istnienia tajemnicy przedsiębiorcy/przedsiębiorstwa. Również nie można było podzielić zarzutu naruszenia art. 3 § 2 P.p.s.a. i art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. (zarzut 2), bowiem także w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą skargę kasacyjną uzasadnienie kontrolowanej w sprawie decyzji zostało prawidłowo sporządzone, co słusznie zaakceptował Sąd pierwszej instancji. W tym stanie sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, uznając, że zaskarżone rozstrzygnięcie pomimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 P.p.s.a.