II SA/Wa 2811/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Karolina Kisielewicz po rozpoznaniu w dniu 18 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE M. P. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2020 r. (nr [...]), którą organ na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej jako k.p.a.) w zw. z art. art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 1610 ze zm.), odmówił skarżącej wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy w związku ze zwolnieniem ze służby. Powyższa decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] została wydana przez organ w I instancji. Organ doręczając skarżącej powyższą decyzję pouczył ją o przysługującym jej środku zaskarżenia w postaci odwołania do Komendanta Głównego Policji w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Mimo to skarżąca uczyniła decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2020 r. przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, co potwierdziła w piśmie z dnia 6 października 2021 r. stanowiącym doprecyzowanie skargi poprzez wskazanie jej przedmiotu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i dlatego podlega odrzuceniu. Skarga na akt organu administracji publicznej składana do wojewódzkiego sądu administracyjnego powinna spełniać określone w ustawie z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), wymogi formalne, a także odpowiadać wymogom dotyczącym opłaty sądowej. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). W myśl art. 127 § 1 k.p.a. od decyzji wydanej przez organ w pierwszej instancji służy odwołanie, które wnosi się do właściwego organu odwoławczego - za pośrednictwem organu, który wydał decyzję - w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie (art. 129 § 1 i § 2 k.p.a.). Z powyższego wynika, że skargę do sądu administracyjnego można wnieść od decyzji wydanej przez organ II instancji po rozpatrzeniu środka odwoławczego od decyzji wydanej przez organ I instancji. W niniejszej sprawie M. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2020 r., tj. na akt wydany przez organ I instancji. Od decyzji tej przysługiwał środek zaskarżenia w postaci odwołania do Komendanta Głównego Policji, o czym zresztą prawidłowo pouczono skarżącą doręczając jej decyzję. Skarżąca nie złożyła jednak odwołania od powyższej decyzji, natomiast w dniu 20 lipca 2021 r. zaskarżyła ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd nie może rozpoznać skargi, która dotyczy rozstrzygnięcia organu l instancji. Do sądu administracyjnego strona może zaskarżyć wyłącznie decyzję ostateczną, a zatem taką od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.