II SA/Kr 901/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Fronc po rozpoznaniu w dniu 15 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu Miejskiego Zarządu Dróg w [...] od decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 30 czerwca 2021 r. znak WI.VI.7821.1.19.2021.JG w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia sprostować z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 października 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 901/21 w ten sposób, że w miejsce błędnie wpisanej w pkt 2 postanowienia kwoty "(dwieście sto)" wpisać kwotę "(dwieście)" UZASADNIENIE Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "P.p.s.a.") sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 zdanie pierwsze P.p.s.a.). Sprostowaniu podlegają wadliwości występujące zarówno w samej sentencji orzeczenia i w jego komparycji (np. niewłaściwe, niedokładne określenie sądu, określenie żądania, itp.), jak i w uzasadnieniu orzeczenia. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć, na przykład, oznaczenia stron, oznaczenia daty wyroku, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność. Błąd pisarski to z kolei widoczne, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, widoczne, niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Należy wskazać, że omyłka prostowana przez sąd musi mieć charakter oczywisty, tj. niewymagający dla swojego wykrycia dokładnej analizy akt postępowania. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, bowiem nie ma wątpliwości, że w pkt 2 postanowienia błędnie wpisano w nawiasie kwotę wpisu, podlegającą zwrotowi, podczas gdy właściwa kwota, która została uiszczona przez stronę wynosiła dwieście złotych – i w tej wysokości podlega ona zwrotowi. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.