II K 783/17

<p>Sygn. akt II K 783/17</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 14 grudnia 2018 roku</p> <p>Sąd Rejonowy w Nowym Dworze Mazowieckim w II Wydziale Karnym w składzie:</p> <p>Przewodnicząca – SSR Anna Zajączkowska</p> <p>Protokolant – <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p>po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2018 r., 12 czerwca 2018 r., 11 września 2018 r., 16 października 2018 r., 6 listopada 2018 r., 4 grudnia 2018 r.</p> <p>sprawy</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">(...)</span> </strong> </p> <p>syna <span class="anon-block">(...)</span> i <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p> <span class="anon-block">urodzonego (...)</span> w <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p> <strong> <!-- -->oskarżonego o to, że:</strong> </p> <p>w okresie od bliżej nieustalonej daty lecz nie później niż do dnia <span class="anon-block">(...)</span> podżegał <span class="anon-block">(...)</span> do dokonania czynu zabronionego nakłaniając ją do podrobienia w celu użycia za autentyczny dokumentu w postaci umowy pożyczki zawartej z <span class="anon-block">(...)</span> poprzez nakreślenie podpisu o treści <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p>to jest o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 1)">art. 270 § 1 kk</a> </p> <p> <strong> <!-- -->o r z e k a</strong> </p> <p>1.oskarżonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">(...)</span> </strong>uniewinnia od popełnienia czynu zarzucanego w akcie oskarżenia;</p> <p>2. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span> kwotę 1033,20 zł (tysiąc trzydzieści trzy złote 20/100), w tym kwotę 193,20 zł (sto dziewięćdziesiąt trzy złote 20/100) podatku VAT tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną oskarżonemu z urzędu;</p> <p>3. na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 632;art. 632 pkt. 2)">art. 632 pkt 2 k.p.k.</a> kosztami procesu obciąża Skarb Państwa.</p> <p>I<strong> <!-- --> Sygn. akt II K 783/17 </strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- -->Sąd ustalił następujący stan faktyczny:</strong> </p> <p>Oskarżony <span class="anon-block">(...)</span> oraz świadek <span class="anon-block">(...)</span> w okresie od kwietnia 2014 roku do stycznia 2016 r. mieszkali razem w <span class="anon-block">mieszkaniu nr (...)</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">(...)</span>. Umowę najmu tego lokalu podpisała w dniu 15 marca 2014 roku <span class="anon-block">(...)</span>. Zanim partnerzy wprowadzili się do mieszkania na <span class="anon-block">ul. (...)</span> byli skonfliktowani m.in. na tle finansowym. Oskarżony płacił alimenty w wysokości 1.000 zł na rzecz ich starszego syna. <span class="anon-block">(...)</span> oraz oskarżony ustalili, że pieniądze, które <span class="anon-block">(...)</span> otrzymuje jako alimenty na starszego syna, przeznaczone będą na opłatę czynszu za wynajmowane mieszkanie. W dniu 18 kwietniu 2014 roku <span class="anon-block">(...)</span> musiała zapłacić czynsz w wysokości 1.050 złotych. Nie miała środków pozwalających na opłacenie czynszu. Wcześniej środki pieniężne z alimentów przeznaczyła na zakup farb potrzebnych do pomalowania ścian w mieszkaniu przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>. <span class="anon-block">(...)</span> w dniu 18 kwietnia 2014 r. zwróciła się z wnioskiem o zawarcie umowy pożyczki w <span class="anon-block">(...)</span> w imieniu oskarżonego do przedstawiciela <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span>. <span class="anon-block">(...)</span> oraz <span class="anon-block">(...)</span> znały się wcześniej. Umowę pożyczki podpisała zamiast oskarżonego <span class="anon-block">(...)</span>. W dniu 18 kwietnia 2014 roku <span class="anon-block">(...)</span> zapłaciła wynajmującemu gotówką kwotę 1050 złotych. Środki na czynsz pochodziły z pożyczki udzielonej przez <span class="anon-block">(...)</span> w dniu 18 kwietnia 2014 r.</p> <p>Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: częściowo wyjaśnień oskarżonego (k. 51, 108-110,155), częściowo wyjaśnień i zeznań <span class="anon-block">(...)</span> (k. 12-13, 25v, 151-155), częściowo zeznań <span class="anon-block">(...)</span> (k. 9, 15-16, 29v, 112-115), częściowo zeznań <span class="anon-block">(...)</span> (k. 33, 115-116), zeznań <span class="anon-block">(...)</span> (k. 111-112), kopii umowy pożyczki (k. 6-7), opinii z zakresu kryminalistycznych badań dokumentów (k. 17- 22), wydruku wiadomości e-mail (k. 102-104), wydruku wiadomości sms (k. 105 – 107, 148-149,173-178), umowy najmu lokalu mieszkalnego (k. 164-167), wniosku o ustalenie sposobu utrzymania kontaktów (k. 183-184), sprawozdania z wywiadu środowiskowego (k. 185 -189), ugody (k. 190- 191), wniosku o zawieszenie wykonywania ugody (k. 194), pisma <span class="anon-block">(...)</span> (k. 199), mechanizmu kontroli pożyczek (k. 200-208).</p> <p>Oskarżony <span class="anon-block">(...)</span> w toku postępowania nie przyznawał się do popełnienia zarzucanego mu czynu.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy dokonał następującej oceny materiału dowodowego: </strong> </p> <p>Oceniając wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">(...)</span> oraz wyjaśnienia i zeznania <span class="anon-block">(...)</span> Sąd miał na uwadze to, że są oni silnie skonfliktowani ze sobą. W swoich relacjach w sposób zasadniczo odmienny prezentowali przebieg wydarzeń będących przedmiotem tego postępowania. W obu relacjach widoczna była tendencja do przedstawiania wszelkich okoliczności z korzyścią dla siebie, a jednocześnie przedstawiania niewłaściwego zachowania jedynie strony przeciwnej. Sąd zatem dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego i relacjom <span class="anon-block">(...)</span> tylko w takim zakresie w jakim były zgodne ze sobą.</p> <p>Podobnie jako częściowo wiarygodne Sąd ocenił zeznania świadka <span class="anon-block">(...)</span> oraz <span class="anon-block">(...)</span>. Są to znajome <span class="anon-block">(...)</span>. Świadek <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span> przesłuchiwana wielokrotnie za każdym razem inaczej relacjonowała przebieg zdarzeń. Po oczytaniu wcześniej składanych relacji na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2018 r. nie potrafiła w sposób logiczny wyjaśnić rozbieżności w składanych relacjach. <span class="anon-block">(...)</span> zeznawała odmiennie co do tego czy rozmowy telefoniczne na temat zaciągnięcia pożyczki odbywały się przy niej, czy też że dowiedziała się o zaciągniętej pożyczce w dniu 18 kwietnia 2014 r. kiedy pożyczka została udzielona, a <span class="anon-block">(...)</span> informowała o tym telefonicznie <span class="anon-block">(...)</span>. Świadek również nie potrafiła w sposób przekonywujący opisać tych rozbieżności, zasłaniała się niepamięcią.</p> <p>Relacja świadka <span class="anon-block">(...)</span> poza potwierdzeniem, że oskarżony oraz <span class="anon-block">(...)</span> pozostają w konflikcie, nie wniosła niczego istotnego do sprawy.</p> <p>Sąd w całości obdarzył wiarą opinię z zakresu <span class="anon-block"> (...)</span> ona pełna, jasna i rzeczowa. Wydana została przez uprawnione osoby, dysponujące niezbędną wiedzą specjalistyczną, a Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania jej wiarygodności.</p> <p>Na wiarę zasługuje także treść dokumentów ujawnionych i zaliczonych w poczet materiału dowodowego. Autentyczność oraz wartość dowodowa tych dokumentów nie budzi wątpliwości Sądu. Dokumenty te nie były kwestionowane przez żadną ze stron.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>W ocenie Sądu żaden z przeprowadzonych w toku rozprawy dowodów nie pozwolił na to, aby przyjąć bez cienia wątpliwości, że oskarżony nakłaniał <span class="anon-block">(...)</span> do podpisania się za niego na umowie pożyczki. Jednym z dowodów wskazujących na to jest relacja <span class="anon-block">(...)</span>, która jest silnie skonfliktowana z <span class="anon-block">(...)</span>, o czym świadczy treść wiadomości e-mail, wiadomości sms złożonych do akt sprawy, zeznania świadka <span class="anon-block">(...)</span>. Jej relacja, zgodnie z którą, to oskarżony miał ją nakłonić do podpisania się za niego na umowie pożyczki, zaś ona sama nigdy takiego zamiaru nie miała, została złożona w momencie kiedy rozstała się z oskarżonym, byli silnie skonfliktowani, toczyło się przeciwko niej postępowanie karne o podrobienie podpisu oskarżonego. <span class="anon-block">(...)</span> miała interes w tym, aby twierdzić, że to oskarżony nakłaniał ją do podpisania się za niego na umowie pożyczki, wszak stanowiło to istotną okoliczność łagodzącą w postępowaniu, które było prowadzone przeciwko niej, wpływało na ocenę stopnia społecznej szkodliwości jej czynu. Oceniając jej relacje dotyczące tego kiedy i w jakich okolicznościach miało dojść do nakłaniania jej do podpisania umowy, podnieść należy, że <span class="anon-block">(...)</span> nie potrafiła w logiczny, przekonywujący sposób zrelacjonować tego kiedy <span class="anon-block">(...)</span> zdecydował, aby zaciągnąć pożyczkę w <span class="anon-block">(...)</span> Niezrozumiałe jest dlaczego, skoro świadek i oskarżony mieli świadomość, że czynsz należy opłacić do 18 kwietnia 2014 roku i skoro, jak twierdzi <span class="anon-block">(...)</span>, oskarżony miał świadomość, że środki, które były przeznczone na opłacenie czynszu zostały znacznie wcześniej przeznaczone przez nią na zakup farb do pomalowania mieszkania, dopiero w dniu 18 kwietnia 2014 r., a więc w dniu kiedy miała zapłacić za czynsz, a jej partner był przez cały dzień w pracy, szukała w imieniu swojego partnera przedstawiciela <span class="anon-block">(...)</span> Logicznym jest, że gdyby oskarżony miał świadomość, że nie mają środków pozwalających na opłacenie czynszu, i chciał na ten cel zaciągnąć pożyczkę w <span class="anon-block">(...)</span>, to z pewnością poczyniłby stosowne starania wcześniej, skoro w dniu 18 kwietnia 2014 r. czyli w dniu którym należało opłacić czynsz za mieszkanie był w pracy do godziny 19.00.</p> <p>Oceniając relację <span class="anon-block">(...)</span> trzeba mieć również na uwadze, że bardzo ogólnie opisywała ona sam przebieg zawarcia umowy, to w jaki sposób był weryfikowany pożyczkobiorca, kto i w jaki sposób podawał dane do umowy, kiedy dostała umowę do podpisania, o której godzinie, o której godzinie zaniosła podpisaną umowę i otrzymała pieniądze i opłaciła czynsz. Przy tym trzeba mieć na uwadze, że jej wyjaśnienia i zeznania w tym zakresie są sprzeczne z relacjami <span class="anon-block">(...)</span>. Świadek <span class="anon-block">(...)</span>, która jest znajomą <span class="anon-block">(...)</span>, w toku postępowania za każdym razem zupełnie inaczej relacjonowała przebieg udzielanie pożyczki, co wskazuje na to, że nie chciała podać jak rzeczywiście przebiegało zawarcie tej konkretnej umowy.</p> <p>Na dokonanie ustaleń dotyczących okoliczności zawarcia umowy pożyczki nie pozwalają również zeznania świadka <span class="anon-block">(...)</span>, która również zeznawała odmiennie co do tego czy rozmowy telefoniczne na temat zaciągnięcia pożyczki odbywały się przy niej, czy też że dowiedziała się o pożyczce w dniu 18 kwietnia 2014 r. kiedy została już udzielona, a <span class="anon-block">(...)</span> informowała o tym telefonicznie oskarżonego.</p> <p>Nie było żadnego obiektywnego, niezainteresowanego sposobem rozstrzygnięcia tego postępowania, niezaangażowanego w konflikt stron świadka tych zdarzeń.</p> <p>W tej sprawie w ocenie sądu nie można wykluczyć, że jak wyjaśniał oskarżony, <span class="anon-block">(...)</span> bez jego wiedzy i zgody uzyskała środki pieniężne z <span class="anon-block">(...)</span>, aby opłacić czynsz za wynajem mieszkania w kwietniu 2018 roku, podpisując się za niego na umowie pożyczki. Jak wynika z obu relacji, ale także z treści wiadomości e-mail złożonych na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2018 r., oskarżony i <span class="anon-block">(...)</span> już w 2013 roku byli skonfliktowani na tle finansowym. Oboje zgodnie wskazali w swoich relacjach, że doszli do porozumienia, że czynsz za mieszkanie, które wspólnie zajmowali będzie opłacany ze środków, które <span class="anon-block">(...)</span> dostawała tytułem alimentów na rzecz starszego syna. Jak zeznała <span class="anon-block">(...)</span> w kwietniu 2014 r. dostała alimenty na rzecz starszego syna i miały być one przeznaczone na czynsz za nowe mieszkanie, jednak środki te przeznaczyła na farby potrzebne do pomalowania ścian w mieszkaniu. Do mieszkania tego zamierzała się przeprowadzić bez oskarżonego. Stroną umowy była <span class="anon-block">(...)</span>, to jej zależało na tym, aby opłacić czynsz, ponieważ to ona była stroną tej umowy, wynajmujący byli jej znajomymi. Oskarżony, poza zapłatą alimentów, jak wynika z jej relacji nie łożył na wspólne utrzymanie, o co <span class="anon-block">(...)</span> miała do niego pretensje. Nie można w tych okolicznościach wykluczyć, że <span class="anon-block">(...)</span> zmuszona okolicznościami, bez wiedzy i zgody partnera, szukała środków na zapłatę czynszu, aby uniknąć wypowiedzenia umowy najmu. Pożyczki w imieniu <span class="anon-block">(...)</span> udzieliła jej znajoma <span class="anon-block">(...)</span>, która z pewnością znała jej sytuację osobistą. Trzeba mieć na uwadze, że <span class="anon-block">(...)</span> nie mogła sama zawrzeć takiej umowy, skoro jak wynika z informacji przesłanej przez <span class="anon-block">(...)</span>, nie spłacała wcześniej zaciągniętej pożyczki w tym podmiocie (a co pominęła w swych relacjach).</p> <p>Zdaniem Sądu w tej sprawie nie można dokonać na podstawie oceny osobowego materiału dowodowego weryfikacji dwóch sprzecznych ze sobą wersji przebiegu zdarzenia. Obie wersje zdarzenia są równie prawdopodobne i na podstawie oceny materiału dowodowego nie można żadnej z nich wykluczyć. W takiej sytuacji, skoro ocena zebranego materiału dowodowego, nie daje możliwości rozstrzygnięcia ponad wszelką wątpliwość, czy oskarżony nakłaniał <span class="anon-block">(...)</span> do podpisania się na umowie pożyczki za niego, czy też czy zaciągnęła ona pożyczkę bez jego wiedzy i zgody, Sąd, zgodnie z nakazem wynikającym z treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a>, niedające się usunąć wątpliwości, rozstrzygnął na korzyść oskarżonego i uniewinnił oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu.</p> </div>