II SA/Wa 1410/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.), Sędzia WSA Janusz Walawski, Protokolant referent stażysta Edyta Brzezicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2021 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów ustawy uchyla zaskarżoną decyzję UZASADNIENIE J. P. złożył skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2021 r., nr [...], wydaną na podstawie art.8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2020 r. poz. 723, zwanej dalej "ustawą zaopatrzeniową", "u.z.e.p."), w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a tej ustawy. J. P. wnioskiem z dnia [...] maja 2017 r. wystąpił do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o zastosowanie wobec niego art. 8a ustawy zaopatrzeniowej. Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2019 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji odmówił wyłączenia stosowania wobec wnioskodawcy art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. Pismem z dnia 18 grudnia 2019 r. strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję. Wyrokiem z dnia 8 lipca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt II SA/Wa 74/20) uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...]. Przedmiotowy wyrok wraz z aktami sprawy oraz uzasadnieniem i stwierdzeniem jego prawomocności z dniem 4 września 2020 r., wpłynął do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w dniu 12 października 2020 r. i Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2021 r. odmówił wyłączenia stosowania wobec wnioskodawcy art. 15c, art. 22a i art. 24a ww. ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. Z akt sprawy wynika, że J. P. został zwolniony ze służby z Komendy Miejskiej Policji w [...] w dniu [...] stycznia 2003 r. i ma ustalone prawo do emerytury, której wysokość zweryfikowano odpowiednio z uwzględnieniem art. 15c ustawy zaopatrzeniowej. Zgodnie z pismem z Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu stanowiącym Informację o przebiegu służby Nr [...], wnioskodawca pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b ustawy zaopatrzeniowej, od dnia [...] stycznia 1988 r. do dnia [...] lipca 1990 r., tj. 2 lata, 6 miesięcy i 16 dni. Całkowity okres służby wymienionego wynosi 15 lat i 16 dni (od dnia [...] stycznia 1988 r. do dnia [...] stycznia 2003 r.). Z kopii akt osobowych o sygn. [...], przekazanych za pismem z dnia [...] grudnia 2017 r. znak: [...] oraz z akt osobowych przekazanych w formie płyty CD za pismem z dnia [...] sierpnia 2020 r. znak: [...] przez Instytut Pamięci Narodowej - Komisję Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu - nie wynika, aby J. P. nierzetelnie wykonywał zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby po dniu 12 września 1989r. Ponadto Komendant Główny Policji pismem z dnia [...] lutego 2018 r. ([...]) przekazał informacje dotyczące przebiegu służby ww. funkcjonariusza. Z przekazanych materiałów wynika, że J. P. wielokrotnie był awansowany zarówno w stopniu służbowym, jak i na stanowisku służbowym oraz otrzymywał podwyższenia uposażenia zasadniczego, a także zwiększenia dodatku służbowego. W przekazanych materiałach znajduje się informacja, dotycząca zawieszenia wymienionego w 1997 r. w czynnościach służbowych na okres prowadzonego postępowania karnego, jednak w aktach osobowych brak jest dalszych informacji, a także dwukrotnie obniżono mu dodatek służbowy (w 1996 r. i w 1997 r.). Jednocześnie poinformowano, że brak jest dokumentów potwierdzających udział wymienionego w zdarzeniach, które mogły stanowić zagrożenie dla jego życia i zdrowia. Służba zainteresowanego pełniona była na rzecz totalitarnego państwa przez okres 2 lat, 6 miesięcy i 16 dni. Całkowity okres służby strony wynosi 15 lat i 16 dni, co stanowi około 17% całego okresu służby na rzecz totalitarnego państwa. Organ wskazał, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 8 lipca 2020 r. o sygn. akt II SA/Wa 74/20 wskazał, że: " w rozpatrywanym przypadku takie określenie służby jako krótkotrwała jest w pełni zasadne. Nie znajduje wiec podstaw, przyjęta przez organ, zawężająca wykładnia tego pojęcia. Mylnie wobec tego przyjęto orzekając w sprawie, jakoby służby na rzecz totalitarnego państwa, gdy trwała dwa i pół roku, przy pełnieniu obowiązków 15 lat, nie należało określić jako krótkotrwałej". W związku z powyższym organ stwierdził, że została spełniona przesłanka określona w art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej. W zakresie analizy spełnienia przesłanki rzetelności pełnionej służby organ wskazał, że jakkolwiek dokumenty przekazane przez Komendę Główną Policji zawierają informację o zawieszeniu w czynnościach służbowych na okres prowadzonego postępowania karnego w 1997 r., to w ocenie organu powyższe nie daje podstaw do kwestionowania rzetelności wykonywania przez wnioskodawcę zadań i obowiązków w całym okresie służby, albowiem zgromadzony w sprawie materiał zawiera m.in.: wnioski o mianowanie na kolejne, wyższe stopnie i stanowiska służbowe. Jednocześnie Komendant Główny Policji stwierdził, iż brak jest jakichkolwiek dowodów, aby służba ww. pełniona była z narażeniem jej zdrowia i życia. Pomimo tych okoliczności organ administracyjny nie kwestionował spełnienia w przedmiotowej sprawie przesłanki z art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej. Organ w kontekście zaistnienia w sprawie szczególnego przypadku stwierdził, że z informacji dotyczącej przebiegu służby przekazanej przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. wynika, iż J. P. w toku pełnionej służby nie był wyróżniany oraz nie zostały mu nadane jakiekolwiek ordery/odznaczenia państwowe, czy też odznaki/medale resortowe. Powyższe - w ocenie organu wskazuje, iż służba pełniona przez wnioskodawcę nie wyróżniała go na tle pozostałych funkcjonariuszy. Zarówno osiągnięcia strony w służbie, jak również charakter i warunki jej pełnienia, w ocenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, nie dowodzą, aby przedmiotowa sprawa stanowiła szczególnie uzasadniony przypadek, pozwalający na skorzystanie z uprawnień wynikających z powyższego przepisu ustawy zaopatrzeniowej, skutkujących wyłączeniem stosowania względem wnioskodawcy ogólnie obowiązującego art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. Ponadto organ podkreśla, że wnikliwa analiza materiału dowodowego (stanowiącego kopię akt osobowych o sygn. [...]), bezsprzecznie dowiodła, iż zainteresowany utożsamiał się z ustrojem totalitarnym, co nie pozostaje bez znaczenia w kontekście dokonywania przez organ oceny, czy sprawa wnioskodawcy stanowi szczególnie uzasadniony przypadek, umożliwiający zastosowanie wobec niego ww. przepisu. Organ stwierdził również, że J. P. nie podjął żadnych działań mających na celu usunięcie go z etatu SB, lecz kontynuował karierę zawodową w tej strukturze w charakterze funkcjonariusza, aż do momentu transformacji struktur formacji związanych ze zmianami ustrojowymi w Polsce. Pozostając zatem na tym etacie, wnioskodawca był częścią ww. formacji, z czego czerpał określone, wymierne korzyści. Organ nadmienia, że wnioskodawca został funkcjonariuszem w służbie stałej od dnia [...] marca 1990 r. (zob. wniosek personalny z dnia [...] marca 1990 r.). Ponadto w przekazanych dokumentach IPN znajduje się notatka służbowa z dnia [...] marca 1990 r., gdzie wskazano, tu cyt.: "(...) Powinien być w niedalekiej przyszłości dobrym oficerem operacyjnym". Biorąc powyższe od uwagę, zdaniem organu, niewątpliwie wnioskodawca identyfikował się z realizowanymi przez ten ustrój zadaniami i funkcjami, był merytorycznym pracownikiem Służby Bezpieczeństwa, wykonującym charakterystyczne zadania dla tej "formacji", a jego aktywność zawodowa nie ograniczała się do zwykłych, standardowych działań podejmowanych w aparacie organizacyjnym. J. P. złożył skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2021 r., nr [...], wydaną na podstawie art.8a ustawy zaopatrzeniowej, w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a tej ustawy. Skarżący zarzucał naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 8a ust 1 pkt 1 i 2 ustawy zaopatrzeniowej poprzez błędną jego wykładnię i wadliwe uznanie, iż na ocenę mojej służby przed 1990 r. w kontekście szczególnie uzasadnionego przypadku mogą wpływać okoliczności, które miały miejsce w trakcie pracy zawodowej w WSK [...] nie mające jednakże jakiegokolwiek związku z późniejszą służbą w SB, takie jak udział w [...], członkowstwo w Towarzystwie [...], czy światopogląd materialistyczny, nadto ukończenie 2-letniego Studium [...] przy KW PZPR, które tym samym nie powinny być brane pod uwagę przy ocenie konkretnego wypadku, nadto uznanie, iż moja służba nie cechowała się szczególnymi osiągnięciami bowiem nie otrzymał odznaczeń resortowych i państwowych w sytuacji gdy wymóg taki nie wynika z Ustawy nakazującej dokonanie oceny służby w kontekście jej rzetelności, które to pojęcie należy rozumieć szerzej niż tylko przez pryzmat uzyskiwania odznaczeń. Rażącą obrazę przepisów postępowania administracyjnego mającą istotny wpływ na treść zapadłej decyzji, a to: 1. art. 81 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a. i art. 9 k.p.k. poprzez zaniechanie zawiadomienia strony o zgromadzeniu materiału dowodowego następnie poddanego przez organ ocenie, a tym samym pozbawienie jej możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, w tym złożenia stosownych wniosków dowodowych, a w konsekwencji uznanie za udowodnione okoliczności wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dotyczących charakteru służby w tym w ramach służby bezpieczeństwa, w sytuacji gdy zgodnie z powołanym przepisem okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się, co dowodów o niej świadczących, której to został pozbawiony; 3. aft. 79a § 1 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. i art. 10 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przed wydaniem merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie wskazanie jako stronie przesłanek zależnych, które nie zostały w sprawie wykazane, a co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem i tym samym pozbawienie mnie możliwości zgłoszenia wniosków dowodowych w zakreślonym terminie dla wykazania faktu pełnienia służby w Policji w warunkach realnego zagrożenia życia mojego i bliskich; 3. art. 7, art. 77 § 1 i art. 6 k.p.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez zaniechanie uwzględnienia przez organ wskazań, co do dalszego toku postępowania w tym kierunku, w jakim zmierzać winny czynności dowodowe, zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 08 lipca 2020 r. zapadłego w sprawie sygnatura akt II SA/Wa 74/20, zobowiązujących Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do przeprowadzenia postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia za pomocą wszelkich dostępnych środków dowodowych czy służba jaką pełniłem, na rzecz Rzeczypospolitej Polskiej po roku 1990 wykonywana była z realnym zagrożeniem życia skarżącego i jego bliskich; 4. art. 7, art. 77 § 1 i art. 6 oraz art. 8 k.p.a. poprzez zaniechanie celem wyczerpującego rozważenia całego materiału dowodowego przeprowadzenia w sprawie niniejszej szerszego postępowania dowodowego niż tylko wynikające z moich akt osobowych zmierzającego do ustalenia faktów relewantnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia, a wiążących się z charakterem mojej pracy po roku 1990 w szczególności przesłuchania na te okoliczności świadków, ówczesnych przełożonych i współpracowników: E. B., Z. O., K. A., funkcjonariuszy Policji, w tym również osób dane których widnieją w aktach osobowych, a które wnioskowały o awans, czy też o nagrodę na okoliczność charakteru pracy, realizowanych czynności w szczególności stwierdzenia czy były one wykonywane z realnym narażeniem życia czy też nie; 5. art. 77 § 1 i art. 86 k.p.a. oraz art. 75 k.p.a. poprzez zaniechanie przesłuchania skarżącego w charakterze strony w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego na okoliczności wskazane powyżej, a to charakteru pracy po roku 1990, wykonywanych czynności, a co za tym idzie ustalenia, czy były one realizowane z realnym zagrożeniem życia, co również dałoby możliwość organowi właściwej oceny dowodów znajdujących się w aktach osobowych nie zawierających, z uwagi na ich charakter istotnych informacji dotyczących mojej służby, w tym szczegółów prowadzonych operacji przeciwko zorganizowanej przestępczości; 6. art. 7 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę dowodów bez uwzględnienia realiów społecznych i historycznych, a to informacji uzyskanych z Instytutu Pamięci Narodowej jedynie w kontekście wykazania, iż praca w służbie bezpieczeństwa była rzetelną i wzorową bez uwzględnienia charakteru tej służby przez znaczy okres czasu nie związanej z jakąkolwiek pracą operacyjną w latach 1988 do roku 1989, nadto przytoczenie jako okoliczności negatywnie rzutujących na ocenę tej pracy, faktów z nią całkowicie niezwiązanych jak działalność w Klubie sportowym [...], Towarzystwie [...] od 1986 r., czy ukończeniu w 1985 r. w trakcie pracy jako [...] Studium [...] przy KW PZPR, które to fakty miały miejsce przed 1988 r. kiedy to rozpoczął pracę w biurze [...] w [...]; 7. art. 7 i 77 § 1 i 80 k.p.k. oraz art. 6 k.p.a. skutkujące przekroczeniem granic uznania administracyjnego poprzez przeprowadzenie w sposób nierzetelny postępowania dowodowego, bez uwzględnienia zasady wszechstronności przy analizie materiału dowodowego, jak również obowiązku zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego dozwalającego na prawidłową ocenę danego stanu faktycznego co w konsekwencji skutkowało niepełnym ustaleniem stanu faktycznego. Skarżący podnosił m.in., iż po pozytywnym zweryfikowaniu przez Wojewódzką Komisję Kwalifikacyjną w [...] od [...] lipca 1990 r. rozpoczął pracę w Policji najpierw jako [...] Referatu [...] Komisariat [...] Komendy Rejonowej Policji w [...], następnie od [...] kwietnia 1991 r. jako [...] Wydziału [...] i od [...] września 1993 r. jako [...] Wydziału [...] Komendy Rejonowej Policji w [...]. Do obowiązków skarżącego należała praca w sferze [...], a więc rozpracowywanie [...] i środowiska [...] w tym obrotu [...]. Znany był Ministerstwu fakt pracy operacyjnej i winien zdeterminować sposób przeprowadzenia postępowania dowodowego oczywistym bowiem jest, iż w sytuacji pracowników operacyjnych korzystających z pomocy tajnych współpracowników Policji dane, których objęte są tajemnicą państwową, w aktach osobowych brak będzie jakichkolwiek szczegółów związanych z faktycznymi sytuacjami w jakich się znajdował i szczegółów prowadzonych operacji w trakcie których wielokrotnie narażał życie, w tym wobec niego i bliskich kierowane były groźby pozbawienia życia z uwagi na czynności jakie były podejmowane wobec grup zorganizowanej przestępczości w początku lat 90 tych dwudziestego wieku aktywnie działających na terenie całej Polski. Z uwagi na wspomniane okoliczności bazowanie wyłącznie na informacjach z akt osobowych dało Ministrowi pogląd na ocenę pracy przez przełożonych, rzecz w tym, iż w sporządzonych dokumentach w tym pozytywnych i wysokich ocenach, które systematycznie otrzymywałem brak będzie jakichkolwiek danych dotyczących aktywności zawodowej na polu zwalczania przestępczości. Z tego też względu ocena oparta wyłącznie na tych informacjach będzie dalece niepełna. Skarżący podkreślał, iż organ mógł pozyskać informacje o dowodach, które potwierdziłyby prezentowane przeze mnie okoliczności, w szczególności o osobach które miały wiedzę o moich działaniach operacyjnych, prowadzonych akcjach, przyczynach dla jakich prowadzone było przeciwko mnie postępowania karne o czym Minister w swojej decyzji nie wspomina wskazując enigmatycznie, iż fakt taki miał miejsce, tymczasem sprawa ta powiązana z oskarżeniem o przyjmowanie korzyści majątkowych była powiązana właśnie z działaniami operacyjnymi i była sprokurowana przez środowisko przestępcze. Osobami, które skarżącego pomawiały byli bowiem ludzie związani z [...] środowiskiem przestępczym. Postępowanie jakie się toczyło, a w toku którego został uniewinniony od wszystkich stawianych zarzutów, jako jedno z pierwszych w Polsce bazowało na dowodach obrony, którymi byli zwolnieni z zachowania tajemnicy państwowej tajni współpracownicy Policji, którzy przekazali sądowi istotne informacje skutkiem pozyskania których był wyrok uniewinniający. Skarżący wskazuje, iż tych informacji nie ma w aktach osobowych bowiem z uwagi na charakter informacji być ich tam nie może. W tym stanie rzeczy zaniechanie przeprowadzenia wspomnianej czynności z przesłuchania mnie w charakterze strony pozbawiło organ możliwości uzyskania informacji o okolicznościach istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia w tym innych dowodach. Skarżący wskazuje również, iż faktem pominiętym jest również okoliczność, iż po przyjęciu do pracy służba przez prawie rok od [...] stycznia 1988 r. do stycznia 1989 r. wiązała się z czynnościami administracyjnymi na stanowisku [...] w Wydziale [...] w [...]. W tym okresie czasu nie brał udziału w jakiejkolwiek działalności operacyjnej, co pomija Minister. Do pracy w Wydziale [...] SB przeszedł dopiero [...] stycznia 1989 r., a więc w momencie, kiedy w Polsce rozpoczęły się zmiany ustrojowe, obejmując stanowisko [...]. Działo się to w chwili, kiedy dnia 6 lutego 1989 r. rozpoczęły się obrady Okrągłego Stołu zakończone dnia 5 kwietnia 1989 r. Uwzględniając zatem kontekst historyczny służba w SB przypadła na okres, kiedy formacja ta kończyła swoją działalność, faktyczne rozwiązanie nastąpiło w maju 1990 r., a w sierpniu 1989 r., co podają źródła historyczne, rozpoczęto likwidację akt. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wnosił o oddalanie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie czy organ prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy – czy to prawa materialnego, czy też postępowania – sąd uchyla zaskarżoną decyzję i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia. Kontrolując sprawę w ramach wskazanych wyżej kompetencji, Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji została wydana w związku z oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lipca 2020r., sygn. akt II SA/Wa 74/20. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 8 lipca 2020r. wskazał, iż: "(...) Mylnie wobec tego przyjęto orzekając w sprawie, jakoby służby na rzecz totalitarnego państwa, gdy trwała dwa i pół roku, przy pełnieniu obowiązków 15 lat, nie należało określić jako krótkotrwałej. Wykluczało to - zdaniem organu - zastosowanie wyjątku, zakreślonego art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej. Warunki tam wskazane muszą być bowiem spełnione łącznie. Jednocześnie organ nie kwestionował, w świetle zgromadzonej dokumentacji, że wnioskodawca rzetelnie pełnił obowiązki, co stanowi o wystąpieniu drugiej przesłanki zastosowania wyjątku. Skoro w danej sprawie dwa warunki były spełnione organ administracji winien był wnikliwie rozważyć, czy zachodzi warunek opisany przez prawodawcę, jako "szczególnie uzasadniony przypadek". Brak właściwego wyjaśnienia tej kwestii przy mylnym uznaniu, jakoby nie była spełniona inna przesłanka (krótkotrwałość służby) skutkował naruszeniem przepisów postępowania w zakresie obowiązku rozpatrzenia sprawy w jej istotnych aspektach, co mogło mieć istotny wpływ na jej wynik. Czyni to zasadnymi zarzuty skargi, co do zaniechania obowiązku właściwego wyjaśnienia sprawy w danym aspekcie, w związku z treścią art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. " , "Należy jeszcze raz podkreślić, że nie jest uzasadniona stosunkowo dowolna i zacieśniająca wykładnia użytego w zdaniu wstępnym art. 8a ust. 1 określenia szczególnie uzasadniony przypadek, tak aby dana regulacja mogła dotyczyć jedynie funkcjonariuszy o szczególnych zasługach na rzecz państwa demokratycznego. Takiej intencji prawodawcy nie sposób wywieść z treści danego przepisu. W kontekście danego warunku nie muszą też pozostawać a priori bez znaczenia faktyczne okoliczności pełnienia służby na rzecz totalitarnego państwa. Oczywiście konkretne okoliczności pełnienia służby, aby mogły mieć znacznie w sprawie, muszą być wiarygodnie udokumentowane. Organ nie może opierać się tu wyłącznie na twierdzeniach zainteresowanego. W danej sprawie jednak w ogóle nie odniesiono się do ponoszonych przez wnioskodawcę kwestii szczególnych warunków pełnienia służby na rzecz totalitarnego państwa. Nie sposób natomiast a priori uznać, aby nie mogło to mieć znaczenia dla wyniku sprawy. W tym kontekście organ nie wyjaśnił stosownie wnikliwie sprawy dla ustalenia, czy zachodzą przesłanki zastosowania wyjątku z art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej - co do zaistnienia szczególnie uzasadnionego przypadku." Ocena prawna i wskazania zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lipca 2020 r. mają zatem pierwszorzędne znaczenie. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z okoliczności uzasadniających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w tym wyroku. Stwierdzić zatem należy, że ocena w nim wyrażona była i jest nadal wiążąca na gruncie niniejszej sprawy. Wobec takiego stanu rzeczy zaskarżoną decyzję należało ocenić przy uwzględnieniu treści powyższego wyroku. Należy zatem wskazać, iż przesłanka służby "krótkotrwałej" i "służby rzetelnej" została w przedmiotowej sprawie spełniona. W przedmiocie "krótkotrwałości" służby wypowiedział się w sposób wiążący WSA w Warszawie w wyroku z dnia 8 lipca 2020r. W zakresie analizy spełnienia przesłanki rzetelności pełnionej służby organ wskazał, że jakkolwiek dokumenty przekazane przez Komendę Główną Policji zawierają informację o zawieszeniu w czynnościach służbowych na okres prowadzonego postępowania karnego w 1997 r., to w ocenie organu powyższe nie daje podstaw do kwestionowania rzetelności wykonywania przez wnioskodawcę zadań i obowiązków w całym okresie służby, albowiem zgromadzony w sprawie materiał zawiera m.in.: wnioski o mianowanie na kolejne, wyższe stopnie i stanowiska służbowe. Jednocześnie Komendant Główny Policji stwierdził, iż brak jest jakichkolwiek dowodów, aby służba ww. pełniona była z narażeniem jej zdrowia i życia. Pomimo tych okoliczności organ administracyjny nie kwestionował spełnienia w przedmiotowej sprawie przesłanki z art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej. Powyższą ocenę organu należy uznać za trafną, bowiem służba rzetelna jest to również służba wykonywana na standardowym poziomie. Natomiast postępowanie karne w którym skarżący został uniewinniony, i które opisał w skardze nie może stanowić podstawy do podważenia tej oceny. Jedynym potencjalnie "nowym" elementem dotyczącym stanu faktycznego sprawy jest ocena okresu służby skarżącego na rzecz państwa totalitarnego. Warto w tym miejscu zwrócił uwagę, iż Naczelny Sąd Administracyjny, wskazał w uzasadnieniach wyroków z dnia 13 grudnia 2019 r., wydanych w sprawach sygn. akt I OSK 1464/19 i sygn. akt I OSK 1690/19, że w przypadku ustalenia przez organ, że działalność określonego funkcjonariusza w okresie państwa totalitarnego była działalnością ograniczającą się do zwykłych, standardowych działań podejmowanych w służbie publicznej, tj. służbie na rzecz państwa jako takiego, a tym samym wystąpiły w sprawie "szczególnie uzasadnione przypadki" obalające domniemanie służby charakteryzującej się zindywidualizowanym zaangażowaniem w działalność bezpośrednio ukierunkowaną na realizowanie ustrojowo zdeterminowanych zadań i funkcji właściwych państwu totalitarnemu, to wydanie decyzji o odmowie wyłączenia stosowania art. 15c, art. 22a i art. 24a w stosunku do tego funkcjonariusza jest w istocie wykluczone, a teoretyczna możliwość wydania - nawet w przypadkach absolutnie wyjątkowych i szczegółowo omówionych w uzasadnieniu - decyzji odmownej, byłaby zanegowaniem konstytucyjnego publicznego prawa podmiotowego funkcjonariusza do zaopatrzenia społecznego w wysokości określonej w oparciu o materialnoprawne zasady określone w ustawie o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy. W przedmiotowej sprawie organ ustalił, iż skarżący był funkcjonariuszem Służby Bezpieczeństwa. Należy przy tym zważyć, że służba skarżącego przez prawie rok od [...] stycznia 1988 r. do stycznia 1989 r. wiązała się z czynnościami administracyjnymi na stanowisku [...] w Wydziale [...] w [...]. W tym okresie czasu nie brał udziału w jakiejkolwiek działalności operacyjnej. Do pracy w Wydziale [...] SB przeszedł od dnia v stycznia 1989 r.. Natomiast, dnia 6 lutego 1989 r. rozpoczęły się obrady Okrągłego Stołu, zakończone 5 kwietnia 1989 r. Służba w skarżącego w SB przypadła zatem na okres schyłkowej działalności tej formacja (faktyczne rozwiązanie nastąpiło w maju 1990 r.) i nie ma żadnych dowodów wskazujących, że skarżący podejmował jakiekolwiek działania skierowana przeciwko opozycji demokratycznej czy Kościołowi. Ponadto, organ nie wykazała na czym polegała praca operacyjna skarżącego (jakie konkretnie czynności i zadania wykonywał), odnosząc się jedynie ogólnikowo do struktury tzw. organów bezpieczeństwa (SB). Minister dokonał zatem nieprawidłowej wykładni art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej i w konsekwencji w sposób nienależyty rozważył, czy w rozpatrywanej sprawie można mówić o "szczególnie uzasadnionym przypadku". Podkreślić w tym miejscu należy raz jeszcze, za Naczelnym Sądem Administracyjnym, że "szczególnie uzasadniony przypadek" może wystąpić również wówczas, gdy służba w formacjach wymienionych w art. 13b ustawy nie charakteryzowała się bezpośrednim zaangażowaniem w realizację zadań i funkcji państwa totalitarnego. W tej sprawie takie bezpośrednie zaangażowanie nie występowało (a przynajmniej nie zostało przez organ to wykazane). Zestawiając powyższe z służbą skarżącego pod dniu 12 września 1989r. w ocenie Sądu spełnione zostały wszystkie przesłanki określone w art. 8a ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej. Przedstawione rozważania faktyczne i prawne prowadzą do wniosku, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 8a ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej oraz art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Ponownie rozpatrując sprawę organ uwzględni dokonaną przez Sąd ocenę prawną. Podda ocenie okoliczności tej konkretnej sprawy administracyjnej w świetle przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku", o którym mowa w art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej. Biorąc to wszystko pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ przeprowadzi postępowanie będąc związanym oceną prawną przedstawioną w powyższej sprawie (art. 153 p.p.s.a.), poprzez przyjęcie, iż skarżący spełnił przesłanki zawarte w cytowanych przepisach (o ile nie będą zachodzić okoliczności powodujące wyłączenie związania oceną sądu).