III FSK 116/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca), Sędzia NSA Anna Dalkowska, Sędzia WSA (del.) Jacek Pruszyński, , po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej D. sp. z o.o. z siedzibą w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 610/17 w sprawie ze skargi D. sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za listopad 2012 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od D. sp. z o.o. z siedzibą w L. na rzecz Ministra Rodziny i Polityki Społecznej kwotę 8.100 (słownie: osiem tysięcy sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z 23 stycznia 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 610/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA") oddalił skargę D. Sp. z o.o. z siedzibą w L. (dalej: "Spółka" lub "Skarżąca") na decyzję Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 listopada 2016 r. (dalej: "Minister") w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za listopad 2012 r. Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl). W skardze kasacyjnej wywiedzionej od tego wyroku Spółka zaskarżyła go w całości i wniosła o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA oraz zasądzenie od organu na rzecz Spółki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego, według norm przepisanych. Zarzuty skargi kasacyjnej oparto na zarzutach naruszenia: przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy: 1. przepisów prawa materialnego: 1) art. 33 ust. 4a pkt 2 w związku z art. 33 ust. 4, art. 7 ust. 1, art. 8 i 9 oraz w związku z § 2 ust. 1 pkt 12 lit. f rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 245, poz. 1810 ze zm., dalej "rozporządzeniem"), oraz w zw. z art. 69 Konstytucji RP i art. 32 ust. 2 Konstytucji RP, poprzez ich błędną, dyskryminującą osoby niepełnosprawne, wykładnię polegającą na uznaniu, iż wydatki poniesione w ramach indywidualnych programów rehabilitacji na zakup samochodów przeznaczonych na dojazdy do pracy i z pracy oraz na rehabilitację, ubezpieczenia do nich i komputery mające umożliwiać komunikowanie się z otoczeniem czy dokształcanie, nie zostały wydatkowane na rehabilitację osób niepełnosprawnych i zmniejszenie ograniczeń zawodowych, podczas gdy z opracowanych programów i dołączonych do nich dokumentów medycznych i doradcy zawodowego wynikają wyraźnie ograniczenia zawodowe pracowników, oraz związek przyczynowo skutkowy między wydatkiem a zmniejszeniem tychże ograniczeń, a zatem były to wydatki na rehabilitację osób niepełnosprawnych, co potwierdza także wykładnia tego przepisu dokonana przez Trybunał Konstytucyjny, a co nie może skutkować określeniem wpłaty na PFRON; 2) błędne zastosowanie art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721, ze zm., zwanej dalej "ustawa o rehabilitacji") w zw. z art. 217 Konstytucji RP, który stanowi, iż w przypadku niezgodnego z ust. 4 przeznaczenia środków funduszu rehabilitacji, pracodawca jest obowiązany do dokonania wpłaty w wysokości 30 % tych środków na Fundusz w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło ujawnienie niezgodnego z ustawą przeznaczenia środków funduszu rehabilitacji, a także niedotrzymanie terminu, o którym mowa w ust. 3 pkt 3, w sytuacji gdy WSA zaaprobował błędną podstawę faktyczną decyzji organów I oraz II instancji, wskazujących na sytuację wydatkowania środków ZFRON a nie - jak stanowi norma prawna – ich przeznaczenia; 3) art. 33 ust. 4a pkt 1 i 2 w zw. z art. 33 ust. 4 ustawy o rehabilitacji w związku z art. 217 Konstytucji RP i w zw. z § 2 ust. 1 pkt 12 i § 2 ust. 1 pkt 12 lit. f rozporządzenia poprzez ich błędne zastosowanie w sprawie polegające na uznaniu, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy doszło do powstania obowiązku we wpłatach na PFRON, tj. do przeznaczenia środków ZFRON niezgodnie z art. 33 ust. 4 ustawy o rehabilitacji, w sytuacji gdy WSA uznał, iż doszło do naruszenia § 2 ust. 1 pkt 12 lit. f rozporządzenia, a zatem doszło do nałożenia obowiązku quasi podatkowego w związku z naruszeniem przepisów rangi podustawowej; 4) błędną wykładnię a w konsekwencji błędne niezastosowanie § 6 ust. 1, 3, 4, 5 i 6 w zw. z § 12 ust. 1 pkt 12 lit. f rozporządzenia w związku z art. 69 Konstytucji RP, poprzez uznanie przez Sąd, że organ nie jest związany opiniami specjalistów w zakresie oceny, czy określony wydatek przyczyni się do zmniejszenia ograniczeń zawodowych pracownika, a zatem czy może być dokonany z ZFRON, gdyż orzekanie o tym jest jego kompetencją, a nie komisji rehabilitacyjnej, co podważa sens powoływania komisji rehabilitacyjnych celem opracowywania indywidualnych programów rehabilitacji; 5) błędną wykładnię § 2 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia poprzez zaakceptowanie przez WSA interpretacyjnego uzupełnienia treści przepisu przez organ II instancji w postaci modyfikacji treści § 2 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia (s. 7, 39 decyzji) polegającej na dodaniu wyrazów: "związanych z wykonywaniem pracy na określonym stanowisku", czy też wskazanie, iż chodzi o ograniczenia zawodowe wynikające z niepełnoprawności pracownika, co nie dość, że jest niezgodne z treścią przepisu, to jeszcze wypacza sens tej instytucji, co doprowadziło do błędnego zrozumienia i zastosowania tego przepisu, a w konsekwencji doprowadziło do zakwestionowania wydatków poczynionych ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych w postaci samochodów, ubezpieczeń do nich i laptopów, jako niezgodnych z treścią "normy ministerialnej", w sytuacji gdy zgodne są z obowiązującymi przepisami, a także doprowadziło do nieprawidłowej wykładni innych przepisów przez pryzmat nieobowiązującej normy prawnej; 2. przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy: 6) naruszenie art. 141 § 4 w zw. z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.; dalej jako "p.p.s.a.") w zw. z art. 121 § 1 i art. 122, art. 124, 127, w związku z art. 191 oraz art. 180 § 1, art. 181 i 187 § 1, 191 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749, dalej zwana: "o.p."), poprzez niedopełnienie przez WSA obowiązku rozpoznania skargi na decyzję Ministra Rodziny Pracy i Polityki Społecznej w granicach skargi, przejawiające się nierozpoznaniem wszystkich zarzutów objętych skargą i nie odniesieniem się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów podniesionych w skardze, w szczególności: a) pominięcie kwestii dotyczących oparcia decyzji organu II instancji na podstawie § 4a rozporządzenia w sprawie ZFRON (6 zarzut skargi); b) pominięcie argumentacji w zakresie sposobu oceny oszczędności i celowości ponoszonych wydatków, w tym w kontekście braku celowości organizowania przejazdów dla niepełnosprawnych pracowników, oraz wskazania wzorca oszczędnych wydatków; c) pominięcie milczeniem zarzutów dotyczących "uzupełnienia" treści przepisu § 2 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia poprzez dodanie wyrazów: "związanych z wykonywaniem pracy na określonym stanowisku"; d) nie odniesienie się do zarzutów dotyczących podstaw wydania przez organ decyzji, dotyczących możliwości finansowania podobnych wydatków z ZFRON na podstawie różnych przepisów (2 zarzut skargi), pomocy de minimis (3 zarzut skargi), bezprawnych darowizn (4 zarzut skargi), zastosowania przepisów ustawy o finansach publicznych (9 zarzut skargi); - co doprowadziło do niesłusznego oddalenia skargi w trybie art. 151 p.p.s.a.; 7) naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 247 § 1 pkt 3 o.p. w związku z art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy o rehabilitacji, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organów określających zobowiązania z tytułu wpłat na PFRON w związku z niezgodnym z ustawą wykorzystaniem środków zakładowego funduszu zamiast niezgodnym z ustawą przeznaczeniem środków ZFRON, co stanowi rażące naruszenie prawa, a doprowadziło do niesłusznego oddalenia skargi. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie od Skarżącego na rzecz Ministra kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zauważyć, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Izby Finansowej Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych i wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 z poźn. zm.) sprawa została skierowana na posiedzenie niejawne w dniu 10 listopada 2021 r., w celu rozpoznania skargi kasacyjnej. Stosownie do treści art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Wyjątkiem są tu jedynie przesłanki nieważności postępowania, które Sąd bierze pod rozwagę z urzędu. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zbadano, czy nie zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważności określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z przyczyn nieważności, wskazywana w przywoływanym unormowaniu. W przedmiotowej sprawie spór odnosi się do uznania zasadności wydatkowania przez Skarżącą środków z zakładowego funduszu rehabilitacji na zakup samochodów osobowych oraz ich ubezpieczenie, jak również komputerów (laptopów) dla 20 niepełnosprawnych pracowników. Naczelny Sąd Administracyjny za nietrafny uznaje zawarty w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez WSA przepisów prawa materialnego, tj. art. 33 ust. 4a pkt 2 w związku z art. 33 ust. 4, art. 7 ust. 1, art. 8 i 9 oraz w związku z § 2 ust. 1 pkt 12 lit. f rozporządzenia oraz w zw. z art. 69 Konstytucji RP i art. 32 ust. 2 Konstytucji RP, poprzez ich błędną wykładnię, dyskryminującą osoby niepełnosprawne. WSA właściwie ocenił, że organy zasadnie stwierdziły, iż środki finansowe poniesione przez Spółkę w ramach indywidualnych programów rehabilitacji na zakup samochodów przeznaczonych na dojazdy do pracy i z pracy oraz na rehabilitację, ubezpieczenia do nich i komputery (laptopy) mające umożliwiać komunikowanie się z otoczeniem czy dokształcanie, nie zostały wydatkowane na rehabilitację osób niepełnosprawnych i zmniejszenie ograniczeń zawodowych. Stosownie do postanowień art. 33 ust. 1 i ust. 4 ustawy o rehabilitacji, prowadzący zakład pracy chronionej tworzy zakładowy fundusz rehabilitacji osób niepełnosprawnych (ZFRON), którego środki są przeznaczane na finansowanie rehabilitacji zawodowej, społecznej i leczniczej, w tym na indywidualne programy rehabilitacji osób niepełnosprawnych (IPR) opracowywane przez powołane przez pracodawców komisje rehabilitacyjne oraz ubezpieczenie osób niepełnosprawnych, zgodnie z zakładowym regulaminem wykorzystania tych środków. Zgodnie z przepisem art. 7 ust. 1 ustawy o rehabilitacji, rehabilitacja osób niepełnosprawnych oznacza zespół działań, w szczególności organizacyjnych, leczniczych psychologicznych, technicznych, szkoleniowych, edukacyjnych i społecznych, zmierzających do osiągnięcia przy aktywnym uczestnictwie tych osób, możliwie najwyższego poziomu ich funkcjonowania, jakości życia i integracji społecznej. Rehabilitacja lecznicza osób niepełnosprawnych odbywa się na podstawie odrębnych przepisów (art. 7 ust. 2 ustawy o rehabilitacji). Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że wskazany w skardze kasacyjnej przez Skarżącego, w ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego, przepis art. 33 ust. 4 ustawy o rehabilitacji jest normą o charakterze blankietowym. Cechą tego rodzaju przepisów jest to, że przewidują one powstanie określonych skutków prawnych, łącząc jednak ich zaistnienie z okolicznościami określonymi w innych przepisach. W przepisie tym ustawodawca nie wskazuje w jakich konkretnie przypadkach może dojść do sfinansowania wydatków stanowiących rehabilitację zawodową, społeczną i leczniczą, lecz uzależnia ich finansowanie od oceny pod kątem odpowiednich przepisów rozporządzenia. Przepisy ustawy o rehabilitacji nie definiują rodzaju wydatków, które stanowią finansowanie rehabilitacji zawodowej, społecznej i leczniczej - odrębnego katalogu od zawartego w § 2 rozporządzenia, nie wskazują także jakiejkolwiek metodologii (kryteriów) ich finansowania, które stałyby w sprzeczności z przepisami ustawy o rehabilitacji i pozwalałyby na ich ocenę w oderwaniu od rozporządzenia wydanego na podstawie ustawowej delegacji. W myśl § 2 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia środki funduszu rehabilitacji przeznacza się na indywidualne programy rehabilitacji, zwane dalej "programami rehabilitacji", mające na celu zmniejszenie ograniczeń zawodowych, w ramach których są finansowane koszty: a) doradztwa zawodowego w zakresie możliwości szkolenia, przekwalifikowania i dokształcania, b) specjalistycznych badań lekarskich oraz psychologicznych dla celów doradztwa zawodowego, c) szkolenia, przekwalifikowania oraz dokształcania w celu nabycia lub podnoszenia kwalifikacji zawodowych, d) wynagrodzenia: – pracownika sprawującego opiekę nad uczestnikiem programu rehabilitacji, – członków komisji rehabilitacyjnej, w części nieobjętej finansowaniem ze środków funduszu rehabilitacji na podstawie innych przepisów rozporządzenia lub środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, zwanej dalej "ustawą o rehabilitacji", e) dostosowania miejsca pracy i stanowiska pracy do potrzeb wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności, f) inne ponoszone w ramach realizacji programów rehabilitacji. Wykładnia językowa oraz celowościowa cytowanego wyżej przepisu, nie pozostawia jakichkolwiek wątpliwości, że aby konkretny wydatek mógł zostać sfinansowany ze środków funduszu rehabilitacji, powinien między innymi mieć na celu zmniejszenie ograniczeń zawodowych. Uwzględniając ten cel, wydatkowanie środków funduszu na indywidualny program rehabilitacji, powinno ograniczać się tylko do tego rodzaju wydatków, dzięki którym uruchomione zostanie działanie przywracające niepełnosprawnemu sprawność dla wykonywania określonej pracy. Nie chodzi tu o potencjalną przydatność jakichkolwiek przedmiotów objętych IPR, służących zmniejszeniu ograniczeń zawodowych osób niepełnosprawnych. Wydatki przeznaczone na IPR to bowiem takie, które wiążą się nie tylko z wykonywanymi obowiązkami zawodowymi danego pracownika, ale bez których zmniejszenie ograniczeń zawodowych konkretnej osoby niepełnosprawnej, nie będzie mogło zostać zrealizowane. Zasadność poniesienia wydatku musi bowiem wynikać wprost z IPR i musi być uzasadniona spodziewanym zmniejszeniem lub wyeliminowaniem ograniczeń zawodowych z niepełnosprawności pracownika, dla którego IPR został opracowany. Odmienna wyżej przedstawiona interpretacja cytowanego przepisu, umożliwiałaby dokonywanie wydatków w celu zaspokojenia prywatnych potrzeb pracowników, czy też dokonywanie w przedsiębiorstwie inwestycji związanych jedynie z modernizacją stanowisk pracy, a niemających związku z niepełnosprawnością danego pracownika (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 sierpnia 2013 r., sygn. akt II GSK 532/12 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 września 2009 r., sygn. akt V SA/Wa 358/09). Należy przy tym zaznaczyć, iż jedynie sam fakt opracowania IPR nie jest wystarczający do uznania, że wydatek przeznaczony na realizację tego programu jest wydatkiem, o którym mowa w przywoływanym wyżej przepisie § 2 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia. W przedmiotowej sprawie wydatki dotyczyły zakupu samochodów osobowych, ich ubezpieczeń oraz komputerów w ramach poszczególnych indywidualnych programów rehabilitacji dla 20 pracowników. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego właściwie przyjął WSA, że organy orzekające prawidłowo ustaliły, że w niniejszej sprawie brak jest związku przyczynowego pomiędzy poniesionymi wydatkami, a zmniejszeniem ograniczeń zawodowych pracowników niepełnosprawnych. Nie ulega wątpliwości, że wydatki te nie wpłynęły na zmniejszenie lub wyeliminowanie ograniczeń zawodowych występujących przy wykonywaniu pracy na wskazanych przez pracowników stanowiskach. Zasadnie w rozpatrywanej sprawie podkreślano, że Skarżąca oprócz ogólnych wskazań, które zostały dostosowane do każdego pracownika z niewielkimi modyfikacjami, nie podaje jakie konkretne rezultaty zawodowe ma przynieść zakup samochodu i komputera (laptopa). Zakup laptopa, czy samochodu na użytek prywatny – jak trafnie wywodzi WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku - umożliwi zmniejszenie ograniczeń w kontaktach społecznych w okresach nasilenia choroby, poprawi funkcjonowanie życiowe oraz pozytywnie wpłynie na mobilność poza zawodową. Jednak należy zwrócić uwagę, że wskazane w IPR okoliczności odnoszące się do możliwości wygodnego dojazdu do pracy oraz na rehabilitację "prywatnym, nowym samochodem" z uwagi na sytuację rodzinną, finansową, brak samochodu albo jego zły stan techniczny, mając na uwadze komfort pracownika i brak potrzeby korzystania z komunikacji publicznej, nie odnoszą się wprost do wykonywanych czynności służbowych i ewentualnych ograniczeń zawodowych pracowników. Istotne znaczenie ma bowiem to, że każdy z pracowników nie utracił zdolności do wykonywania pracy na dotychczasowym stanowisku i nie ma też potrzeby likwidacji barier funkcjonalnych, ani też przygotowania i dodatkowego przystosowania stanowiska pracy, na które obecnie zajmuje. Nie ma też potrzeby zmiany stanowiska pracy. Wobec tego, w niniejszej sprawie brak jest związku pomiędzy dokonanym zakupem samochodu osobowego wraz z ubezpieczeniem oraz komputera (laptopa), a zmniejszeniem ograniczeń zawodowych wynikających z niepełnosprawności. Nie można uznać, iż w przypadku wskazanych pracowników posiadających niepełnosprawność, której przyczyną są przede wszystkim schorzenia dotyczące narządu ruchu, ale i w przypadku jednego z pracowników - narządu słuchu, który jest zatrudniony jako ochroniarz - zakup komputera za eliminowanie ograniczeń zawodowych wynikających z niepełnosprawności pracownika. Słusznie w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjął WSA, że indywidualny program rehabilitacji może służyć wyposażeniu miejsca pracy, ale jedynie w takim stopniu, w jakim stanowi on zmniejszenie lub wyeliminowanie ograniczeń zawodowych pracownika (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 grudnia 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 1047/13). W danej sprawie, fakt eliminowania ograniczeń zawodowych wynikających z rodzaju i stopnia niepełnosprawności pracowników, poprzez zakup sprzętu komputerowego a zmniejszeniem ograniczeń zawodowych wynikających z niepełnosprawności pracownika z niepełnosprawnością narządu ruchu, nie ma związku. Dodatkowo należy zwrócić uwagę, że jak wynika z akt sprawy zakup komputerów dotyczył nie tylko pracowników biurowych (praca umysłowa), ale i pracowników ochrony (praca fizyczna), czy brygadzisty (kierowcy). Tym samy w przedmiotowej sprawie nie doszło do błędnego zastosowania przepisu art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy o rehabilitacji w zw. z art. 217 Konstytucji RP. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny za nieusprawiedliwione uznaje także zarzuty skargi kasacyjne odnoszące się do naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1 i art. 122, art. 124, 127, w związku z art. 191 oraz art. 180 § 1, art. 181 i 187 § 1, 191 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p. oraz do naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 247 § 1 pkt 3 o.p. w związku z art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy o rehabilitacji, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organów określających zobowiązania z tytułu wpłat na PFRON. Odnosząc się do sformułowanych wyżej zarzutów naruszenia przepisów postępowania, należy wskazać, że stanowią jedynie polemikę z uzasadnieniem wyroku WSA. Tym bardziej, że nie każde naruszenie przepisów postępowania powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji, lecz takie naruszenie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Poza powyższym należy wskazać, że zarówno Prezes Zarządu PFRON, jak i Minister ustalili na podstawie zebranych dowodów stan sprawy i prawidłowo go ocenili, a przeprowadzone postępowanie spełniło wymogi wynikające z przepisów o.p. Mając na uwadze, że skarga kasacyjna nie miała uzasadnionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. Jacek Pruszyński Sławomir Presnarowicz Anna Dalkowska