I GSK 731/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski (spr.) Protokolant Magdalena Chewińska po rozpoznaniu w dniu 22 października 2021 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 kwietnia 2021 r. sygn. akt III SA/Łd 322/21 w sprawie ze skargi M. B. na informację Centrum Obsługi Przedsiębiorcy w Łodzi z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny projektu 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. B. na rzecz Centrum Obsługi Przedsiębiorcy w Łodzi 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej: WSA) wyrokiem z 28 kwietnia 2021 r. III SA/Łd 322/21, oddalił skargę M. B. (dalej: skarżący lub wnioskodawca) na informację Centrum Obsługi Przedsiębiorcy w Łodzi (dalej: COP lub organ) z [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od etapu oceny merytorycznej projektu. Przedstawiając stan sprawy WSA wskazał, że skarżący – prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą A. – złożył wniosek o dofinansowanie projektu pt. "Zmiana profilu działalności, celem przeciwdziałania negatywnym skutkom pandemii COVID-19" (dalej: projekt), w ramach: Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego na lata 2014-2020. Celem projektu było zapobieżenie likwidacji przedsiębiorstwa (działalności w zakresie usług doradczych), poprzez wdrożenie nowego modelu biznesowego – produkcji gotowych dań. W wyniku oceny merytorycznej wniosek o dofinansowanie projekt został negatywnie oceniony pod względem zgodności z kryteriami merytorycznymi dostępu: nr 1 "Wpisywanie się projektu we właściwy typ projektu", nr 3 "Wykonalność finansowa projektu", nr 4 "Kwalifikowalność kosztów w projekcie oraz ich zasadność i adekwatność", nr 7 "Związek pomiędzy zidentyfikowanymi problemami/potrzebami a działaniami mającymi je rozwiązać/zaspokoić oraz produktami i rezultatami projektu". O powyższym skarżący został poinformowany pismem z [...] listopada 2020 r. W uzasadnieniu pisma, w zakresie braku spełnianie kryterium merytorycznego dostępu nr 1, które determinowało negatywną ocenę kryteriów nr 3, 4 i 7, organ przywołał zapisy Załącznika nr 3 do Regulaminu konkursu. Zgodnie z ich treścią w ramach kryterium dostępu na 1 ocenie podlega to, czy projekt dotyczy wsparcia inwestycji w MŚP negatywnie dotkniętych skutkami epidemii COVID-19. Przez MŚP negatywnie dotknięte skutkami epidemii COVID-19 należy rozumieć przedsiębiorstwa będące w trudnej sytuacji finansowej w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2. Ocena, czy MŚP są dotknięte negatywnie skutkami epidemii COVID-19 miała zostać dokonana na podstawie dokumentów księgowych potwierdzających spadek obrotów, wzrost zapasów, dokumentów księgowych lub umów potwierdzających zerwanie łańcucha dostaw, dokumentów księgowych lub innych dokumentów potwierdzających zerwanie/rozwiązanie współpracy z dotychczasowymi partnerami finansowymi i klientami lub innych dokumentów wskazujących negatywne skutki dla przedsiębiorstwa w skutek epidemii COVID-19. Przy dokonaniu oceny należało także wziąć pod uwagę uzasadnienie spadku obrotów i innych negatywnych zdarzeń dla przedsiębiorcy wyłącznie skutkami epidemii COVID-19 oraz wpływu planowanej inwestycji na zmniejszenie negatywnych skutków epidemii COVID-19. Mając na uwadze powyższe, oceniający stwierdzili, że uzasadnienie spadku obrotów i innych negatywnych zdarzeń dla skarżącego wyłącznie skutkami epidemii COVID-19 jest wystarczające. Jednak wpływ planowanej inwestycji na zmniejszenie negatywnych skutków epidemii COVID-19 nie był wystarczający. Wnioskodawca nie posiada bowiem doświadczenia, ani nie zna branży docelowej nowej gałęzi działalności. Przedsięwzięcie nie jest w stanie zmniejszyć negatywnych skutków pandemii, z uwagi na fakt, iż wejście w zupełnie nową branżę wymaga czasu oraz dobrego przygotowania. Samo przeprofilowanie, bez możliwości "szybkiego" generowania przychodów nie pozwoli poprawić sytuacji wnioskodawcy ani ani przetrwać na rynku na czas kolejnych obostrzeń. Zanim planowany rynek wejdzie na rynek i dotrze do odbiorców pandemia może spowodować, iż znów nie będzie generował przychodów ani nie poprawi sytuacji finansowej. W trakcie procedury odwoławczej został powołany dodatkowy ekspert, którego ocena stanowiła podstawę do wydania informacji COP z [...] lutego 2021 r. o nieuwzględnieniu protestu. W jej uzasadnieniu organ uznał za uzasadniony zarzut, że szybkość generowania przychodów nie mogła mieć znaczenia przy ocenie kryterium nr 1. Jednak pozostałe argumenty protestu, dotyczące kryterium nr 1, były chybione. Organ wskazał, że zapisy dokumentacji aplikacyjnej w zakresie przebranżowienia nie pozwalają uznać, że podjęte działania nie zniwelują straty jaką skarżący poniósł na skutek COVID-19. Organ rozważył argumentację wniosku dotyczącą "[...]", uznając ją za niewystarczającą do spełnienia kryterium nr 1. Uznał też, że praca skarżącego w spółce B. wzbudza wątpliwości co do prawdziwego celu realizacji projektu, to jest zmiany branży. Bowiem otrzymane w ramach konkursu środki finansowe pozwoliłyby wnioskodawcy doposażyć firmę B. i unowocześnić jej wyposażenie techniczne. Na podstawie dokumentów rejestrowych przedsiębiorstwa A. M. B. COP ustalił, że adres tego przedsiębiorstwa jest tożsamy z siedzibą spółki B., której prezesem zarządu i głównym udziałowcem jest M. B. Z treści wniosku o dofinansowanie wynika, że skarżący zdobył doświadczenie w pracy w kuchni podczas studiów oraz w pracy w B., zajmującej się sprzedażą produktów ekologicznych. Według COP analiza powyższego zapisu ujawnia, że B., to firma produkująca m.in. dania typu zupy w słoikach i kiszonki. Wątpliwości COP wzbudził także zaplanowany sposób realizacji projektu przewidujący jedną osobę (kucharza) do produkcji dań gotowych oraz dwie jeszcze inne osoby, cyt. "Nad jakością będzie czuwała [...] wnioskodawcy A. B., nad marketingiem, sprzedażą i logistyką właściciel M. B.", co poddaje w wątpliwość samą efektywność procesu produkcji. W świetle powyższych okoliczności, COP za niezasadną uznał argumentację wnioskodawcy, że "zmiana branży właśnie polega na tym, że przedsiębiorstwo wchodzi w nową działalność, w której nie ma doświadczeń". Biorąc pod uwagę działalność wnioskodawcy jako większościowego właściciela oraz prezesa zarządu spółki B. powoływanie się przez niego na "brak doświadczeń" jest niewiarygodne. Ze względu na powiązania osobowe skarżącego oraz spółki B. przebranżowienie nie będzie miało miejsca. Informacje zawarte we wniosku o dofinansowanie wskazują, że skarżący w ramach planowanego projektu nie zamierza przebranżowić się, zmienić profilu ani zdywersyfikować swoich przychodów, co w świetle dokumentacji konkursowej oznacza, że planowana inwestycja nie wpisuje się w przedmiotowy typ projektu. Zaskarżonym wyrokiem WSA oddalił skargę M. B. W motywach wyroku WSA wskazał, że w sprawie bezsporne jest, że skarżący prowadząc przedsiębiorstwo A. został dotknięty skutkami epidemii COVID-19. Następnie WSA stwierdził, że organ – analizując zapisy wniosku w zakresie kryterium nr 1 – błędnie wywiódł, iż skarżący nie zamierza zmienić branży, w której dotychczas działał (doradztwo) a jego rzeczywistym celem jest dofinansowanie spółki B.. Zgodnie z treścią wniosku B. jest firmą handlową, zajmującą się sprzedażą produktów ekologicznych. We wniosku brak jakichkolwiek odniesień dotyczących prowadzenia w ramach tej spółki działalności produkcyjnej w zakresie gotowych dań (kiszonek, zup w słoikach). Wobec tego przypisanie B. charakteru firmy produkcyjnej nie było uzasadnione. Ponadto WSA stwierdził, że COP błędnie przyjął brak podstaw do przyznania firmie A. M. B. dofinansowania ze względu na pełnienie przez jej właściciela funkcji w zarządzie innego podmiotu (będącego osobą prawną). Podmiot ten faktycznie prowadził działalność w innej branży niż ta, w której zamierza rozpocząć działania A. W świetle powyższego nie jest trafny pogląd COP dotyczący niewiarygodności oświadczenia wnioskodawcy o braku doświadczeń w zakresie planowanej inwestycji. Dotychczas prowadził on bowiem działalność doradczą oraz był prezesem zarządu spółki o profilu wyłącznie handlowym. Faktycznie nie posiada doświadczenia w zakresie prowadzenia działalności produkcyjnej, polegającej na wytwarzaniu artykułów żywnościowych. Pomimo powyższych uchybień, WSA stwierdził, że COP zasadnie uznał, iż planowana inwestycja nie mogła mieć wpływu na zmniejszenie negatywnych skutków epidemii COVID-19. Tym samym nie zostało spełnione przez wnioskodawcę kryterium nr 1 "Wpisywanie się projektu we właściwy typ projektu". WSA uzasadnił to tym, że skarżący wystąpił o dofinasowanie w kwocie 504.900 zł. Ubieganie się o przyznanie tak znacznej kwoty ze środków publicznych wymagało przedstawienia we wniosku argumentacji, która choćby uprawdopodobniła, że planowana inwestycja ma szanse realizacji i osiągnięcia rezultatów ekonomicznych mających wpływ na zmniejszenie negatywnych skutków epidemii COVID-19 w prowadzonej dotychczas działalności firmy A. Tymczasem z zapisów wniosku wynika, że pomysł na przebranżowienie znajduje źródło w tradycjach [...], tj. prowadzeniu otwartego domu i częstych wizyt gości, dla których [...] wnioskodawcy przygotowywała przyjęcia. [...] ma czuwać na jakością wytworzonych produktów. Wnioskodawca zamierza zatrudnić tylko jedną osobę (kucharza). Sam natomiast zajmie się dystrybucją produktów. W ocenie WSA przedstawiony we wniosku sposób organizacji firmy (liczba zatrudnionych pracowników nieadekwatna do skali przedsięwzięcia) oraz brak doświadczenia skarżącego w produkcji wyrobów spożywczych w tak dużej ilości nie daje jakichkolwiek szans na prowadzenie efektywnej działalności gospodarczej w produkcji gotowych dań. Wobec tego WSA za uzasadnione uznał stanowisko COP, że inwestycja nie zmniejszy negatywnych skutków epidemii COVID-19 i za trafną uznał konstatację COP, zawartą w informacji COP z 19 listopada 2020 r., że wnioskodawca nie posiada potencjału do realizacji projektu i "stawia na pozostawienie biznesu na kuchni, w której gotować będzie [...]". WSA za chybiony uznał zarzut skargi dotyczący naruszenia § 15 ust. 8 Regulaminu konkursu w zw. z art. 37 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. zasady realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2018 r. poz. 1431 ze zm.; dalej: ustawa wdrożeniowa). Skarżący dowodził, że § 15 ust. 8 jest niezgodny z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, bowiem nie ma możliwości uzupełnienia wniosku w zakresie wpływu planowanej inwestycji na zmniejszenie negatywnych skutków epidemii COVID-19. Odnosząc się do powyższego WSA wskazał, że istotnie powołany przepis Regulaminu w przypadku kryterium dostępu nr 1 przewiduje poprawę wniosku tylko w zakresie dokumentacji i informacji dotyczących sprzedaży towarów i usług oraz negatywnej sytuacji przedsiębiorstwa wywołanej epidemią COVID-19. Jednakże w rozpoznawanej sprawie ograniczenia przewidziane w ww. przepisie Regulaminu nie mogły mieć wpływu na ocenę wniosku w zakresie kryterium dostępu nr 1. Negatywna ocena nie była bowiem spowodowana nieuzupełnieniem wyjaśnień i informacji przez skarżącego, lecz m.in. brakiem wskazania realistycznych założeń planowanego projektu, to znaczy takich które dawały szanse zmniejszenia negatywnych skutków epidemii COVID-19. W przypadku zgłoszonego projektu nie było celowe uzupełnienie treści wniosku. Niezbędna była natomiast zmiana podstawowych założeń projektu. Oznaczałoby to konieczność odstąpienia od dotychczasowych nierealnych założeń wnioskodawcy i oparcie projektowanej zmiany profilu działalności na całkowicie innych podstawach. WSA stwierdził następnie, że w przypadku niespełnienia kryterium dostępu nr 1 organ, w myśl § 15 ust. 4 Regulaminu, zasadnie odstąpił od wzywania strony do korekty/uzupełnienia wniosku w zakresie pozostałych kryteriów dostępu. Uwzględniając powyższe okoliczności WSA, na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej, skargę oddalił. Skargę kasacyjną od wyroku złożył skarżący, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1. art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: ppsa), co miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez przyjęcie stanu faktycznego przyjętego przez organ w zakresie treści wniosku o dofinansowanie zgodnie z którym skarżący przez cały okres realizacji projektu miałby się opierać na zasobach ludzkich w postaci (1) skarżącego, (2) [...] A. B. i (3) jednego dodatkowo zatrudnionego kucharza w sytuacji gdy z dokumentacji postępowania wynika, że jest to skład jedynie w fazie początkowej realizacji projektu, który ulegałby zmianie (zwiększeniu) w razie zwiększenia zapotrzebowania na produkty oferowane przez skarżącego; 2. art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej, które miało istotny wpływ na wynik sprawy zaakceptowanie sposobu dokonania przez organ oceny merytorycznej projektu z naruszeniem zasady przejrzystości, rzetelności i bezstronności w szczególności poprzez: a. niekorzystne interpretowanie nieostrych postanowień dokumentacji konkursowej; b. niekierowanie się brzmieniem poszczególnych kryteriów i dokonywaniem oceny w sposób dowolny oraz stawianiem wymagań nie wynikających z kryteriów oceny; c. nierówne traktowanie beneficjentów poprzez stosowanie różnych zasad oceny poprzez dopuszczenie dowolnego określania zakresu uzupełniania braków przez poszczególnych uczestników; 3. § 15 ust. 8 Regulaminu konkursu w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, które miało istotny wpływ na wynik sprawy polegające na uznaniu dopuszczalności wprowadzenia nieuzasadnionego zakresu w którym można dokonywać poprawy wniosku w zakresie kryterium nr 1, które wyklucza taką poprawę w zakresie "wpływu planowanej inwestycji na zmniejszenie negatywnych skutków epidemii COVID-19". Skarżący kasacyjnie wniósł o: uchylenie wyroku i przekazanie sprawy WSA do ponownego lub w przypadku, gdy zostanie wyczerpana kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w ramach działania, a w przypadku gdy w działaniu występują poddziałania – w ramach poddziałania wnoszę o uwzględnienie skargi i stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Żadna z wymienionych w nim sytuacji nie zaistniała w niniejszej sprawie. Sposób skonstruowania zarzutów skargi kasacyjnej czyni koniecznym przypomnienie, że zgodnie z art. 173 ppsa podstawy kasacyjne, jako niezbędny (konstrukcyjny) element skargi kasacyjnej (art. 176 § 1 pkt 2 ppsa) wyznaczają granice kontroli zaskarżonego orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zatem, sposób wskazania podstaw kasacyjnych przesądza o zakresie, w jakim sąd drugiej instancji dokonuje oceny zaskarżonego orzeczenia. Bowiem Naczelny Sąd Administracyjny, w inaczej niż wojewódzkie sądy administracyjne, nie rozpoznaje skargi w całokształcie. Nie może zatem domniemywać granic skargi kasacyjnej ani uzupełniać wywodów strony. Wadliwe sformułowanie podstaw kasacyjnych obciąża stronę wnoszącą ułomnie skonstruowany środek zaskarżenia, uniemożliwiając prawidłową ocenę kwestionowanego orzeczenia. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że – oprócz zarzutu sformułowanego w punkcie 1. petitum skargi kasacyjnej (naruszenia art. 141 § 4 ppsa) – pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej w istocie nie odnoszą się do kontroli dokonywanej przez WSA, lecz do sposobu procedowania przez organ odwoławczy. Tymczasem – tak jak wskazano wyżej – powinny one odnosić się do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania lub jednych z nich wobec zaskarżonego wyroku WSA. Powołanie przez skarżącego tylko przepisów naruszonych przez organ nie jest wykonaniem obowiązku przytoczenia podstaw kasacyjnych. Przedmiotem kontroli w postępowaniu kasacyjnym jest bowiem orzeczenie sądu, a nie decyzja administracyjna lub inny akt administracyjny. Taki sposób sformułowania zarzutów skargi kasacyjnej ogranicza ich skuteczność z powodu braku możliwości nałożenia samej kontroli kasacyjnej oraz jej wyniku dokonanej na określoną i wskazaną w tej skardze argumentację "zwalczającą" argumentację przeprowadzoną w tym zakresie przez sąd pierwszej instancji. Tak jak wskazano wyżej w punkcie 1. petitum skargi kasacyjnej zarzucono naruszenia art. 141 § 4 ppsa, poprzez przyjęcie stanu faktycznego przyjętego przez organ w zakresie treści wniosku o dofinansowanie zgodnie z którym skarżący przez cały okres realizacji projektu miałby się opierać na zasobach ludzkich w postaci (1) skarżącego, (2) [...] A. B. i (3) jednego dodatkowo zatrudnionego kucharza w sytuacji gdy z dokumentacji postępowania wynika, że jest to skład jedynie w fazie początkowej realizacji projektu, który ulegałby zmianie (zwiększeniu) w razie zwiększenia zapotrzebowania na produkty oferowane przez skarżącego. Nie jest to zarzut usprawiedliwiony. Przede wszystkim wskazać należy, że art. 141 § 4 ppsa określa niezbędne elementy uzasadnienia wyroku, a do jego naruszenia może dojść, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie, w tym jeżeli w ramach przedstawienia stanu sprawy sąd nie wskaże, jaki stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania i z jakiego powodu lub jeżeli nie wyjaśni podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia. Przy tym naruszenie to musi być na tyle istotne, aby mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 ppsa. W tym kontekście należy wskazać, że w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 ppsa w sytuacji, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się również i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyroki NSA: z 13 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1485/11; z 9 stycznia 2020 r., sygn. akt II GSK 2966/17; dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe cytowane orzeczenia tamże). Najistotniejsze jest, aby z treści uzasadnienia wyroku wynikało, dlaczego sąd uznał, że w sprawie nie doszło lub doszło do naruszenia prawa i dlaczego skarga została uwzględniona lub oddalona. Odnosząc powyższe do zaskarżonego wyroku, stwierdzić należy, że jego uzasadnienie realizuje powyższe wymagania. Wynika z niego, jaki stan faktyczny został w sprawie przyjęty przez WSA, jak również zawarte są w nim rozważania dotyczące zastosowania odpowiednich przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. WSA wyjaśnił, z jakich powodów uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, a wyjaśnienie to umożliwia kontrolę instancyjną orzeczenia. Ponadto nie można się zgodzić z zarzutem, że WSA błędnie przedstawił stan faktyczny uznając, że z treści wniosku wynika, że skarżący przez cały okres realizacji projektu miałby się opierać na zasobach ludzkich w postaci jego samego, [...] i dodatkowo zatrudnionego kucharza, w sytuacji gdy z dokumentacji postępowania wynika, że jest to skład w fazie początkowej projektu, który uległby zwiększeniu. Wskazać bowiem należy, że zgodnie z zapisami wniosku o dofinansowanie (punkt E.9) skarżący zaplanował utworzenie na potrzeby realizacji projektu jednego miejsca pracy (inne formy zatrudnienia) oraz utworzenie w wyniku realizacji projektu jednego miejsca pracy (inne formy zatrudnienia). Znajduje to odzwierciedlenie w zapisach zawartych w punkcie C.3 wniosku, gdzie wnioskodawca wskazał: "W wyniku realizacji zostanie stworzone nowe stanowisko pracy: kucharz, osoba ta będzie odpowiedzialna za przygotowywanie posiłków, udoskonalanie receptur dań, które będą dobrze smakowały po odgrzaniu w domu przez klienta (nie każde danie się do tego nadaje). Nad jakością będzie czuwała [...] wnioskodawcy A. B., nad marketingiem, sprzedażą i logistyką właściciel M. B.", a także w wartości docelowej "1" dla wskaźnika rezultatu bezpośredniego: "Liczba nowo utworzonych miejsc pracy - pozostałe formy kobiety/mężczyźni" (punkt G.1 wniosku). Tym samym, zarówno organ jak i WSA trafnie przyjęli, że realizacja projektu będzie opierała się na zasobach ludzkich w postaci: skarżącego, [...] A. B. i dodatkowo zatrudnionego kucharza. Podkreślić należy, że we wniosku o dofinansowanie nie ma informacji, że jest to skład jedynie w fazie początkowej realizacji projektu, a sam skarżący kasacyjnie nie przytacza żadnego zapisu z wniosku na poparcie swojego stanowiska. Kolejny zarzut zawarty w punkcie 2. petitum skargi kasacyjnej dotyczy naruszenia art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej i stanowi dokładne odwzorowanie zarzutu skargi do WSA. Tak jak wyżej zaznaczono, zarzut taki powinien odnosić się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku WSA, a nie być skierowany ponownie wobec zaskarżonego aktu administracyjnego organu. W tej sytuacji jedynie powtórzyć należy za WSA, który prawidłowo uznał, iż COP dopełniła obowiązków wynikających z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Przeprowadzony konkurs był jawny, z zapewnieniem publicznego dostępu do informacji o zasadach jego przeprowadzenia (§ 3 ust. 7 Regulaminu konkursu). Każdy z wnioskodawców miał równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Regulamin konkursu był dostępny dla wszystkich aplikujących na stronie www.cop.lodzkie.pl i w jasny sposób określał wymogi oraz warunki w procedurze konkursowej, obowiązujące wszystkich wnioskodawców. W ramach konkursu przewidziano możliwości instytucjonalne skonsultowania się i uzyskania wyjaśnień w celu dostosowania się do obowiązków nałożonych na wnioskodawców w postępowaniach konkursowych (§ 21 Regulaminu konkursu). Skarżący przystępując do naboru wniosków o dofinansowanie projektu i akceptując zapisy Regulaminu konkursu miał świadomość nie tylko korzystnych dla siebie skutków przedsięwziętych działań, ale również godził się na obarczenie określonymi konsekwencjami w razie określonego naruszenia prawa. Traktowanie owych skutków w sposób wybiórczy i godzenie się jedynie na te, które są dlań korzystne, nie może znaleźć akceptacji. Skoro wnioskodawca wystąpił o przyznanie określonych świadczeń publicznych i oświadczył, że znane mu sa zasady ich przyznawania, to należy uznać, iż znane mu były owe zasady w ich całokształcie. Wnioskodawca korzystając z tego uprawnienia, musi spełnić określone wymagania, aby skorzystać z dofinansowania środkami unijnymi swojego przedsięwzięcia. Przy czym podkreślić należy, że skarżący odwołuje się do normy art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej, wskazując na: "niekorzystne interpretowanie nieostrych postanowień dokumentacji konkursowej; niekierowanie się brzmieniem poszczególnych kryteriów i dokonywanie oceny w sposób dowolny oraz stawianie wymagań nie wynikających z kryteriów oceny, nierówne traktowanie beneficjentów poprzez stosowanie różnych zasad oceny poprzez dopuszczenie dowolnego określania zakresu uzupełniania braków przez poszczególnych uczestników", jednak nie wskazuje konkretnie, jakie to okoliczności świadczą o naruszeniu przez organ ww. przepisów. Subiektywne zaś stwierdzenia skarżącego kasacyjnie, nie poparte konkretnymi argumentami, nie mogą spowodować zmiany stanowiska, że dokonana przez COP ocena – zaaprobowana przez WSA – była niewłaściwa. Skarżący kasacyjnie nie wskazał, jakie okoliczności świadczą o przeprowadzeniu wyboru projektu do dofinansowania w sposób mało przejrzysty, nierzetelny i stronniczy oraz w jakim stopniu uniemożliwiło to przeprowadzenie prawidłowej oceny projektu. Powyższe prowadzi do wniosku, że zarówno COP a następnie WSA, prawidłowo uznali, że skarżący nie wykazał wpływu planowanej inwestycji na zniwelowanie negatywnych skutków epidemii COVID-19. WSA trafnie zatem orzekł, że przedstawiony we wniosku sposób organizacji firmy (liczba zatrudnionych pracowników nieadekwatna do skali przedsiębiorstwa) oraz brak doświadczenia skarżącego w produkcji wyrobów spożywczych w tak dużej ilości nie daje jakichkolwiek szans na prowadzenie efektywnej działalności gospodarczej w produkcji gotowych dań. Za chybiony należało uznać również zarzut zawarty w punkcie 3. petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia § 15 ust. 8 Regulaminu konkursu w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, dotyczący możliwości poprawy wniosku w zakresie kryterium nr 1. Tu także zaznaczyć należy, że jest to dokładne powtórzenie zarzutu ze skargi do WSA i jego uzasadnienie nie zawiera polemiki z uzasadnieniem przedstawionym w zaskarżonym wyroku. Wobec tego za prawidłowe uznać należy stanowisko WSA w tym zakresie, które nie zostało skutecznie zakwestionowane. Zgodnie z § 15 ust. 8 Regulaminu konkursu – poprawa kryterium merytorycznego dostępu nr 1 "Wpisywanie się projektu we właściwy typ projektu" jest możliwa wyłącznie w zakresie: - dokumentów i informacji o spadku sprzedaży towarów lub usług w rozumieniu art. 15g ust. 9 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem Covid-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), dokumentów i informacji potwierdzających negatywną sytuację przedsiębiorcy spowodowaną pandemią Covid-19. WSA prawidłowo wskazał, że ograniczenia przewidziane w ww. przepisie Regulaminu nie mogły mieć wpływu na ocenę wniosku w zakresie kryterium dostępu nr 1. Negatywna ocena nie była bowiem spowodowana nieuzupełnieniem wyjaśnień i informacji przez stronę, lecz m.in. brakiem wskazania realistycznych założeń planowanego projektu, to znaczy takich które dawały szanse zmniejszenia negatywnych skutków epidemii COVID-19. W przypadku zgłoszonego przez stronę projektu nie było celowe uzupełnienie treści wniosku. Niezbędna była natomiast zmiana podstawowych założeń projektu. Oznaczałoby to konieczność odstąpienia od dotychczasowych nierealnych założeń wnioskodawcy i oparcie projektowanej zmiany profilu działalności na całkowicie innych podstawach. Przy czym nie można zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie, że § 15 ust. 8 Regulaminu konkursu jest niezgodny z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Jak trafnie wskazał organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną – Instytucja Pośrednicząca jako organizator konkursu, miała pełne prawo do określenia zakresu, w jakim była możliwa poprawa wniosku o dofinansowanie w ramach poszczególnych kryteriów. Przystępując zaś do konkursu, skarżący w pełni akceptował jego zasady. Wnioskodawca zaś, przystępując do konkursu, winien znać jego zasady, gdyż są one publikowane i dostępne dla wszystkich w jednakowy sposób. Każdy uczestnik konkursu wyraża akceptację dla zasad konkursu i w dalszych swych działaniach w postępowaniu konkursowym, chcąc uzyskać pomoc musi się do tych zasad precyzyjnie stosować. Obowiązek starannego przygotowania dokumentacji aplikacyjnej, zgodnie z wymogami konkursu, ciąży zawsze nią wnioskodawcy. Braki w złożonej dokumentacji, czy jej niespójność, skutkujące zakwestionowaniem spełnienia przez wniosek różnych kryteriów dopuszczających, winny zostać ocenione negatywnie (por. wyroki NSA: z 9 maja 2017 r., sygn. akt II GSK 896/17; z 3 lutego 2017 r. sygn. akt II GSK 60/17). Reasumując, Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 ppsa. O kosztach postępowania kasacyjnego (360 zł), Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 1 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) oraz pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.).