II GSK 4289/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Dorota Dąbek (spr.) Sędzia del. WSA Szymon Widłak Protokolant Ewa Czajkowska po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 581/15 w sprawie ze skargi A. A. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. A. na rzecz Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 19 lutego 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 581/15, oddalił skargę A. A. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w A. wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2009 r. zwrócił się do Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej: Dyrektor OW NFZ) o wydanie decyzji stwierdzającej obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego m.in. A. R. (dalej: uczestniczka) z tytułu wykonywania umów zlecenia na rzecz przedsiębiorcy prowadzącego działalność jako [A.] A. A. w A. w okresie: od dnia 28 października 2002 r. do dnia 28 lutego 2003 r., od dnia 10 października 2003 r. do dnia 15 czerwca 2004 r. oraz od dnia 15 września 2004 r. do dnia 30 grudnia 2004 r. Dyrektor OW NFZ decyzją z dnia [...] marca 2010 r., nr [1], stwierdził, że uczestniczka podlegała obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego we wskazanych okresach z tytułu umów cywilnoprawnych o charakterze umów o świadczenie usług, do których mają odpowiednie zastosowanie przepisy o zleceniu, zawartych z A. A. (dalej: skarżący) jako płatnikiem składek. Prezes NFZ decyzją z dnia [...] maja 2010 r., nr [2] , utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Pismem z [...] marca 2011 r. skarżący, powołując się na art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., obecny tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257; w skrócie: k.p.a.), wniósł o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego powyższą decyzją Prezesa NFZ oraz o uchylenie tej decyzji w trybie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. i wydanie nowej decyzji co do istoty sprawy. Dyrektor OW NFZ decyzją z dnia [...] marca 2011 r. odmówił wznowienia postępowania. W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego Prezes NFZ decyzją z dnia [...] maja 2011 r. uchylił decyzję Dyrektora OW NFZ i umorzył postępowanie w pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Prezes NFZ wskazał, że zgodnie z art. 150 § 1 k.p.a. organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. Wyrokiem z 20 grudnia 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1618/11 WSA w Warszawie oddalił skargę na tę decyzję wniesioną przez A. A.. Następnie Prezes NFZ, po rozpatrzeniu podania skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezesa NFZ z [...] maja 2010 r. tj. decyzją stwierdzającą obowiązek objęcia uczestniczki ubezpieczeniem zdrowotnym, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. odmówił wznowienia postępowania w tej sprawie. Organ wskazał, że płatnik składek (skarżący) nie był stroną postępowania w sprawie zakończonej powołaną decyzją z [...] maja 2010 r. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r. WSA w Warszawie wyrokiem z 20 grudnia 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1930/11, utrzymanym w mocy przez NSA (wyrok z 12 września 2013 r., sygn. akt II GSK 759/12), uchylił postanowienia Prezesa NFZ z [...] sierpnia 2011 r. oraz z [...] czerwca 2011 r. Sąd uznał, że skarżący posiada status strony w postępowaniu o objęcie uczestniczki ubezpieczeniem zdrowotnym, lecz bez swojej winy nie brał udziału w tym postępowaniu. W przekonaniu Sądu, płatnik składek miał własny, bezpośredni i aktualny interes prawny, którego źródłem są przepisy prawa materialnego, tj. art. 87 ust. 1 w związku z art. 93 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1938, obecny tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1510; dalej: ustawa o świadczeniach). Zdaniem Sądu skoro skarżący będący płatnikiem złożył wniosek o wznowienie postępowania, po wydaniu postanowienia o wznowieniu w trybie art. 149 § 1 k.p.a. organ powinien rozpoznać merytorycznie jego wniosek, a następnie wydać jedno z rozstrzygnięć wskazanych w przepisie art. 151 k.p.a. Uwzględniając wytyczne Sądu Prezes NFZ, po ponownym rozpatrzeniu wniosku skarżącego, postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezesa NFZ z dnia [...] maja 2010 r. W następstwie wznowienia Prezes NFZ, działając na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 146 § 2 k.p.a. oraz art. 102 ust. 5 pkt 24 w zw. z art. 109 ust. 5 ustawy o świadczeniach, decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. stwierdził, że wydanie decyzji Prezesa NFZ nr [2] z dnia [...] maja 2010 r. nastąpiło z naruszeniem prawa. Organ potwierdził, że skarżący jako płatnik składek bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu przed organem I i II instancji, niemniej, w przekonaniu Prezesa NFZ nawet gdyby skarżący brał udział w postępowaniu toczącym się w sprawie ustalenia obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego uczestniczki postepowania, świadczącej na jego rzecz pracę w charakterze nauczyciela języka hiszpańskiego, nie uległoby zmianie rozstrzygnięcie co do meritum, tj. co do przesądzenia, że umowy zawarte z uczestniczką nie miały cech umowy o dzieło. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. Prezes NFZ utrzymał w mocy decyzję własną wydaną w I instancji. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem skarżący wniósł skargę, w której domagał się uchylenia obu decyzji oraz zasądzenia kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Prezes NFZ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecny tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; w skrócie: p.p.s.a.). Sąd I instancji stwierdził, że poza sporem w sprawie jest to, że skarżący będący płatnikiem składek, nie brał udziału w postępowaniu toczącym się w sprawie ustalenia obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego uczestniczki z tytułu wykonywania przez nią pracy na rzecz skarżącego. Tym samym organ słusznie przyjął, że zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. WSA uznał, że wydając zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji, Prezes NFZ nie dopuścił się jakiejkolwiek obrazy przepisów prawa, w tym przede wszystkim przepisów art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. Zdaniem Sądu, wskazując okoliczności, z powodu których brak było podstaw do uchylenia spornej decyzji Prezesa NFZ z dnia [...] maja 2010 r., Prezes NFZ nie naruszył przepisów art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e/ ustawy o świadczeniach w zw. z art. 627 k.c. i art. 750 k.c. w zw. z art. 3531 k.c., albowiem rozstrzygając w niniejszej sprawie, organ ten prawidłowo przyjął, że przepis art. 750 k.c. winien mieć zastosowanie do spornych umów zawartych pomiędzy skarżącym a uczestnikiem postępowania. W ocenie Sądu I instancji Prezes NFZ prawidłowo przyjął, że sporne umowy cywilnoprawne, nazwane umowami o dzieło, zawarte przez skarżącego jako płatnika składek z uczestniczką postępowania, nie były umowami o dzieło, lecz były to inne umowy o świadczenie usług, do których - zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego - stosuje się przepisy dotyczące zlecenia. Wykonywane przez uczestniczkę czynności polegać miały na przygotowaniu i wygłoszeniu w pomieszczeniach wskazanych przez skarżącego cyklu wykładów z języka hiszpańskiego w okresach szczegółowo wskazanych w umowach. Sąd I instancji zgodził się z Prezesem NFZ co do tego, że przedmiot umów, tj. nauczanie czy też przeprowadzenie wykładów, sugeruje staranne wykonanie określonych czynności, nie zaś osiągnięcie określonego rezultatu. Dlatego zdaniem Sądu organ słusznie przyjął, że umowy zawarte przez skarżącego z uczestniczką nie noszą znamion umowy o dzieło. Ponadto WSA stwierdził, że Prezes NFZ wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z rozpoznawaną sprawą, przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.), oparł swoje rozstrzygnięcia na prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym po dokonaniu jego wszechstronnej, pełnej oceny, a stanowisko wyrażone w obu decyzjach Prezesa NFZ zostało uzasadnione w sposób szczegółowo określony w art. 107 § 3 k.p.a. Sąd I instancji podzielił stanowisko Prezesa NFZ, który ustosunkowując się do postawionego przez skarżącego zarzutu naruszenia przepisu art. 10 k.p.a. stwierdził, że zarówno uczestniczka, jak i skarżący, byli pisemnie informowani o przysługujących im prawach wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym o prawie czynnego udziału w każdym stadium postępowania. WSA nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania także w zakresie stanowiska Prezesa NFZ w odniesieniu do przedstawionych w toku postępowania kopii dokumentów, w tym m.in. prawomocnych decyzji Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ, które w ocenie skarżącego miały potwierdzać, że w analogicznych sprawach uznano, iż dane osoby nie podlegają obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu wykonywania umowy na rzecz płatnika składek. W ocenie WSA Prezes NFZ trafnie zauważył, że każda sprawa administracyjna ma charakter indywidualny, a organ administracji publicznej dokonuje zindywidualizowanej oceny charakteru umowy łączącej strony, kierując się zasadą praworządności i legalności. Sąd zgodził się z Prezesem NFZ, że podstawą jego działania nie mogą być rozstrzygnięcia podjęte w innych sprawach dotyczących innych podmiotów. Sąd I instancji uznał, że uwzględnienie wniosku dowodowego wskazanego w treści skargi nie było niezbędne do rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy. W ocenie Sądu, dotychczas zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na dokonanie pełnej oceny legalności zaskarżonej decyzji Prezesa NFZ. A. A. zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o przeprowadzenie rozprawy i uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie o uchylenie wyroku oraz rozpoznanie skargi, a także zasądzenie od organu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzucił naruszenie: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 10 § 1 oraz art. 8 k.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji, pomimo iż organ: a. prowadził postępowania administracyjne z pominięciem strony i nie wystosował do strony ani jej pełnomocnika żadnej korespondencji w toku postępowania (brak rozpatrzenia wniosków dowodowych, formalnych, wyjaśnienia przyczyn niedochowania terminu rozpatrzenia sprawy), a przede wszystkim b. nie wyznaczył stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego, pomimo iż strona w piśmie z dnia [...] maja 2014 r. złożyła wnioski dowodowe (vide pkt 1 i 6 pisma) oraz wniosła z ostrożności o ponowne wyznaczenie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego po rozpatrzeniu zgłoszonych wniosków dowodowych (vide pkt 7 pisma) co uniemożliwiło stronie: ustosunkowanie się do zebranego materiału, uzupełnienie materiału dowodowego (co byłoby w szczególności uzasadnione gdyby strona wiedziała, iż wnioski te zostały oddalone), wytknięcie licznych uchybień organu (pominięcie wszystkich wniosków dowodowych), a przede wszystkim, pozbawiło stronę możliwości przedłożenia organowi pisma z dnia [...] stycznia 2015r., przygotowanego w terminie do wypowiedzenia w innych analogicznych sprawach, a w którym to strona w analogicznych sprawach przedstawia kompletną argumentację merytoryczną; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 7 w zw. z art. 75, art. 76 oraz art. 77 k.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji, pomimo iż organ: pominął i nie przeprowadził żadnego z zawnioskowanych przez stronę dowodów, nie wydał żadnego postanowienia w przedmiocie odmowy przeprowadzenia dowodu, a w zamian za to, nieformalnie odmówił (w uzasadnieniu decyzji II instancji vide - str. 7 akapit 3 i 4) przeprowadzenia dowodów z dokumentów urzędowych z decyzji dyrektora [...] OW NFZ, ZUS, Sądu Okręgowego w A. w których, w analogicznych sprawach stwierdzono, że dane osoby nie podlegają obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego i społecznego z tytułu wykonywania umowy na rzecz płatnika składek, tym samym naruszając art. 10 k.p.a. i uniemożliwiając stronie zaoferowanie innych dowodów w trakcie postępowania dowodowego; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 15 w zw. z art. 138 § 1 k.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji, pomimo iż organ II instancji nie dokonał żadnej czynności poza wydaniem samej decyzji, przy czym decyzja ta w 90% stanowi powtórzenie (słowo w słowo) decyzji wydanej w postępowaniu I-instancyjnym. Organ pominął wszystkie wnioski formalne, wnioski dowodowe, jak również nie zwrócił się do ZUS w celu ustalenia czy tenże organ podtrzymuje swój wniosek; 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 9, art. 75 § 1, art. 123 § 1 w zw. z art. 76a § 1 zd. 2 k.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji, pomimo iż organ pominął wniosek strony o zwrócenie się do ZUS o udostępnienie akt, pomimo iż akta te mogły zawierać istotne informacje o przebiegu realizacji umów, które to okoliczności miały kluczowe znaczenie dla ich kwalifikacji cywilno-prawnej; 5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 123 § 1 w zw. z art. 89 § 1 k.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji, pomimo iż organ I i II instancji pominął wniosek strony o wyznaczenie rozprawy celem przeprowadzenia zawnioskowanych dowodów oraz niewydanie postanowienia w tym przedmiocie (wniosek w pkt 7 zażalenia z dnia [...] lipca 2011 r. oraz w pkt 6 pisma z dnia [...] maja 2014 r.), co umożliwiłoby stronie wyjaśnienie istoty umów, a także sprawne i skuteczne zmaterializowanie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu; 6. art. 106 § 3 p.p.s.a. wskutek oddalenia wniosku o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów argumentując tę decyzję "nie może to prowadzić do merytorycznego rozpoznania sprawy" (...) "dotychczas zgromadzony materiał dowody możliwość dokonania pełnej oceny legalności zaskarżonej decyzji Prezesa NFZ" podczas gdy skarżący jasno wskazał, że przeprowadzenie dowodu nie miało na celu merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a zaledwie miało na celu wykazanie, iż niewyznaczenie stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie skutkowało pozbawieniem prawa do czynnego udziału w sprawie, albowiem w 50 innych sprawach, gdzie organ wyznaczył termin do wypowiedzenia się w sprawie, strona zdążyła złożyć obszerne wyjaśnienia oraz dalsze dowody na potwierdzenie swojego stanowiska. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes NFZ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. Granice skargi są wyznaczone przez zawarte w niej podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego, czy też procesowego w rzeczywistości zaistniały. Nie ma on natomiast prawa badania, czy w sprawie wystąpiły inne, niż podane przez skarżącego, naruszenia prawa, które mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej, wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego określenia podstaw kasacyjnych, co zgodnie z art. 176 p.p.s.a. oznacza obowiązek wnoszącego skargę kasacyjną powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem autora skargi kasacyjnej uchybił sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu oraz uzasadnienie ich naruszenia. W rozpoznawanej sprawie w skardze kasacyjnej zarzucono wyłącznie naruszenie przepisów postępowania, zatem wniesiona ona została w oparciu o podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. W świetle postanowień tego przepisu oraz art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna oprócz podstaw kasacyjnych powinna zawierać ich uzasadnienie, a w przypadku zarzutu naruszenia przepisów postępowania wykazywać wpływ zarzucanego naruszenia prawa na wynik sprawy. Nie wystarczy zatem przytoczenie w petitum skargi kasacyjnej formuły o naruszeniu przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób oraz wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. O skuteczności zarzutów, postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną, określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nie decyduje bowiem każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy przez to rozumieć wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym, stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym orzeczeniem sądu administracyjnego, który to związek przyczynowy mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną jest więc obowiązany uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, iż miały wpływ na treść kwestionowanego orzeczenia, ponieważ gdyby do tych uchybień nie doszło, wyrok sądu administracyjnego mógłby być inny. Zarzuty kasacyjne nieodpowiadające wskazanym warunkom uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę ich zasadności. Zaznaczyć należy, że Sąd nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych lub ich uzasadnienia. Odnosząc dotychczasowe uwagi do stanu rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarga kasacyjna w zakresie zarzutów przedstawionych w pkt 3 – 6 jej petitum nie spełnia wszystkich warunków określonych przepisami prawa. Przede wszystkim wymienione zarzuty w ogóle nie zostały uzasadnione. Autor skargi kasacyjnej podał, że skarżący odstępuje od szerszego ich uzasadnienia "(...) albowiem zwięzłe uzasadnienie zawarte w treści zarzutów wydaje się być wystarczające do oceny ich zasadności.(...)" (s. 6 uzasadnienia skargi kasacyjnej). W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że stosownie do art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej nie może ograniczyć się tylko do wskazania przepisu prawa, który w jego ocenie został naruszony, ma bowiem obowiązek uzasadnić, w czym upatruje uchybienia temu przepisowi. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno być skonstruowane w taki sposób, aby można było powiązać je z konkretnymi przepisami prawa, uznanymi przez autora skargi kasacyjnej za naruszone. Winno ono też być na tyle precyzyjne, aby pozwalało na sformułowanie zwrotu stosunkowego o zgodności, bądź niezgodności zaskarżonego wyroku z prawem. Zaniechanie sporządzenia uzasadnienia zarzutów podniesionych w pkt 3 – 6 petitum skargi kasacyjnej oznacza, że skarga kasacyjna w tym zakresie nie spełnia wszystkich warunków formalnych, jakie powinno spełniać to pismo procesowe. Taka wadliwość skargi kasacyjnej uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zasadności omawianych zarzutów, a co za tym idzie, nie może przynieść skutków oczekiwanych przez stronę skarżącą. Przystępując do oceny pozostałych zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej należy zauważyć, że koncentrują się one wokół dwóch kwestii – niezapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu oraz pominięciu wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącego. Skarżący zarzucił, że Sąd I instancji nie uwzględnił skargi, mimo naruszenia przez organ art. 10 § 1 k.p.a. i art. 8 k.p.a. polegającego na prowadzeniu postępowania administracyjnego z pominięciem strony i zaniechaniu wyznaczenia stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego. Według skarżącego prowadzenie postępowania z pominięciem strony przejawiało się w tym, że organ w toku postępowania nie wystosował do strony i jej pełnomocnika żadnej korespondencji odnoszącej się do rozpatrzenia wniosków dowodowych i formalnych oraz wyjaśnienia przyczyn niedochowania terminu rozpatrzenia sprawy. W związku z tym należy zauważyć, że po wznowieniu postępowania zakończonego wydaniem przez Prezesa NFZ decyzji z dnia [...] maja 2010 r. skarżący był informowany przez organ o uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. (pismo z dnia [...] kwietnia 2014 r.). Korzystając z przysługującego prawa, skarżący, jeszcze przed wydaniem przez Prezesa NFZ pierwszej decyzji w sprawie, złożył pismo z dnia [...] maja 2014 r., w którym przedstawił swoje stanowisko oraz zgłosił wnioski dowodowe. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie nakładają na organ prowadzący postępowanie obowiązku odrębnego zawiadamiania strony o rozpatrzeniu zgłoszonych wniosków dowodowych. W przypadku ich uwzględnienia strona jest zawiadamiana o terminie przeprowadzenia dowodów, o ile chodzi o dowody z zeznań świadków, biegłych lub oględzin (art. 79 k.p.a.). Poza tym organ wypowiada się w sprawie dowodów zarówno uwzględnionych jak i pominiętych w decyzji kończącej postępowanie w sprawie. Dodać także należy, że zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. organ powinien zawiadomić stronę o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, jednak uchybienie w tym zakresie nie może być uznane za prowadzenie postępowania z pominięciem strony. Skarżący upatrywał naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 10 § 1 i art. 8 k.p.a. także w tym, że Sąd ten nie uwzględnił skargi w sytuacji, gdy Prezes NFZ nie wyznaczył stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego, pomimo że strona w piśmie z dnia [...] maja 2014 r. złożyła wnioski dowodowe oraz wniosła z ostrożności procesowej o ponowne wyznaczenie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego po rozpatrzeniu wniosków dowodowych. Należy zauważyć, że pismo z dnia [...] maja 2014 r. zostało wniesione jeszcze przed wydaniem przez Prezesa NFZ decyzji z [...] sierpnia 2014 r., a więc zarzuty strony w istocie odnoszą się do tej fazy postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że istotnie Prezes NFZ przed wydaniem wymienionej ostatnio decyzji oraz zaskarżonej decyzji nie zawiadomił skarżącego o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, lecz należy zauważyć, że w postępowaniu prowadzonym po wydaniu postanowienia z dnia [...] lutego 2014 r. o wznowieniu postępowania zakończonego decyzją z [...] maja 2010 r., organ nie przeprowadzał nowych dowodów. Wobec tego stanowisko strony przedstawione w piśmie z dnia [...] maja 2014 r. stanowiło wypowiedź w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego. Naczelny Sąd Administracyjny ponadto zauważa, że zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek wówczas, gdy strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. wyroki NSA: z 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05; z 24 maja 2007 r., sygn. akt II GSK 4/07; z 1 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 1098/10; a także uchwała 7 sędziów NSA z 25 kwietnia 2005 r., sygn. akt FPS 6/04 dotycząca naruszenia art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej; wszystkie orzeczenia publ. w CBOSA). Strona powinna w szczególności wykazać, że niewydanie i niedoręczenie jej zawiadomienia, o którym mowa, przed wydaniem decyzji uniemożliwiło jej na przykład zgłoszenie konkretnych wniosków dowodowych. Skarżący nie wykazał jednak, jakich konkretnie czynności dokonałby, gdyby otrzymał omawiane zawiadomienie. W szczególności skarżący nie skonkretyzował, jakie dowody zgłosiłby w postępowaniu administracyjnym. Ogólnikowe stwierdzenia o uniemożliwieniu uzupełnienia materiału dowodowego, wytknięcia licznych uchybień organowi, czy też przedłożenia przygotowywanego pisma procesowego, datowanego ostatecznie na [...] stycznia 2015 r., złożonego w 50 innych analogicznych sprawach prowadzonych z udziałem strony nie są wystarczające dla przyjęcia, że brak zawiadomienia o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego stanowił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji powinno prowadzić do uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, bezzasadny jest zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 8 k.p.a. W nawiązaniu do tego zarzutu należy przypomnieć, że podstawą skargi kasacyjnej wymienioną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. może być tylko naruszenie przez sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z tym, między uchybieniem procesowym a wydanym w sprawie wyrokiem podlegającym zaskarżeniu musi istnieć związek przyczynowy wskazujący na potencjalną możliwość innego wyniku postępowania sądowego (por. wyrok NSA z 26 października 2011 r., sygn. akt I OSK 513/11; publ. w CBOSA). Obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest więc wykazanie związku przyczynowego pomiędzy zaistniałym uchybieniem a wyrokiem, wskazującego na potencjalną możliwość innego wyniku postępowania sądowego. W skardze kasacyjnej wskazać zatem należy, jakie konkretnie naruszenie prawa spowodowało, że wyrok jest błędny, a jego treść mogłyby być odmienna. W rozpoznawanej skardze kasacyjnej brak jest takiego precyzyjnego wykazania wpływu zarzucanego naruszenia art. 8 k.p.a. na wynik sprawy. Tym samym także ten zarzut należało uznać za nietrafny. Nie można zgodzić się ze skarżącym, że Sąd I instancji błędnie ocenił naruszenie przez organy wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7 w związku z art. 75, art. 76 i art. 77 k.p.a., polegające na nieprzeprowadzeniu dowodów zawnioskowanych przez skarżącego. W pierwszej kolejności wskazać należy, że - jak przypomniano na wstępie - Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną wyłącznie w granicach zarzutów postawionych w tym środku odwoławczym. Autor skargi kasacyjnej nie zarzucił natomiast, że Sąd I instancji nie dostrzegł naruszenia przez Prezesa NFZ art. 78 § 1 k.p.a., który stanowi o obowiązku organu uwzględnienia żądania strony dotyczącego przeprowadzenia dowodu, co wyłącza kontrolę Naczelnego Sądu Administracyjnego w opisanym zakresie. Podkreślić jeszcze raz trzeba, że Prezes NFZ nie był zobligowany do wydania postanowienia w przedmiocie odmowy przeprowadzenia dowodów, a odniesienie się do wniosków strony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zostało ocenione przez Sąd pierwszej instancji prawidłowo. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że zarzuty skargi kasacyjnej ograniczają się do naruszenia przepisów prawa procesowego i nie dotykają w ogóle kwestii wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego. Tym samym należało przyjąć, że stanowisko Sądu I instancji, który uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, nie zostało przez skarżącego podważone. Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c/ w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.), zasądzając od skarżącego na rzecz Prezesa NFZ 480 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika organu, który nie prowadził sprawy w postępowaniu przed WSA za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną oraz za udział w rozprawie przed NSA.