II OSK 1641/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Ryms Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak ( spr. ) Sędzia del. NSA Zdzisław Kostka Protokolant asystent sędziego Łukasz Pilip po rozpoznaniu w dniu 23 września 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Po 24/10 w sprawie ze skargi A. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcie zezwolenia na odbieranie odpadów komunalnych oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 5 maja 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę A.B. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Zakład Oczyszczania Terenu "B." w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na odbieranie odpadów komunalnych. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] października 2009 r. Nr [...] Burmistrz Miasta T. cofnął skarżącemu, bez odszkodowania wydane decyzją z dnia [...] maja 2007 r. Nr [...], zezwolenie na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości z terenu Gminy Miejskiej T. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że na mocy decyzji Burmistrza Miasta T. z dnia [...] maja 2007 r. skarżący uzyskał zezwolenie na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, a w punkcie IX decyzji jako jedyne miejsce unieszkodliwiania odpadów komunalnych wskazany został Zakład Utylizacji i Unieszkodliwiania Odpadów Komunalnych "O." w P. Z dniem 30 kwietnia 2009 r. Związek Komunalny Gmin "Czyste Miasto, Czysta Gmina", zs. w Kaliszu, właściciel wymienionego w decyzji zakładu utylizacji i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, odstąpił od zawartej ze skarżącym umowy na dostarczanie odpadów komunalnych z uwagi na fakt niewywiązywania się przedsiębiorcy z warunków umowy (brak dostaw odpadów). W związku z powyższym Burmistrz Miasta T., wezwał przedsiębiorcę do niezwłocznego zaniechania naruszania warunków określonych w wydanym zezwoleniu i wyznaczył czternastodniowy termin, w którym przedsiębiorca powinien ponownie zawrzeć umowę na dostawę odpadów ze wskazanym w decyzji zakładem utylizacji i unieszkodliwiania odpadów. Związek pismem z dnia 10 sierpnia 2009 r. potwierdził, że skarżący nie ma zawartej umowy na dostarczanie odpadów komunalnych. W ocenie organu z uwagi na ten fakt prawidłowe wykonywanie warunków udzielonego zezwolenia stało się niemożliwe. Od powyższej decyzji odwołanie złożył skarżący. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koninie decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta T. w sprawie cofnięcia zezwolenia. W uzasadnieniu organ wskazał, że w pkt IX zezwolenia określono, że miejscem unieszkodliwiania odpadów komunalnych jest Zakład Utylizacji i Unieszkodliwiania Odpadów Komunalnych "O." w P. Od powyższej decyzji odwołanie złożył skarżący, a następnie od ostatecznej decyzji SKO w Koninie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zarzucając, że Burmistrz Miasta T. wyznaczając miejsce unieszkodliwiania odpadów nie uwzględnił załączonych do wniosku umów ze składowiskami w K., K. i H. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 11 grudnia 2007 r., sygn. akt III SA/Po 700/07 oddalił skargę. Organ podkreślił, że skarżący pomimo wielokrotnych telefonicznych i pisemnych wezwań nie wywiązywał się z obowiązku dostarczania zebranych na terenie gminy Miejskiej Turek odpadów komunalnych na składowisko "O." w P., co było przyczyną rozwiązania z dniem 30 kwietnia 2009 r. umowy zawartej ze skarżącym. Po dniu 30 kwietnia 2009 r. skarżący nadal jednak odbierał odpady komunalne od właścicieli nieruchomości z terenu miasta T. i dostarczył je na inne, bliżej nieokreślone, składowisko, a nie na ustalone w zezwoleniu, naruszając tym samym warunek zezwolenia. Pomimo wezwania do niezwłocznego zaniechania naruszenia tego warunku przedsiębiorca nadal dostarcza odebrane odpady komunalne na inne składowisko niż "O.". Tym samym spełnione zostały przesłanki do cofnięcia zezwolenia bez odszkodowania. Na powyższą decyzję skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Oddalając skargę Sąd I instancji podkreślił, że przedmiotem oceny Sądu jest decyzja administracyjna cofająca skarżącemu bez odszkodowania zezwolenie na odbieranie odpadów komunalnych. W ocenie Sądu I instancji, poczynione ustalenia organu administracyjnego są prawidłowe i były wystarczające do podjęcia decyzji. Sąd I instancji podkreślił, że decyzja z [...] maja 2007 r. udzielająca zezwolenia jest ostateczna. Sąd I instancji nie podzielił wywodów skarżącego o ograniczeniu jego prawa do swobodnej działalności gospodarczej. Wskazanie jednego miejsca składowania odpadów komunalnych jest prawidłowe. Gmina odpowiada za wykonywanie usług o charakterze użyteczności publicznej może zatem w oparciu o obowiązujące przepisy określać wymagania jakie w tym zakresie należy spełniać. Określone wymagania są zgodne z przepisami Wspólnego Planu Gospodarki Odpadami gmin członków Związku Komunalnego Gmin, przyjętego Uchwałą Rady Miejskiej Turku nr XIX/201/04 z dnia 9 września 2004 r., a także przepisami regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie miasta Turku, przyjętego Uchwałą Rady Miejskiej nr XXXIX/440/06 z dnia 14 września 2006 r. Wskazane przepisy prawa miejscowego obligują żeby odpady komunalne z miasta były utylizowane w konkretnym zakładzie utylizacji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący. Zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 7 ust. 6 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. Nr 236, poz. 2008 ze zm.) poprzez jego niewłaściwą interpretację w odniesieniu do stanu faktycznego sprawy. Zarzucił także naruszenie przepisów postępowania – art. 7 k.p.a. polegające na nieuwzględnieniu przy wydaniu zaskarżonej decyzji słusznego interesu strony. Skarżący wniósł o "uchylenie zaskarżonego postanowienia i orzeczenie zgodnie z treścią skargi", a także o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej p.p.s.a.) – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Oceniając we wskazanych wyżej granicach zasadność wniesionej skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie, trzeba stwierdzić, że zarzuty nie są zasadne. Wynika to z następujących przesłanek. Po pierwsze, należy podkreślić, że chybiony jest zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 7 k.p.a. z powodu nieuwzględnienia słusznego interesu strony, a także art. 8 k.p.a. co podniesiono tylko w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Trzeba bowiem zauważyć, że Sąd I instancji nie stosuje przepisów k.p.a. lecz tylko może kontrolować ich zastosowanie lub wykładnię przez właściwe organy. W tej sprawie został jednak prawidłowo ustalony przez właściwe organy stan faktyczny, co zasadnie stwierdził Sąd I instancji. Wynika z niego jednoznacznie, że na podstawie art. 9 ust. 2 cyt. ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach właściwy organ I instancji cofnął A.B. bez odszkodowania wydane decyzją z dnia [...] maja 2007 r. zezwolenie na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości z powodu naruszenia pkt IX osnowy tej decyzji ostatecznej. Wynikało z niej, że skarżący jako przedsiębiorca był zobowiązany do unieszkodliwienia tych odpadów komunalnych tylko w Zakładzie Utylizacji i Unieszkodliwiania Odpadów Komunalnych "O." w P. Jednak z dniem 30 kwietnia 2009 r. Związek Komunalny Gmin "Czyste Miasto, Czysta Gmina" z siedzibą w Kaliszu, czyli właściciel przedmiotowego zakładu utylizacji i unieszkodliwiania odpadów komunalnych odstąpił od zawartej z A.B. umowy na dostarczanie odpadów komunalnych z uwagi na fakt niewywiązywania się przedsiębiorcy z warunków umowy (brak dostaw odpadów). Ponadto zgodnie z dyspozycją art. 9 ust. 2 cyt. ustawy o utrzymaniu czystości i porządku właściwy organ wezwał skarżącego będącego przedsiębiorcą do niezwłocznego zaprzestania naruszania warunków określonych w zezwoleniu i określił czternastodniowy termin, w którym przedsiębiorca ponownie powinien zawrzeć umowę na dostawę odpadów z określonym w osnowie decyzji zakładem utylizacji i unieszkodliwiania odpadów. Natomiast Związek pismem z dnia 5 sierpnia 2009 r. potwierdził, że A.B. nie ma zawartej umowy na dostarczanie odpadów komunalnych do Zakładu Utylizacji i Unieszkodliwiania Odpadów Komunalnych "O.". Dlatego też w tej sytuacji prawnej i faktycznej, w której A.B. ponownie nie zawarł umowy na dostarczanie odpadów komunalnych do Zakładu Utylizacji i Unieszkodliwiania Odpadów Komunalnych "." w P., prawidłowe wykonywanie warunków udzielonego zezwolenia stało się niemożliwe. Należy podkreślić, że Składowisko "O." było jedynym, wymienionym w zezwoleniu, dopuszczalnym miejscem składowania odpadów. Stąd, zgodnie z dyspozycją art. 9 ust. 2 tejże ustawy, prawidłowo organ cofnął zezwolenie. Dlatego też brak jest przesłanek do stwierdzenia naruszenia przez właściwe organy art. 7 jak i art. 8 k.p.a. w tym postępowaniu administracyjnym, a więc naruszenia tych przepisów prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 ustawy p.p.s.a. Po drugie, chybiony jest także zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 7 ust. 6 cyt. ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, który stanowi, że na prowadzenie przez przedsiębiorców działalności w zakresie (pkt 1) odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości udziela w drodze decyzji zezwolenia właściwy wójt (burmistrz lub prezydent miasta) ze względu na miejsce świadczenia usług. Jednak powyższy przepis prawa materialnego nie był w tej sprawie stosowany, a więc także poddany kontroli przez Sąd I instancji. Wynika to z tego, że materialnoprawną podstawę do orzekania w tej sprawie stanowił art. 9 ust. 2 cyt. ustawy o ochronie czystości w miastach i gminach, a nie oczywiście art. 7 ust. 6 tejże ustawy. Z tych względów i na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej z powodu braku usprawiedliwionych podstaw.