I SA/Op 220/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Gocki Sędziowie Sędzia WSA Marzena Łozowska (spr.) Sędzia WSA Anna Wójcik Protokolant st. inspektor sądowy Iwona Bergiel po rozpoznaniu w dniu 21 września 2011r. na rozprawie sprawy ze skargi W. T. na interpretację indywidualną Ministra Finansów – Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 18 stycznia 2011r., Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia zawiesić postępowanie UZASADNIENIE Skarżący W. T. zwrócił się do Ministra Finansów - Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej opodatkowania usług turystycznych podatkiem od towarów i usług. W przedmiotowym wniosku wnioskodawca przedstawiając własne stanowisko w sprawie wskazał, iż winien on płacić podatek VAT w wysokości 22% od usługi turystyki jako organizator turystyki, a 7% podatek VAT od usług transportu świadczonych w ramach usługi turystyki, ale własnymi środkami transportu. Minister Finansów - Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach wydał w dniu 18.01.20011r. interpretację indywidualną, w której stwierdził, iż stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe. Skarżący pismem z dnia 02.02.2011r. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, Minister Finansów - Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w interpretacji indywidualnej z dnia 18.01.2011r. Na powyższą interpretację wniesiono skargę do tutejszego Sądu, w której zarzucono naruszenie przepisów art. 29, art. 41, art. 119 ustawy o VAT w związku z artykułami 306-310 Dyrektywy Rady z dnia 28.11.2006r. - 2006/112/WE RADY (Dz.Urz. U.E. L Nr 347, str. 1 ) - poprzez błędną ich wykładnię, czego skutkiem jest niewłaściwe opodatkowanie podatkiem VAT usług turystyki. Ponadto w oparciu o art. 234 TWE, skarżący poddał pod rozwagę Sądu możliwość zwrócenia się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniem prejudycjalnym dotyczącym wykładni art. 306-3010 Dyrektywy 2006/112/WE. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) [p.p.s.a.] sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sadowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Sądowi z urzędu wiadomo, że Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2011r., sygn. akt I FSK 1318/10 wystąpił do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniem prawnym o analogicznej treści jak wskazywana przez stronę skarżącą. Pytanie dotyczy wykładni przepisów prawa wspólnotowego: czy własna usługa przewozu wykonana przez biuro podróży w ramach ceny ryczałtowej pobranej od turysty z tytułu wykonanej na jego rzecz usługi turystycznej opodatkowanej na podstawie przepisów art. 306-310 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U UE seria L z 2006 r. Nr 347/1 ze zm.) normujących szczególną procedurę opodatkowania VAT dla biur podróży, podlega - stanowiąc element konieczny dla jej wykonania - opodatkowaniu podstawową stawką podatku właściwą dla usługi turystycznej, czy obniżoną stawką podatku właściwą dla usługi przewozu osób na podstawie art. 98 w zw. z poz. 4 załącznika nr III ww. Dyrektywy? Należy zauważyć, że również w sprawie zawisłej przed tutejszym Sądem sporne zagadnienie sprowadza się do rozstrzygnięcia tej kwestii, a zatem rozstrzygnięcie przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej sprawy zainicjowanej pytaniem prejudycjalnym Naczelnego Sądu Administracyjnego, której aspekt prawny jest tożsamy ze sprawą rozpoznawaną obecnie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, będzie miało wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Wprawdzie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie wymieniono wprost w art. 125 §1 pkt 1 p.p.s.a., to jednak zdaniem Sądu, nie przesądza to o braku możliwości zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego w związku z treścią postawionego pytania prejudycjalnego i zawisłym przed tutejszym Sądem postępowaniem, skoro problem prawny w obu sprawach jest analogiczny. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest bowiem sądem wspólnotowym w znaczeniu ustrojowym (A. Wróbel, [w:] pr. zb. Wprowadzenie do prawa Wspólnot Europejskich (Unii Europejskiej), Zakamycze 2002, s. 154). Postępowanie prowadzone przed nim jest zatem postępowaniem sądowym, które w ocenie Sądu mieści się w pojęciu "postępowania sądowego" użytym w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na tej podstawie powinna być także analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżoną decyzją. Należy w związku z tym zauważyć, że art. 240 § 1 pkt 11 O.p. stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ma wpływ na treść wydanej decyzji. Stosownie do treści art. 128 § 1 pkt 4 P.p.s.a. postępowanie zostanie podjęte przez Sąd z urzędu gdy ustanie przyczyna zawieszenia, to jest po wydaniu orzeczenia przez Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.