II SA/Wa 1363/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant referent stażysta Adrianna Siniarska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2021 r. sprawy ze skargi R. N. na decyzję Dyrektora Departamentu Spraw Socjalnych Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie niewyrażenia zgody na refundację kosztów kursu oddala skargę UZASADNIENIE Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga R. N. na decyzję Dyrektora Departamentu Spraw Socjalnych Ministerstwa Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] lutego 2021 r. w przedmiocie niewyrażenia zgody na refundację kosztów kursu. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy: Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] października 2020 r. Dyrektor Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej (zwany dalej: DDK), orzekł o zwolnieniu por. R. N. (zwany dalej: wnioskodawca, skarżący, żołnierz) z zawodowej służby wojskowej i przeniesieniu do rezerwy, wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego dokonanego przez żołnierza zawodowego. Termin wypowiedzenia stosunku służbowego upłynął w dniu [...] lutego 2021 r. Wnioskiem z dnia [...] listopada 2020 r. (data wpływu do organu – [...] grudnia 2020 r.) skarżący zwrócił do Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w W. (zwany dalej: DWBE, organ I instancji) o refundację kosztów kursu "Dietetyka I, II i III stopnia" organizowanego przez Instytut Dietetyki i Promocji Zdrowia w T. w wysokości 1.167,50 zł. W przedmiotowym wniosku wnioskodawca podał, że termin przekwalifikowania nie jest określony oraz że będzie je realizował w miejscu zamieszkania. W celu uzupełnienia informacji znajdujących się w przedmiotowym wniosku, DWBE pismem Nr [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. zwrócił do skarżącego o przesłanie wyszczególnionych kosztów szkolenia i informacji o terminie organizacji szkolenia. W odpowiedzi na powyższe skarżący złożył pismo z dnia [...] grudnia 2020 r., w którym wskazał, że szkolenie zostanie zakończone w dniu [...] grudnia 2020 r., a czas na zdanie egzaminów został wyznaczony do [...] grudnia 2021 r. W zakresie kosztów szkolenia wnioskodawca podał, że kształtowały się one następująco: 1) pakiet szkolenia 999 zł, 2) materiały szkoleniowe 200 zł, 3) przesyłka 18,50 zł, 4) obniżka za szkolenie 50 zł. Ponadto w mailu z dnia [...] grudnia 2020 r. wnioskodawca wskazał, że data rozpoczęcia kursu nastąpiła z chwilą otrzymania materiałów szkoleniowych, to jest dnia [...] września 2020 r. i trwać będzie do [...] grudnia 2020 r. Pismem Nr [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. DWBE wystąpił do Dowódcy [...] z prośbą o informację, czy wnioskodawca w dacie [...] września 2020 r. posiadał zgodę dowódcy na realizację wnioskowanego przekwalifikowania. W odpowiedzi na powyższe uzyskał informację, że pisemna zgoda na przekwalifikowanie zawodowe na kurs Dietetyka I, II i III stopień została udzielona żołnierzowi w dniu [...] listopada 2020 r. Decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2021 r. DWBE, działając na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, zwana dalej: k.p.a.), art. 120 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 860, zwana dalej: u.s.w.ż.z.) oraz § 10 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 listopada 2014 r. w sprawie pomocy w zakresie doradztwa zawodowego, przekwalifikowania, pośrednictwa pracy i odbywania praktyk zawodowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1622, zwane dalej: rozporządzeniem MON), orzekł o nie wyrażeniu zgody na refundację kosztów kursu "Dietetyka I, II i III stopnia", organizowanego w terminie od [...] września 2020 r. do [...] grudnia 2020 r. przez K. K. działającą pod nazwą Instytut Dietetyki i Promocji Zdrowia z siedzibą w M. oraz materiałów szkoleniowych wraz z kosztami przesyłki w łącznej wysokości 1.167,50 zł brutto. Podstawę negatywnego dla wnioskodawcy rozstrzygnięcia stanowiło ustalenie organu I instancji, że skarżący rozpoczął realizowanie przekwalifikowania zawodowego w dniu [...] września 2020 r., a więc przed uzyskaniem zgody dowódcy, która została udzielona pisemnie w dniu [...] listopada 2020 r. Tym samym brak jest podstaw prawno-formalnych do wyrażenia zgody na refundację wnioskowanych kosztów kursu. W odwołaniu złożonym na powołaną decyzję skarżący wniósł o ponowne rozpoznanie jego wniosku o refundację kosztów kursu. Podał, że kurs, o którego refundację wystąpił, to szkolenie w systemie online składające się z trzech modułów, gdzie w warunkach każdego z nich jest napisane: "Czas trwania kursu zależy wyłącznie od kursantów, nie narzucamy reżimu czasowego". Czyli kurs ten w żaden sposób nie koliduje z wykonywaniem obowiązków służbowych, do których obecnie jest on oddelegowany. Wobec tego w pierwszym wniosku nie podał dat kursu, ponieważ jedynym ograniczeniem jest czas, w którym mógł o refundację tych kosztów wystąpić. Jest to dwa lata przed zwolnieniem oraz dwa lata po odejściu z zawodowej służby wojskowej. Kiedy został poproszony o podanie terminu kursu, wskazał na początek kursu dzień po jego zakupie, to jest [...] września 2020 r. i określił koniec 2020 r., jako jego zakończenie, chociaż mógł podać dowolne daty. Nie wziął pod uwagę terminu, w którym wystąpił o zgodę do swojego Dowódcy [...] ([...] listopada 2020 r.), ponieważ żaden dokument nie wskazuje, że musi to być czas przed rozpoczęciem kursu, a jedynie, że ta zgoda musi być, żeby uzyskać refundację poniesionych kosztów. Postąpił tak, bo miał doświadczenie z poprzednich lat, kiedy korzystał z refundacji, nie było potrzeby uprzedniego zwracania się o zgodę. Także art. 120 ust. 3 pkt 2 u.s.w.ż.z. nie narzuca występowania o zgodę do Dowódcy [...] przed kursem przekwalifikowania zawodowego. Wskazaną na wstępie i stanowiącą przedmiot kontroli w niniejszej sprawie decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2021 r. Minister Obrony Narodowej (zwany dalej; Minister, organ odwoławczy), działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 120 ust. 3 pkt 2 i ust. 4 u.s.w.ż.z. i § 6 ust. 1 rozporządzenia MON, orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy, przytaczając treść przepisów regulujących sporną kwestię (art. 120 ust. 3 pkt 2 i art. 120 ust. 4 u.s.w.ż.z.) wskazał, że żołnierz zawodowy, za zgodą dowódcy jednostki wojskowej, może korzystać, na terenie kraju, z pomocy w zakresie przekwalifikowania zawodowego i pośrednictwa pracy na dwa lata przed zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, o ile pełnił tę służbę co najmniej cztery lata, udzielanej przez właściwe organy. Ponadto na dwa lata przed zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, żołnierzowi zawodowemu mogą być pokrywane koszty przekwalifikowania zawodowego. Wskazał, że uprzednio na podstawie dwóch decyzji DWBE (odpowiednio z [...] lipca 2016 r. i z [...] września 2016 r.) wnioskodawca, będąc w tym czasie w okresie dwóch lat przed zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej planowanym - przy procedowaniu tych decyzji - na dzień [...] stycznia 2017 r., uzyskał pomoc na przekwalifikowanie zawodowe. We wskazanym przez siebie ww. terminie, skarżący nie zwolnił się z zawodowej służby wojskowej. W dniu [...] listopada 2020 r., będąc w okresie wypowiedzenia z terminem zwolnienia z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] lutego 2021 r., żołnierz ponownie wystąpił z wnioskiem o wyrażenie zgody na refundację kosztów przekwalifikowania zawodowego. Organ odwoławczy ocenił, że oświadczenie woli, w którym żołnierz określa termin zwolnienia z zawodowej służby wojskowej ma ten skutek prawny, że jako żołnierz będzie mógł korzystać z pomocy na przekwalifikowanie zawodowe najdalej do tego właśnie terminu, niezależnie od tego, czy faktycznie zwolnienie w tym czasie nastąpiło. Wobec powyższego nie ma podstaw do uwzględnienia wniosku wnioskodawcy, w sytuacji upływu terminu planowanego zwolnienia ze służby określonego przez żołnierza w oświadczeniu, wówczas gdy żołnierz ten nadal pozostaje w tej służbie. Istotna dla sprawy jest także okoliczność, że na podstawie decyzji DWBE z 2016 r., żołnierz faktycznie skorzystał z oczekiwanej pomocy. Celem regulacji art. 120 u.s.w.ż.z. jest przygotowanie żołnierzy do późniejszego życia zawodowego (aktywności zawodowej), po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej. Z tych względów prawodawca zdecydował się na przeznaczenie przez Skarb Państwa środków finansowych na przekwalifikowanie żołnierzy. Nie ma jednak obowiązku ponoszenia kosztów kilkukrotnego przekwalifikowania, skoro zainteresowany żołnierz już dokonał przekwalifikowania. Skarb Państwa nie może ponosić konsekwencji zmiany decyzji przez żołnierza, ani w zakresie terminu skorzystania z przysługujących uprawnień, wynikających z art. 120 u.s.w.ż.z., ani w zakresie merytorycznej decyzji żołnierza co do kierunku podejmowanego przekwalifikowania. Prawo żołnierza realizowane jest jednorazowo, możliwość kilkukrotnego korzystania z przekwalifikowania pojmowana musi być jako nadużycie przysługującego prawa. Skoro skarżący wykorzystał przysługujące mu uprawnienie ustawowe w terminie określonym w złożonym wcześniej oświadczeniu o planowanym terminie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, to fakt ten jest wystarczający dla odmowy udzielenia zgody na kolejną refundację kosztów przekwalifikowania zawodowego. W konsekwencji Minister uznał zasadność podjętej przez organ I instancji decyzji. W skardze złożonej na powołaną decyzję do sądu administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Wydanej decyzji skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art. 120 ust. 3 pkt 2, ust. 4 pkt 1, ust. 4a pkt 1 i ust. 4b pkt 3 u.s.w.ż.z. poprzez uznanie, iż skarżący wykorzystał cały limit zwrotu kosztów przekwalifikowania zawodowego na dwa lata przed zwolnieniem, podczas gdy skarżący na podstawie decyzji DWBE Nr [...] i Nr [...] z dnia [...] września 2016 r. uzyskał pomoc na przekwalifikowanie zawodowe w kwocie 2.775 zł oraz uznanie, iż owa pomoc przysługuje wyłącznie raz bez względu na wytracone środki w ramach tejże pomocy w przekwalifikowaniu zawodowym, podczas gdy żaden przepis prawa materialnego nie ogranicza liczby złożonych wniosków, a jedynie ustawodawca określa górny limit wypłacanych środków w ramach pomocy; 2. art. 9 k.p.a. poprzez nieinformowanie skarżącego w sposób jasny, precyzyjny i zrozumiały przez Centralny Ośrodek Aktywizacji Zawodowej, DWBE oraz Departament Spraw Socjalnych MON o konieczności odwołania uprzedniego oświadczenia o planowanym zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej na dzień [...] stycznia 2017 r. celem pozytywnego rozpatrzenia wniosku z [...] listopada 2020 r., pomimo iż przepis ten nakazuje, aby organy w sposób należyty i wyczerpujący informowały stronę o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków, a nadto winny czuwać, aby strona nie ponosiła szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają stronie niezbędnych wyjaśnień i wskazówek; 3. § 6 ust. 1 rozporządzenia MON w zw. z art. 120 u.s.w.ż.z. poprzez uznanie, że skarżący zrealizował w pełni pomoc rekonwersyjną przed [...] stycznia 2017 r. celem przygotowania do późniejszego życia zawodowego i tym samym uznaniu, iż osiągnięte zostały cele pomocy rekonwersyjnej, w sytuacji gdy skarżący nie uzyskał miejsca pracy po dokonaniu przekwalifikowania na podstawie udzielonej pomocy w 2016 r. i odbywał nadal służbę wojskową w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu (z uwagi na brak pouczeń organów w tym zakresie), iż przysługuje mu nadal pomoc rekonwersyjna w wysokości limitu przewidzianego w ustawie pomniejszona o wykorzystaną do tej pory kwotę 2.775 zł. W uzasadnieniu złożonej skargi wnioskodawca szczegółowo omówił ww. zarzuty skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, przywołując argumentację tożsamą z tą jaką prezentował w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Pomoc dla zwalnianych żołnierzy w zakresie doradztwa zawodowego, przekwalifikowania i pośrednictwa pracy reguluje przepis art. 120. u.s.w.ż.z. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu były żołnierz zawodowy, który został zwolniony z zawodowej służby wojskowej wskutek ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej albo choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej albo który pełnił zawodową służbę wojskową co najmniej cztery lata, z wyjątkiem zwolnionego ze służby wojskowej z powodu, o którym mowa w art. 111 pkt 1 i 12-15, w okresie dwóch lat od dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, może korzystać, na terenie kraju, z pomocy w zakresie doradztwa zawodowego, przekwalifikowania i pośrednictwa pracy, udzielanej przez właściwe organy. Art. 120 ust. 3 u.s.w.ż.z. stanowi, że żołnierz zawodowy, za zgodą dowódcy jednostki wojskowej, może korzystać, na terenie kraju, z pomocy w zakresie: 1) doradztwa zawodowego, o ile pełnił zawodową służbę wojskową co najmniej trzy lata, 2) przekwalifikowania zawodowego i pośrednictwa pracy na dwa lata przed zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, o ile pełnił tę służbę co najmniej cztery lata, 3) praktyk zawodowych na sześć miesięcy przed zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, o ile pełnił zawodową służbę wojskową co najmniej dziewięć lat - udzielanej przez właściwe organy. W art. 120 ust. 4 u.s.w.ż.z. określono, że w ramach pomocy, o której mowa w ust. 1 i 3, do wysokości limitów, mogą być pokrywane koszty: 1) przekwalifikowania zawodowego; 2) przejazdów z miejsca zamieszkania do ośrodka szkolenia, w którym następuje przekwalifikowanie zawodowe, lub do miejsca odbywania praktyki; 3) zakwaterowania w okresie przekwalifikowania zawodowego lub do miejsca odbywania praktyki zawodowej. W przepisach art. 120 ust. 4a-c określone zostały limity, do których pokrywane są koszty przekwalifikowania, przejazdów i zakwaterowania oraz warunki ich zwrotu. W art. 120 ust. 7 u.s.w.ż.z. zawarta została delegacja ustawowa dla Ministra Obrony Narodowej do określenia w drodze rozporządzenia trybu korzystania z uprawnień, o których mowa w ust. 1-6, trybu dokonywania zwrotu kosztów o których mowa w art. 4 oraz właściwości organów w sprawach przyznawania pomocy. W § 6 ust. 1 rozporządzenia MON (w sprawie pomocy w zakresie doradztwa zawodowego, przekwalifikowania, pośrednictwa pracy i odbywania praktyk zawodowych) określono, że koszty przekwalifikowania zawodowego, o których mowa w art. 120 ust. 4 pkt 1 u.s.w.ż.z., gdy to przekwalifikowanie jest rozumiane jako zmiana posiadanych przez uprawnionego kwalifikacji zawodowych na inne w celu wykonywania nowego zawodu, nabycia nowych kwalifikacji w ramach tego samego zawodu, uzyskania innych kwalifikacji zawodowych niezbędnych do funkcjonowania na rynku pracy, uzyskania certyfikatu, licencji, zdania egzaminu lub uzyskania wpisu na listę uprawnionych do wykonywania zawodu, pokrywa dyrektor WBE przez: 1) przekazanie należności na rachunek bankowy ośrodka szkolenia realizującego przekwalifikowanie zawodowe na podstawie oryginału faktury lub rachunku wystawionego przez tę instytucję; 2) wypłatę należności po przedstawieniu oryginału dokumentu potwierdzającego opłacenie kosztów przekwalifikowania zawodowego oraz zaświadczenia o ukończeniu przekwalifikowania zawodowego z wynikiem pozytywnym. W § 7 ust. 1 rozporządzenia MON wskazano, że pomoc rekonwersyjna, o której mowa w art. 120 ust. 4 u.s.w.ż.z., jest udzielana uprawnionym na ich wniosek. Wniosek zawiera: 1) stopień wojskowy, imię i nazwisko, numer PESEL, adres i numer telefonu kontaktowego uprawnionego; 2) pełną nazwę przekwalifikowania zawodowego; 3) nazwę ośrodka szkolenia, jego adres, NIP i REGON; 4) termin przekwalifikowania zawodowego; 5) koszt przekwalifikowania zawodowego; 6) przewidywane koszty przejazdów i zakwaterowania; 7) informacje dotyczące uzyskanej dotychczas pomocy rekonwersyjnej (§ 7 ust. 2 rozporządzenia MON). Uprawniony żołnierz zawodowy dołącza do wniosku, między innymi, dokument określający termin zwolnienia z zawodowej służby wojskowej albo oświadczenie żołnierza o planowanym zamiarze zwolnienia z zawodowej służby wojskowej (§ 7 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia MON). Zdaniem Sądu, w sprawie niniejszej pomoc rekonwersyjna nie mogła zostać przyznana, gdyż skarżący nie uzyskał uprzedniej zgody dowódcy na podjęcie kursu. Przepis art. 120 ust. 3 u.s.w.ż.z. stanowi, że żołnierz zawodowy, za zgodą dowódcy jednostki wojskowej, może korzystać, na terenie kraju, z pomocy (...). Z wykładni literalnej jasno wynika konieczność zachowania określonej procedury: żołnierz najpierw uzyskuje zgodę dowódcy, a następnie dopiero podejmuje (opłaca) kurs. Przesądzające znaczenie posiada zatem art. 120 ust. 3 u.s.w.ż.z. oraz wskazany wyżej § 7 ust. 3 pkt 2 ww. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 listopada 2014 r. Przepisy ten jednoznacznie wskazują, że zainteresowany pomocą żołnierz powinien przed rozpoczęciem szkolenia legitymować się zgodą dowódcy na udział w zajęciach. Brak uprzedniej zgody oznacza, że realizował je bez związku z prowadzonymi działaniami rekonwersyjnymi i bez związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, nie spełniając tym samym jednej z przesłanek określonych w art. 120 ust. 3 ww. ustawy. Powyższa wykładnia ww. przepisów wiąże się z zabezpieczeniem wojska przed sytuacją, w której żołnierze pełniący zawodową służbę wojskową rozpoczynaliby szkolenia bez zgody dowódcy i dopiero po jakimś czasie, bliżej nieokreślonym, kiedy chcieliby uzyskać zwrot kosztów tego szkolenia, występowaliby do przełożonych o jej uzyskanie i tym samym uznanie, że odbywało się ono w ramach pomocy rekonwersyjnej (tak samo WSA w Warszawie w wyroku z dnia 22 stycznia 2019, II SA/Wa 539/18). Jak wynika z akt sprawy, skarżący opłacił szkolenie w dniu [...] września 2020 r., z zasad szkolenia wynika, że od tego dnia mógł je realizować, a o refundację wystąpił dopiero [...] listopada 2020r., czyli prawie 2 miesiące później. Zatem należy przyjąć, że szkolenie to rozpoczął bez wymaganej zgody dowódcy, co stoi w oczywistej sprzeczności z ww. art. 120 ust. 3 u.s.w.ż.z. Wbrew twierdzeniom skarżącego, cytowany przepis jasno i w sposób nie budzący wątpliwości wskazuje na kolejność czynności w sprawie, która nie może być dowolnie zmieniana przez żołnierza. Skorzystanie z pomocy rekonwersyjnej może nastąpić tylko i wyłącznie w razie wyrażenia uprzedniej zgody przez dowódcę. Z tej przyczyny skarga musiała zostać oddalona, a ponadto jej zarzuty są nieuzasadnione. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego - art. 120 ust. 3 pkt 2, ust. 4 pkt 1, ust. 4a pkt 1 i ust. 4b pkt 3 u.s.w.ż.z. dotyczących wykorzystania przez wnioskodawcę całego limitu kosztów przekwalifikowania zawodowego Sąd stwierdza, że zarzut ten nie jest trafny. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika bowiem, by organ odnosił się do kwestii limitu zwrotu kosztów przekwalifikowania zawodowego. Niezasadny jest również zarzut skargi dotyczący art. 9 k.p.a., którego naruszenia skarżący upatruje w tym, że pomimo wynikającego z ww. przepisu obowiązku nie został przez organ I instancji pouczony o konieczności odwołania uprzednio złożonego oświadczenia o planowanym zwolnieniu ze służby z dniem [...] stycznia 2017 r., celem pozytywnego rozpoznania jego wniosku z dnia [...] listopada 2020 r. Przepis art. 9 k.p.a. stanowi, że organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Nie sposób przyjąć stanowiska wnioskodawcy, że po złożeniu przez niego w 2016 r. raportu o zwolnieniu ze służby i skorzystaniu z pomocy na przekwalifikowanie organ, który tej pomocy udzielił, miał obowiązek poinformować żołnierza, że w przypadku cofnięcia raportu o zwolnieniu ze służby, w celu skorzystania z przedmiotowej pomocy winien on również cofnąć wniosek o przyznaną pomoc na przekwalifikowanie. Wskazać trzeba w tym zakresie, że określony ww. przepisem obowiązek informowania stron i innych uczestników postępowania przez organ administracji publicznej dotyczy stron uczestniczących już w określonym w postępowaniu, w którym obowiązek z art. 9 k.p.a. obciąża organ prowadzący to postępowanie. Nie można wywieść naruszenia art. 9 k.p.a. przez organ, który nie prowadzi jeszcze postępowania i w odniesieniu do sytuacji prawnej podmiotu, który nie jest jeszcze stroną lub uczestnikiem toczącego się postępowania. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.