II OSK 3523/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. NSA Jerzy Stankowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. sp. z o.o. w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 2236/17 w sprawie ze skargi M. sp. z o.o. w Warszawie na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 czerwca 2018 r. sygn akt VII SA/Wa 2236/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. sp. z o.o. w W. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. Zaskarżony wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy (zwany dalej: PINB) decyzją z dnia [...] 2017 r., nr [...], nakazał M. sp. z o.o. w W. rozbiórkę wolnostojącego nośnika reklamowego o wysokości ok. 14 m w postaci dwóch oświetlonych tablic reklamowych o wymiarach ok. 6 m x 18 m każda, umieszczonych na okrągłym stalowym słupie zakotwiczonym w podziemnym fundamencie, usytuowanego na dz. ew. nr [...] w obrębie [...] przy ul. B. [...] w Warszawie. Po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez M. sp. z o.o. w W., Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (zwany dalej: WINB), decyzją z dnia [...] 2017 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; zwanej dalej: k.p.a.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.; zwanej dalej: p.b.) utrzymał w mocy ww. decyzję PINB. WINB w uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że decyzja Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] 2016 r., jak i wcześniejsza decyzja z dnia [...] 2014 r., wnoszące sprzeciw do zgłoszenia skarżącej o zamiarze budowy przedmiotowego nośnika reklamowego, są wykonalne, wywołuje określone skutki prawne i wiążą swoją treścią zarówno strony, jak i organy władzy państwowej. Organy nadzoru budowlanego nie posiadają ustawowych kompetencji do podważania rozstrzygnięć organów architektoniczno-budowlanych. Jak wskazał WINB, zgodnie z art. 3 pkt 3 p.b. urządzenie reklamowe wolnostojące, trwale związane z podłożem jest obiektem budowlanym. Budowa przedmiotowego nośnika reklamowego wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, którego skarżąca nie posiada. Samowolna budowa przedmiotowego nośnika podlega legalizacji w trybie art. 48-49 p.b. W czasie przeprowadzonych w dniu 11 maja 2017 r., z udziałem przedstawiciela skarżącej, oględzin ustalono, że przedmiotowy nośnik reklamowy znajduje się w odległości 7,80 m od krawędzi jezdni ul. P.. Zgodne z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, obiekty budowlane przy drogach powinny być usytuowane w odległości co najmniej 8 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi powiatowej, którą jest ul. P.. W sytuacji, w której sporny nośnik narusza przepisy ustawy o drogach publicznych, nie jest możliwa jego legalizacja. Zadaniem organu nie jest dalsze poszukiwanie materiału dowodowego, który będzie zaprzeczał wcześniejszym ustaleniom organu tylko dlatego, że zebrany do tej pory materiał dowodowy jest niekorzystny dla jednej ze stron postępowania, która się z nim nie zgadza. Skuteczne zakwestionowanie pomiarów wykonanych podczas czynności kontrolnych z dnia 11 maja 2017 r. na ww. nieruchomości wymagałoby przeprowadzenia stosownego kontrdowodu z inicjatywy strony. Skarżąca, choć zgłaszała chęć przedłożenia pomiaru geodezyjnego, nie uczyniła tego. Wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 13 czerwca 2018 r. sygn akt VII SA/Wa 2236/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. sp. z o.o. w W. na ww. decyzję WINB z dnia [...] 2017 r. Sąd wyjaśnił, że z art. 48 ust. 1 p.b. wynika obowiązek orzeczenia nakazu rozbiórki obiektu budowlanego zrealizowanego w warunkach samowoli budowlanej, którego legalizacja nie może nastąpić z uwagi miedzy innymi na niezgodność z przepisami w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Sąd podzielił stanowisko organów nadzoru budowlanego, co do tego, że wybudowanie nośnika reklamowego stanowiącego urządzenie reklamowe w rozumieniu art. 3 pkt 3 p.b. wymaga pozwolenia budowlanego. Zdaniem Sądu sporny obiekt to urządzenie reklamowe (nośnik reklamowy) trwale związane z gruntem, wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę. O tym, czy dane urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem nie decyduje metoda i sposób związania z gruntem, ale to czy wielkość konkretnego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania z gruntem. Z opisu spornego nośnika wynika, że jest to nośnik o wysokości ok. 14 m, w postaci dwóch oświetlonych tablic reklamowych o wymiarach ok. 6m x 18 m każda, umieszczonych na okrągłym stalowym słupie zakotwiczonym w podziemnym fundamencie. Sąd I instancji wyjaśnił, że w stosunku do zgłoszenia inwestora Prezydent m.st Warszawy decyzją z dnia [...] 2014r. nr [...] wniósł sprzeciw, który został utrzymany w mocy decyzją Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] 2015 r. Następnie inwestor w dniu [...] 2015 r. dokonał ponownego zgłoszenia zamiaru budowy przedmiotowego nośnika reklamowego, a Prezydent m.st Warszawy decyzją nr [...] z dnia [...] 2016r. wniósł ponowny sprzeciw, bowiem uznał, że przedmiotowe roboty budowlane wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. Mając to na uwadze, Sąd I instancji podzielił stanowisko organów nadzoru budowlanego o samowolnie wykonanej realizacji przedmiotowego obiektu budowlanego. W czasie oględzin przeprowadzonych przez PINB z dniu 11 maja 2017 r. ustalono, że przedmiotowy nośnik usytuowany jest na działce przy ul. B. w W. w odległości 7,80 m od krawędzi jezdni ul. P., a więc niezgodnie z art. 43 ust 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych , który stanowi, że obiekty budowlane przy drogach wojewódzkich (a taką drogą jest ul. P.) w terenie zabudowy powinny być usytuowane w odległości co najmniej 8 m od zewnętrznej krawędzi tej jezdni. Z akt sprawy wynika, że inwestor nie posiada zgody zarządcy drogi na usytuowanie nośnika reklamowego bliżej jezdni, o której mowa w art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych. Budowa narusza zatem przepisy prawa w zakresie uniemożliwiającym jej doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego wadliwości ustaleń organu w zakresie odległości nośnika od jezdni, Sąd I instancji zauważył, że co prawda z pierwszego protokołu oględzin z dnia 16 grudnia 2016 r. wynika, że odległość ta wynosi około 7 metrów, ale wykonane na polecenie organu odwoławczego ponowne oględziny z dnia 11 maja 2017 r. wykazały, że odległość ta wynosi 7,80 m. Powinnością strony skarżącej było ewentualne przedstawienie kontrdowodu, który zakwestionowałby ustalenia i pomiary dokonane przez organ, tymczasem pomimo deklaracji pełnomocnika, skarżąca spółka nie przedstawiła "pomiaru geodezyjnego" ani "ekspertyzy dotyczącej usytuowania" przedmiotowego obiektu. W skardze kasacyjnej M. sp. z o.o. zaskarżyła ww. wyrok w całości zarzucając mu: 1. błędną wykładnie oraz zastosowanie art. 48 ust. 1 p.b. poprzez orzeczenie obowiązku rozbiórki w stosunku do obiektu wzniesionego na podstawie zgłoszenia z dnia 31 grudnia 2015 r. zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych polegających na montażu dwustronnej tablicy reklamowej o wymiarach 6 X 18 m na istniejącym fundamencie i na projektowanym słupie nośnym o wysokości 14 m. na działce ew. [...] w obr. [...] przy ul. B. w W., co do którego zgłoszenia organ nie wniósł prawidłowo sprzeciwu; 2. błędną wykładnie oraz zastosowanie art. 48 ust. 1 p.b. poprzez jego zastosowanie w sytuacji gdy nie dokonano jednoznacznych ustaleń w przedmiocie możliwości zalegalizowania obiektu w szczególności nieustaleniu w sposób jednoznaczny czy przedmiot postępowania narusza przepisy prawa miejscowego oraz inne przepisy w stopniu uniemożliwiającym jego legalizację również w szczególności, w sytuacji gdy brak jest dla terenu na którym usytuowany jest sporny obiekt planu zagospodarowania przestrzennego; 3. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak odniesienia się do wszystkich wskazanych zarzutów skargi, w szczególności brak odniesienia się do zarzutu naruszenia art. 48 ust. 1 p.b. w zakresie dokonania oceny prawidłowości decyzji o sprzeciwie, art. 7 i 77 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w stopniu dostatecznie wyjaśniającym sprawę, w szczególności poprzez przyjęcie, iż obiekt znajduje się w odległości 7,80 m. od zewnętrznej krawędzi jezdni ul. P. w W. w sytuacji gdy organ ustalił, iż odległość ta wynosi około 7,80 m przy czym ustalenia te dokonane zostały wadliwie, art. 77 §1 k.p.a. poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący i rozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności nie ustalenie czy zachodzą przesłanki określone w art. 48 ust 2 p.b. oraz poprzez błędną ocenę materiału dowodowego polegającą na braku wyjaśnienia na jakiej podstawie organ przyjął, iż obiekt w stosunku do którego prowadzone jest postępowanie dla swojej legalności wymagał uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, w sytuacji gdy inwestor dokonał montażu nośnika reklamowego na istniejącym obiekcie tj., na istniejącej stopie fundamentowej, oraz poprzez brak odniesienia się przez organ do powyższego, art. 107 k.p.a. poprzez brak odniesienia się przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do zarzutów odwołania. Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżąca kasacyjnie przyznała, że budowa nośników reklamowych takich gabarytów jak w sprawie niniejszej wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Organy nadzoru budowlanego oraz Sąd I instancji rozpatrując niniejszą sprawę, w ogóle nie odniosły się do faktu, iż w niniejszej sprawie montaż nośnika nastąpił na istniejącej już uprzednio stopie fundamentowej, wystarczającej do posadowienia na niej nośnika reklamowego. Nie odniosły się także do oceny prawidłowości wydania decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] 2016 r. decyzję nr [...]. W dniu 31 grudnia 2015 r. skarżąca kasacyjnie złożyła w Wydziale Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy W. Urząd Dzielnicy W. zgłoszenie zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych polegających na montażu dwustronnej tablicy reklamowej o wymiarach 6 X 18 m na istniejącym fundamencie i na projektowanym słupie nośnym o wysokości 14 m. na działce ew. [...] w obr. [...] przy ul. B. w Warszawie. Zgodnie z art. 30 ust. 5 p.b. termin do wniesienia sprzeciwu oraz ewentualnego nadania decyzji o sprzeciwie u operatora pocztowego upływał w dniu 30 stycznia 2016 r. Do dnia 30 stycznia 2016 r. organ nie doręczył inwestorowi, ani nie nadał adresowanej do inwestora decyzji o sprzeciwie. Decyzja o sprzeciwie znajdująca się w aktach nie została nigdy doręczona, jak również nie została podjęta próba doręczenia czy wysyłki do skarżącej kasacyjnie. Doręczenie decyzji o sprzeciwie dokonane zostało osobie, która nie była pełnomocnikiem inwestora, zatem nie wywołało skutków prawnych względem skarżącego. Roboty wykonane przez skarżącą kasacyjnie klasyfikować należy jako instalację nie zaś jako budowę wobec faktu, iż wykonane zostały na uprzednio istniejącym fundamencie. Wskazać należy, iż fakt istnienia przed dokonaną instalacją fundamentu potwierdzony został stosowną ekspertyzą techniczną złożoną wraz ze zgłoszeniem w organie architektoniczno-budowlanym. Przed organem architektoniczno-budowlanym toczy się postępowanie w sprawie wznowienia postępowania w sprawie decyzji o sprzeciwie. Sąd I instancji w sposób szczegółowy odniósł się wyłącznie co do kwestii ustalenia odległości nośnika od jezdni, przy czym w również w tym zakresie nie dokonał oceny czy ustalenie organu wskazujące, iż pomiar tej odległości dokonany został w sposób zakładający jego niedokładność tj. wskazany został jako około 7.80 m. Organ wskazał, iż czasie przeprowadzonych w dniu 11 maja 2017 r. oględzin ustalono, iż nośnik reklamowy usytuowany na dz. przy ul. B. znajduje się w odległości 7,80 m. co narusza art. 43 ustawy o drogach publicznych zgodnie z którą odległość ta winna wynosić 8 m. Organ dokonał w tym miejscu rozszerzenia zapisów protokołu z czynności z dnia 11 maja 2017 r., w treści bowiem protokołu zapisana została odległość około 7,80 m. co do zapisu tego pełnomocnik inwestora wniósł zastrzeżenia. Nie można zgodzić się również z ustaleniami organu, który wskazał, że ukształtowanie terenu ma niewielki wpływ na dokonane czynności pomiaru odległości. Obiekt budowlany posadowiony bowiem jest u podnóża skarpy wiaduktu nad torami kolejowymi, zaś różnica poziomów od stopy fundamentowej obiektu do krawędzi jezdni wynosi około 3-4 m. Czynności pomiarowe wykonywane zaś były przy użyciu taśmy mierniczej co wprowadziło właśnie dużą niedokładność dokonanych pomiarów. Ponadto zastrzeżenia budzi też sposób ustalenia odległości od krawędzi jezdni, bowiem odległość ta została zmierzona od krawędzi jedni do rzutu pionowego na powierzchnię gruntu wiszącej na wysokość ponad 8 m. tablicy reklamowej. Odległość od krawędzi jezdni do krawędzi tablicy wynosi ze względu na różnice wysokości około 11 m. Sąd I instancji nie odniósł się w ogóle do tak postawionych zarzutów, przyjmując za organem, iż odległość ta została ustalona prawidłowo zaś w przypadku jej kwestionowania to na skarżącym ciążył obowiązek wykazania wadliwości pomiaru. W ocenie skarżącej kasacyjnie przeprowadzenie kontrdowodu wymagane byłoby w sytuacji gdyby organ w sposób nie budzący wątpliwości dokonał ustaleń we własnym zakresie i ustalił tę odległość w sposób jednoznaczny nie zaś jak wartość przybliżoną tj. około 7.80 m. W takiej sytuacji bowiem brakujące 20 cm, co stanowi zaledwie 2.5% wymaganej odległości winno być przyjęte ma korzyść skarżącego w związku z niedokładnością pomiarów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna okazała się niezasadna. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym z uwagi na treść art. 15zzs⁴ ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.). Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania, w którym wydano zaskarżony wyrok. Niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak odniesienia się do wszystkich wskazanych zarzutów skargi. Przepis ten reguluje wymogi uzasadnienia wyroku. Z treści przepisu, którego naruszenia miałby dopuścić się Sąd I instancji wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z tej normy prawnej. Dlatego też o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych warunków. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się przez sąd pierwszej instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, ale wymaga odniesienia się do tych zarzutów, których zbadanie jest niezbędne do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu (por. wyrok NSA z 4 maja 2021 r. I OSK 3093/18; http://orzeczeniansa.gov.pl). Z powołaniem się na zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można kwestionować trafności merytorycznej wyroku (wyrok NSA z dnia 9 lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 910/20; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może stanowić podstawy do kwestionowania stanowiska Sądu I instancji co do prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego sprawy (wyrok NSA z dnia 26 lutego 2021 r.,II OSK 2943/20; http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd I instancji nie naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. W uzasadnieniu wyroku Sąd odniósł się do tych zarzutów skarżącej kasacyjnie, które miały znaczenie dla rozstrzygnięcia. W szczególności Sąd I dokonał oceny kalifikacji robót wykonanych przez skarżącą i przyjętego przez organy nadzoru budowlanego trybu legalizacji samowoli budowlanej. Sąd dokonał tez oceny ustalonego przez organy nadzoru budowlanego stanu faktycznego sprawy, a przede wszystkim odniósł się do kwestii lokalizacji przedmiotowego obiektu względem drogi. W konsekwencji wykazał też, z jakich powodów koniecznym było wydanie decyzji nakazującej jego rozbiórkę. Ocena tych okoliczności w sposób odmienny oraz argumentacji przedstawionej w skardze, nie świadczy o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. Niezasadne okazały się także zarzuty naruszenia art. 48 ust. 1 p.b. Zgodnie z tym przepisem organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego: bez wymaganego pozwolenia na budowę albo bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Art. 48 ust. 2 p.b. przewiduje, że jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Powołane przepisy umożliwiają legalizację samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego, jeżeli organ stwierdzi, że budowa odpowiada warunkom z art. 48 ust. 2 p.b., a strona wykona następnie nałożone na nią obowiązki z art. 48 ust. 3 i art. 49 p.b.. Przed nałożeniem tych obowiązków organ wstępnie ustala, czy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i czy nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Dopiero po wstępnym ustaleniu, że wymienione przepisy pozwalają na zalegalizowanie obiektu organ podejmuje dalsze kroki prowadzące do tej legalizacji. Warunkiem wszczęcia postępowania legalizacyjnego jest zatem wstępne stwierdzenie przez organ nadzoru budowlanego przesłanek umożliwiających legalizację obiektu, w tym także przesłanki zgodności z przepisami szczególnymi. W przypadku braku takiej zgodności brak jest możliwość przystąpienia przez organ nadzoru budowlanego do postępowania legalizacyjnego. Nie ma zatem podstaw do legalizacji samowoli budowlanej gdy zrealizowany samowolnie obiekt budowlany jest niezgodny z przepisami szczególnymi. Takim przepisem w rozpoznawanej sprawie jest art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych przewidujący, że w przypadku dróg powiatowych i wojewódzkich, obiekty budowlane przy tych drogach oraz niebędące obiektami budowlanymi reklamy umieszczone przy drogach poza obszarami zabudowanymi, powinny być usytuowane w odległości 8 m od zewnętrznej krawędzi jezdni. Mając na uwadze, że organy nadzoru budowlanego na podstawie zebranego materiału dowodowego ustaliły, że obiekt budowlany zlokalizowany jest w odległości 7,8 m od drogi, obowiązane były do orzeczenia jego rozbiórki. Ponadto organy nadzoru budowlanego, a za nimi Sąd I instancji prawidłowo ustaliły, że sporny obiekt budowlany został zrealizowany, pomimo wniesienia sprzeciwu przez organ administracji techniczno-budowlanej. Wskazywane przez skarżącą kasacyjnie uchybienia w zakresie doręczenia decyzji o sprzeciwie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie miały wpływu na wynik niniejszego postępowania. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.