VI Ka 1428/25

Sądy powszechne2026-04-10

Sygnatura

VI Ka 1428/25

Data orzeczenia

2026-04-10

Rodzaj

REASONS

Podstawa prawna

art. 296 § 1 kk

Treść orzeczenia

Warszawa, dnia 10 kwietnia 2026 r. Sygn. akt VI Ka 1428/25 1 2WYROK 2.1W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 3Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie: 4 Przewodniczący: SSO Remigiusz Pawłowski 5 Sędziowie: SO Beata Tymoszów 6 SR (del.) Izabela Kościarz - Depta 8protokolant: protokolant sądowy Aneta Dygas 9przy udziale prokuratora Wojciecha Groszyka 10po rozpoznaniu dnia 10 kwietnia 2026 r. 11sprawy Z. F., syna R. i V., ur. (...) w Z. 12oskarżonego o przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296;art. 296 § 1)">art. 296 § 1 k.k.</a> 13na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora i pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego 14od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie 15z dnia 21 maja 2025 r. sygn. akt VIII K 445/21 1. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; 2. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Z. F. kwotę 2.066,40 (dwa tysiące sześćdziesiąt sześć) złotych tytułem zwrotu wydatków poniesionych w związku z ustanowieniem obrońcy w postępowaniu odwoławczym; 3. koszty sądowe w postępowaniu odwoławczym ponosi Skarb Państwa. SSO Remigiusz Pawłowski SSO Beata Tymoszów SSR (del.) Izabela Kościarz - Depta <table> <colgroup> <col width="44"/> <col width="11"/> <col width="74"/> <col width="67"/> <col width="130"/> <col width="7"/> <col width="36"/> <col width="12"/> <col width="21"/> <col width="120"/> <col width="22"/> <col width="22"/> <col width="153"/> </colgroup> <tr> <td colspan="13"> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> </div> </td> </tr> <tr> <td colspan="9"> Formularz UK 2 </td> <td> Sygnatura akt </td> <td colspan="3"> VI Ka 1428/25 </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: </td> <td> 2 </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> 0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi Północ w Warszawie z dnia 21 maja 2025r. o sygn. akt VIII K 445/21. </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> 0.11.2. Podmiot wnoszący apelację </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> ☒ oskarżyciel posiłkowy </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> ☐ oskarżyciel prywatny </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> ☐ obrońca </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> ☐ inny </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> 0.11.3. Granice zaskarżenia </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="4"> ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść </td> <td colspan="9"> ☒ w całości </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> ☐ w części </td> <td colspan="2"> </td> <td colspan="6"> ☐co do winy </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> </td> <td colspan="6"> ☐co do kary </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> </td> <td colspan="6"> ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> 0.11.3.2. Podniesione zarzuty </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="12"> ☒<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="12"> ☐<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1 a)">art. 438 pkt 1a k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a>, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="12"> ☒<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="12"> ☒<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a>  – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="12"> ☐<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="12"> ☐<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="12"> ☐brak zarzutów </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> 0.11.4. Wnioski </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="5"> ☒uchylenie </td> <td colspan="2"> </td> <td colspan="5"> ☐zmiana </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Lp. </td> <td colspan="11"> Zarzut </td> </tr> <tr> <td rowspan="7" colspan="2"> 1. </td> <td colspan="9"> Z uwagi na zbieżność merytoryczną obu apelacji wniesionych na niekorzyść oskarżonego, zarzuty zostały rozpoznane kompleksowo w jednym punkcie uzasadnienia. - błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na uznaniu, że z opinii ustnej biegłego wynikają okoliczności przemawiające za uniewinnieniem oskarżonego, jak też że nie ma związku przyczynowego między poręczeniem weksli, a kondycją finansową spółki (...), w sytuacji gdy przedmiotem obu opinii biegłego była nie ocena tego związku, lecz uzasadnienia ekonomicznego działania oskarżonego w imieniu spółki; - obraza prawa procesowego w postaci <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 167)">art. 167 kpk</a> poprzez zaniechanie dopuszczenia dowodu z opinii uzupełniającej biegłego w sytuacji, gdy z ustnej opinii złożonej na rozprawie wynika, iż biegły nie dysponował dokumentami niezbędnymi do udzielenia odpowiedzi na istotne dla rozstrzygnięcia sprawy pytania, dotyczące celowości i motywacji oskarżonego do udzielenia przedmiotowych poręczeń; - obraza prawa materialnego w postaci <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296;art. 296 § 1)">art. 296§1 kk</a> poprzez uznanie, że szkodę w rozumieniu tego przepisu należy rozumieć, jako ogólne pogorszenie sytuacji finansowej spółki, a w konsekwencji doprowadzenie do jej upadłości, gdy szkodą jest zwiększenie pasywów, co nastąpiło z chwilą wypełnienia weksli i postawienia wierzytelności w stan wymagalności; </td> <td colspan="2"> ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny </td> </tr> <tr> <td colspan="11"> Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny </td> </tr> <tr> <td colspan="11"> W ramach „oczyszczenia przedpola” należy zauważyć, że w istocie bezsporny jest fakt, że przedmiotowe działania oskarżonego, które stały się podstawą sformułowanych zarzutów nie doprowadziły do istotnego pogorszenia się kondycji finansowej spółki (...), a w konsekwencji do ogłoszenia jej upadłości. Na ten stan złożyły się różne czynniki, w szczególności związane z kluczową inwestycją dotycząca obwodnicy P.. Bezsporny jest również brak istotnego znaczenia tej okoliczności dla ustalenia, czy oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona przestępstwa, bowiem dla zaistnienia znacznej szkody majątkowej, o jakiej mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296;art. 296 § 1)">art. 296§1 kk</a> nie są konieczne tak daleko idące skutki, jak zaprzestanie regulowania zobowiązań przez pokrzywdzony podmiot. W rozumieniu tego przepisu szkodą majątkową jest różnica w ekonomicznej wartości mienia pokrzywdzonego, zaistniała pomiędzy wartością rzeczywistą mienia (z chwili czynu) a wartością hipotetyczną, tj. taką, która zaistniałaby, gdyby sprawca nie zrealizował czynności sprawczych wskazanych w tym przepisie (komentarz do art. 296 kk pod red. Królikowski/Zawłocki publ. Legalis teza 8). Do popełnienia przestępstwa może zatem dojść również wtedy, gdy wywołana szkoda dla ogólnej kondycji finansowej podmiotu gospodarczego jest obojętna. Kolejną kwestią wymagającą wyjaśnienia na wstępie jest ocena opinii biegłego Z. I., składanych na piśmie i ustnie w toku postępowania, w kluczowym jej zakresie ekonomicznego uzasadnienia podejmowanych przez oskarżonego działań, związanych z poręczeniami wekslowymi. W ocenie Sądu opinie te nie są ze sobą sprzeczne, a wzajemnie się uzupełniają. Nie ma zatem konieczności sięgania ani po opinię uzupełniającą, ani po opinię kolejnego biegłego. W pierwszych stanowiskach (k 516 i 815) biegły skupił się na korzyściach ekonomicznych płynących z podpisania przedmiotowych poręczeń na wekslach in blanco w ścisłym tego słowa znaczeniu, które dla reprezentowanej przez oskarżonego spółki (...) były zerowe. Podmiot ten nie był stroną umowy faktoringu i nie odnosił z niej wprost żadnych korzyści, zaś jej beneficjentem były spółki (...), jako strony tej umowy. Podkreślić należy, że udzielenie owych poręczeń przez spółkę (...) było dla spółki (...) warunkiem koniecznym dla zawarcia umów faktoringu, co z kolei zabezpieczało spółce (...) niezbędną płynność finansową. I tu pojawiało się ekonomiczne uzasadnienie podejmowanych przez oskarżonego działań w szerokim tego słowa znaczeniu, o czym opiniował biegły na rozprawie (k 1276). Wskazał, że sens interesu ekonomicznego spółki (...) w rzeczonych poręczeniach mógł wynikać z potrzeby zabezpieczenia usług kluczowego dostawcy, firmy współpracującej, posiadającej unikatową wiedzę i referencje. Aspekt strategicznego partnerstwa spółek (...) zostanie przedstawiony w dalszej części uzasadnienia. Stanowiskiem tym biegły nie zaprzeczył swoim wcześniejszym wnioskom, lecz rozszerzył je o potencjalne motywy, jakimi mógł kierować się oskarżony, a które byłyby doniosłe z punktu widzenia oceny jego zachowania. W takim właśnie sensie Sąd Rejonowy uznał, że ostatnia z opinii biegłego miała istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy i stanowisko to Sąd odwoławczy w pełni podzielił. W tym miejscu należy zaznaczyć, że Sąd Okręgowy w niektórych elementach niżej opisanych nie podzielił wniosków, do jakich doszedł biegły, lecz nie były to materie wymagające wiadomości specjalnych i dotyczyły zagadnień prawnych, nie ekonomicznych. W ocenie biegłego, spółka (...) nie była dla spółki (...) tzw. partnerem strategicznym, co należy rozumieć, jako kluczowym, zasadniczym, decydującym o powodzeniu podejmowanych inwestycji. Biegły opierał to na danych liczbowych, z których wynikało, że w latach 2016-2019 transakcje ze spółką (...) stanowiły łącznie około 5,4% wszystkich zawieranych przez (...) transakcji. Odwrotnie rzecz się miała z punktu widzenia spółki (...), dla której umowy zawierane ze spółką (...) stanowiły około 70% wszystkich umów. Trudno z tymi danymi polemizować, lecz szersze spojrzenie na relacje między tymi podmiotami gospodarczymi prowadzi do odmiennych wniosków. Należy przypomnieć, że jak wynika również z zeznań K. S. (k 983) spółka (...) powstała, jako wyspecjalizowana jednostka gospodarcza, w celu ścisłej współpracy ze spółką (...) w zakresie robót kanalizacyjnych, niezbędnych przy wykonywaniu działalności kompleksowej tej spółki. K. T. zeznał (k 1056), że w tamtym czasie spółka (...) wykonywała 90% prac sanitarnych spółki (...). Z. Ś. (k 1081) zeznał, że (...) powstał, bo były problemy z robotami wodno-kanalizacyjnymi na terenie całej Polski. K. H., pełniący funkcję dyrektora budowlanego spółki (...) zeznał (k 1243), że na pewnym etapie spółka (...) przejęła wszystkie prace w zakresie instalacji kanalizacyjnej, wodociągowej i gazowej. Dodał, że (...) to był ważny partner dla (...), w zasadzie jedyny instalacyjny i gdyby go zabrakło ponieśliby konsekwencje finansowe z uwagi na terminowość. Z U. nie było problemów, jak coś zrobił niewłaściwie, to poprawił, wykonywał również na rzecz (...) małe prace, których nikt inny nie chciał się podjąć, z uwagi na nieopłacalność. Spółka (...) była powiązana ze spółką (...) podmiotowo, z uwagi na pokrewieństwo członków zarządu, i kapitałowo. Oskarżony był właścicielem części udziałów w tej spółce. Z powyższego wynika, że spółka (...) nie była dla (...) zwykłym kontrahentem. Spółka nie tylko gwarantowała dostępność, dyspozycyjność, lojalność, jakość pracy, czy wyrozumiałość w opóźnieniach realizacji faktur. Stanowiła również element budowania oferty przetargowej, gdzie posiadanie zawczasu własnego, stabilnego podwykonawcy w zakresie bardzo ważnej i koniecznej do wykonania gałęzi inwestycji stawiało spółkę (...) na dogodnej pozycji konkursowej. Biegły zakwestionował ekonomiczne walory korzystania z usług (...) przez (...) podnosząc, że ta pierwsza w znacznej mierze również posiłkowała się podwykonawcami, co oznacza że na rynku były dostępne podmioty realizujące zamówienia w konkurencyjnych cenach. Jednak z zeznań K. S. (k 983) wynikało, że gdy współpraca z (...) po 2018r. przestała się układać, nowy prezes musiał szukać nowego podwykonawcy, który nie był już tak dogodny cenowo i logistycznie. Za współpracą z U. przemawiały również inne, wyżej opisane argumenty, nie tylko związane z cennikiem wykonywanych prac. O tym, że (...) był (...) potrzebny świadczyły nie tylko opinie, lecz również fakty. Na przestrzeni 2014-2018 spółka (...) wielokrotnie poręczała różnorakie zobowiązania spółki (...). W dniu 15 kwietnia 2014r. (k 712) przedmiotem poręczenia stały się rozliczenia (...) z podmiotem (...) do kwoty 500.000 zł, analogiczne poręczenie nastąpiło w dniu 4 stycznia 2015r. (k 714). W kwietniu 2017r. spółka (...) poręczyła do kwoty 400.000 zł (k 722) za zobowiązania (...) wobec podmiotu (...), zaś w lutym 2018r. do kwoty 500.000 zł za zobowiązania wobec spółki (...) (k 194). O poręczeniach tych nie tylko wiedzieli inni członkowie zarządu, co część z nich była przez nich podpisywana. W dniu 9 lutego 2017r. (k 245) R. Z. i K. S., członkowie zarządu spółki (...) poręczyli w jej imieniu kredyt na kwotę 4.000.000 zł, udzielony spółce (...) przez Bank (...), poddając spółkę z tego tytułu egzekucji do kwoty 6.000.000 zł. Żadne z powyższych poręczeń nie wiązało się z umową dającą spółce (...) jakiekolwiek bezpośrednie korzyści, a uzasadnienie ekonomiczne polegało na kontynuacji przynoszącej zyski współpracy. Wszystkie miały na celu zabezpieczenie finansowe U., który bez takiego wsparcia i uzyskanych kredytów bankowych, czy kupieckich nie miał koniecznej do prowadzenia działalności gospodarczej płynności finansowej. K. S. zeznał (k 983), że poręczając kredyt w (...) mieli wątpliwości, bowiem jego kwota była znaczna, ale nie mieli innego podwykonawcy kanalizacyjnego, który byłby gotowy po dobrych cenach wykonać prace. Świadkowie, przy wszystkich tych poręczeniach powoływali się na fakt, że towarzyszyły one umowom podwykonawczym między (...), a (...), co znaczyło, że w razie konieczności pokrycia poręczonego długu mogli dokonać potrącenia z zobowiązaniem, jaki (...) miała wobec U., zaś w przypadku kredytu bankowego (...) miał być gwarantem wydatkowania przez (...) środków pieniężnych wyłącznie na poczet wspólnie realizowanej inwestycji. Rzecz jednak w tym, że zabezpieczenie to działało wyłącznie w sytuacji, gdy (...) swoje zobowiązania na placu budowy realizował, bowiem tylko w takim wypadku powstawało prawo do wynagrodzenia, które nadawało się do potrącenia. W konsekwencji, na skutek działań U. w ramach realizacji kredytu bankowego, których charakteru nie ma konieczności tu oceniać, (...) z tytułu udzielonego poręczenia, z którym oskarżony nie miał już nic wspólnego, musiała zapłacić bankowi kwotę 3.000.000 zł, znacznie przekraczającą szkodę będącą przedmiotem niniejszego postępowania. Mając już świadomość, jaki charakter miały relacje gospodarcze między (...), a U., należy umiejscowić przedmiotowe poręczenia na osi czasu. Nie było bowiem tak, jak podnosił biegły w jednej z opinii (k 815), że skoro miały one miejsce w dniach 18 kwietnia i 23 maja 2016r., zaś umowa między (...), a U. na podwykonawstwo robót budowlanych w zakresie realizacji inwestycji P. została podpisana dopiero 17 sierpnia 2017r., to zdarzenia te pozostają bez związku ekonomicznego. Zwrócić należy wpierw uwagę, że w dniu 10 stycznia 2014r. spółka (...) zawarła umowę Konsorcjum z (...) Sp. z o.o., a w jej następstwie w dniu 4 kwietnia 2016r. spółki podpisały ze Skarbem Państwa – Generalnym Dyrektorem Dróg Krajowych i Autostrad w Z. umowę na zaprojektowanie i wykonanie zadania pod nazwą „U. (...) P. (...) (...) (...) (...) (...) (...)”. Trudno zatem nie dostrzec związku czasowego między planowaną inwestycją z udziałem spółki (...), a potrzebą poprawy płynności finansowej spółki (...) w sytuacji, gdy jak już wcześniej wykazano, była ona oczywistym podwykonawcą. Umowa wykonawcza w tym zakresie w ramach Konsorcjum została podpisana w dniu 13 września 2016r. (k 1106) przez Z. F. i K. T., z wynagrodzeniem dla (...) w wysokości 122.290.000 zł netto. Choć formalnie spółka (...) została włączona do inwestycji dopiero w dniu 17 sierpnia 2017r. (k 204), to już znacznie wcześniej jej kondycja finansowa, z punktu widzenia możliwości realizacji rzeczonego projektu była przedmiotem nie tylko zainteresowania, lecz i podejmowanych przez zarząd (...) działań. Najlepszym na to dowodem był wcześniej opisywany kredyt z (...) na rzecz (...), poręczony przez (...) w dniu 9 lutego 2017r. Ustalone zatem zostało, że spółka (...) miała dla prosperowania spółki (...) szczególne znaczenie, a czas w jakim oskarżony udzielił poręczeń wekslowych wymagał intensywnych działań wspierających płynność finansową U.. Należy podkreślić, że problemy z płynnością nie oznaczały, że spółka nie będzie w stanie realizować swoich zobowiązań, bowiem problemy tej natury pojawiły się dopiero w 2019r. Biegły stwierdził jednoznacznie, że na dzień 31 grudnia 2016r. aktywa obrotowe U. były wystarczające, by pokryć obciążające spółkę zobowiązania. Działalność spółki na ten dzień była dochodowa. Dane finansowe za 2016r. nie wskazywały na istotne ryzyko powstania przeterminowanych zobowiązań, czy powstania sytuacji trwałej niewypłacalności. Informacja ta ma kluczowe znaczenie dla oceny ryzyka, jakie podejmował oskarżony podpisując przedmiotowe poręczenia. Również sytuacja finansowa spółki (...) w owym czasie nie budziła zastrzeżeń, zaś z opinii biegłego wynika, że uległa ona pogorszeniu na skutek poniesienia straty netto w 2018r., gdy wspomniane weksle zostały wypełnione dopiero w 2020r. A zatem, w dacie podpisywanych poręczeń podejmowane przez oskarżonego ryzyko gospodarcze było skorelowane z oczekiwanymi korzyściami ekonomicznymi, wynikającymi ze współpracy z U. przy realizacji największej inwestycji budowlanej, w jakiej (...) dotąd uczestniczyła. W takim kontekście nie można się zgodzić z opinią biegłego, iż było ono nadmierne, choć rzeczywiście samo poręczenie bezpośrednich korzyści dla (...) ze sobą nie niosło. Ryzyko to nie było również nieograniczone, bowiem poręczenie zostało złożone na porozumieniach wekslowych stanowiących załączniki do umów faktoringu, z których wynikały limity faktoringowe w wysokości 500.000 zł i 600.000 zł plus odsetki. Jak wcześniej wykazano, kwoty te nie odbiegały od innych poręczeń udzielanych przez (...), za wyjątkiem poręczenia kredytu (...), które było kilka razy większe. Obowiązki dobrego gospodarza mają charakter statyczny i dynamiczny. Pierwszy polega na obowiązku zachowania majątku w stanie niepogorszonym, drugi na dążeniu do jego pomnażania, przy zachowaniu adekwatnego ryzyka gospodarczego. Ocena tego ryzyka winna być przeprowadzona wyłącznie na datę czynu, w oderwaniu od późniejszego rozwoju wydarzeń, o ile nie było podstaw do ich przewidzenia. Okoliczności w jakich oskarżony udzielał poręczenia w imieniu (...) nie pozwalały na uzasadnione przypuszczenia, że zostanie w ten sposób wyrządzona spółce szkoda. Przeciwnie, z opinii biegłego, opartej na analizie dokumentacji finansowej obu spółek wynikało, że ich sytuacja była stabilna i nie dawała podstaw do przewidywania kryzysu, jaki w kolejnych latach nastąpił. Oskarżony miał zatem, w myśl zarysowanego wyżej wzorca obowiązek podjąć czynności prowadzące na zasadach racjonalnego gospodarowania do osiągnięcia zysku. W zastałych na wiosnę 2016r. okolicznościach nie podjęcie ryzyka związanego z poręczeniem obu weksli, jako warunku sine qua non zapewnienia spółce (...) płynności finansowej przez spółkę (...) mogło wiązać się z trudnościami w realizacji umowy Konsorcjum, a finalnie umowy na wykonanie obwodnicy P.. Takie zaniechanie w równym stopniu mogło prowadzić do postawienia mu zarzutów karnych, co podjęte działanie, które stało się przedmiotem tego postępowania. Podkreślić należy, że występek opisany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296;art. 296 § 1)">art. 296§1 kk</a> wymaga ustalenia umyślności w każdym z jego znamion, a zatem nie tylko nadużycia uprawnień lub niedopełnienia obowiązków, lecz również woli wywołania w majątku pokrzywdzonego znacznej szkody majątkowej. Sąd Okręgowy w pełni podziela analogiczne stanowisko Sądu Najwyższego zaprezentowane w wyroku z dnia 27 czerwca 2001r. o sygn. akt V KKN 49/99. Wątek ten poruszono również w doktrynie, gdzie stwierdzono, że „przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296;art. 296 § 1)">art. 296 § 1 KK</a> w zakresie strony podmiotowej nie opiera się na konstrukcji tzw. winy kombinowanej (zob. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 9;art. 9 § 3)">art. 9 § 3 KK</a>), a zatem w sytuacji, gdy sprawca ma zamiar tylko naruszyć swoje kompetencje, ale nie ma w ten sposób zamiaru wyrządzić znacznej szkody majątkowej, nie może on ponosić odpowiedzialności karnej na podstawie tego przepisu." (R. Zawłocki, M. Gałęski [w:] M. Królikowski, R. Zawłocki, (red.) Kodeks karny. Część szczególna. Tom III. Komentarz do artykułów 222–316, wyd. 5, 2024, art. 296, Nb 90.). Nie ma również uzasadnienia dla przypisania oskarżonemu odpowiedzialności z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 296;art. 296 § 1;art. 296 § 4)">art. 296§1 i 4 kk</a>, bowiem nie zostało wykazane, że oskarżony podejmując rzeczone działania przewidywał możliwość wyrządzenia szkody, lecz bezpodstawnie zakładał, że jej uniknie lub że powstania jej nie przewidywał, chociaż mógł i powinien był przewidzieć. Nie ulega wątpliwości, że oskarżony podpisując jednoosobowo poręczenia wekslowe działał w granicach swoich uprawnień, bowiem aż do lipca 2016r. taka właśnie reprezentacja spółki (...) była legalna. Nie zmienia to jednak faktu, że w międzyczasie prowadzone były w ramach wspólników rozmowy o zmianie systemu reprezentacji spółki, jak też zapadła stosowna uchwała. Oskarżony wiedział zatem, że jego jednoosobowe występowanie jest co najmniej nielojalne wobec wspólników, o ile o nim nie wiedzieli. Osobowe źródła dowodowe prowadzą w tym zakresie do sprzecznych wniosków. Dokumentacja mailowa z załącznikiem w postaci projektu umowy faktoringowej, wskazującej na zabezpieczenie jej poręczeniem wekslowym (...), wysłana do K. S. (k 1021) w pewnym stopniu uwiarygadnia wersję oskarżonego. Fakt braku wykazania owych poręczeń w sprawozdaniu finansowym (...) nie jest poszlaką wskazującą na brak stosownej dokumentacji w zasobach spółki, skoro jak biegły ustalił, nie wykazywano w nich również innych zobowiązań warunkowych, jak poręczenie kredytu (...) dla U.. Kwestia ta, choć nie do końca precyzyjnie wyjaśniona, nie może mieć istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Choć bowiem nawet ustalenie, że oskarżony działał w tym zakresie w tajemnicy przed resztą zarządu, czy wspólnikami świadczyłoby o braku lojalności, a to z kolei należy w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20000941037" title="Ustawa z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych - Dz. U. z 2000 r. Nr 94, poz. 1037 (art. 483;art. 483 § 3)">art. 483§3 ksh</a> rozumieć, jako przejaw niedochowania staranności wynikającej z zawodowego charakteru swojej działalności, to nie wystarcza do ustalenia, że oskarżony nadużywając funkcji chciał wyrządzić spółce znaczną stratę majątkową lub godził się na to. Nadto, brak możliwości przypisania tego występku w warunkach winy kombinowanej został już wyżej opisany. </td> </tr> <tr> <td colspan="11"> Wniosek </td> </tr> <tr> <td colspan="9"> - uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; </td> <td colspan="2"> ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny </td> </tr> <tr> <td colspan="11"> Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. </td> </tr> <tr> <td colspan="11"> Bezzasadność zarzutów prowadzi do analogicznej oceny wniosków. </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> 0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="2"> 0.11. </td> <td colspan="11"> Przedmiot utrzymania w mocy </td> </tr> <tr> <td colspan="11"> 0.1- całość wyroku. </td> </tr> <tr> <td colspan="11"> Zwięźle o powodach utrzymania w mocy </td> </tr> <tr> <td colspan="11">  Autorzy apelacji, a podkreślić należy, że były to podmioty profesjonalne, nie wykazali, że Sąd Rejonowy wadliwie rozpoznał sprawę w pierwszej instancji i nie uznał oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów. Sąd Okręgowy, dokonując analizy całości materiału dowodowego również nie doszedł do przekonania w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 440)">art. 440 kpk</a>, by utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku było rażąco niesprawiedliwe. Przeciwnie, postępowanie wykazało, że oskarżony swoim zachowaniem nie wyczerpał znamion żadnego występku, a przedmiotowe postepowanie mieściło się w granicach dopuszczalnego prawem ryzyka gospodarczego. Z tych względów uniewinnienie go było słuszne i zasadne. </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> 0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> 0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> 0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> 6. Koszty Procesu </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Punkt rozstrzygnięcia z wyroku </td> <td colspan="10"> Przytoczyć okoliczności </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> </td> <td colspan="10"> - koszty procesu w razie uniewinnienia ponosi Skarb Państwa; - w zakresie wniosku obrońcy o zasądzenie na rzecz oskarżonego wydatków postępowania z tytułu ustanowienia obrońcy z wyboru w postępowaniu odwoławczym, Sąd uznał jego zasadność, co do istoty, lecz nie co do wysokości, ograniczając zasądzoną kwotę do podwójnej wysokości stawki minimalnej, wynikającej z §11 ust 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, powiększonej o podatek VAT. Zgodnie z §15 wskazanego aktu prawnego, opłaty stanowiące podstawę zasądzania kosztów zastępstwa prawnego i kosztów adwokackich ustala się z uwzględnieniem stawek minimalnych w nim określonych. Możliwe jest zasądzenie kwoty powyżej stawki minimalnej, lecz nie więcej niż jej sześciokrotność, przy uwzględnieniu niezbędnego nakładu pracy adwokata, w szczególności poświęconego czasu na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, wkładu pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, jak też rodzaju i zawiłości sprawy, w szczególności trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów, o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. Zacytowane kryteria stanowią ramy, w jakich sąd może przekroczyć stawkę minimalną, wciąż jednak pamiętając o górnej granicy, jakiej przekroczyć mu nie wolno, niezależnie od faktycznie poniesionych przez oskarżonego, nawet znacznie wyższych wydatków. Sąd Okręgowy w pełni podziela ugruntowane w tym zakresie orzecznictwo Sądu Najwyższego, w którym wskazano, że „wysokość kwoty zasądzonej jako zwrot uzasadnionych wydatków związanych z ustanowieniem obrońcy na rzecz oskarżonego, który został uniewinniony, nie może przekroczyć sześciokrotności stawki minimalnej. Ponadto, ustalając wysokość żądanych kosztów, sąd bierze pod uwagę wysokość rzeczywiście poniesionych przez stronę kosztów, niezbędny nakład pracy obrońcy, a także charakter sprawy i wkład pracy zastępcy prawnego w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia” (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 listopada 2022 r., IV KK 338/22). Podobnie wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 19 września 2022r. o sygn. akt IV KK 470/21 podnosząc, że „sąd może kontrolować wysokość żądanego przez stronę wynagrodzenia adwokata (radcy prawnego) w zakresie przekraczającym stawki minimalne, określone w przepisach wskazanych w rozporządzeniu, przy czym kontrola ta dokonywana ma być przy uwzględnieniu rodzaju i stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy obrońcy lub pełnomocnika." W przedmiotowej sprawie stopień skomplikowania sprawy i nakład pracy obrońcy nie budzi wątpliwości, lecz pamiętać należy, że rzeczone wydatki dotyczą postępowania odwoławczego, w którym nie zostały przeprowadzone żadne nowe dowody, jak też żadne nowe kwestie nie były roztrząsane. Istota postępowania miała miejsce w pierwszej instancji, za co zasądzono oskarżonemu stosowny zwrot. Wkład pracy obrońcy w tej fazie polegał na sporządzeniu odpowiedzi na apelację, w zasadniczej części odpowiadającej treścią uzasadnieniu wyroku Sądu pierwszej instancji oraz stawiennictwie na rozprawie odwoławczej i zajęciu ustnego stanowiska, co do wyroku i złożonych apelacji. Choć oskarżony miał prawo dowolnie kształtować wynagrodzenie swojego obrońcy na każdym etapie postępowania, w ocenie Sądu Okręgowego podwójna stawka minimalna jest adekwatna i odpowiada opisanym wyżej, wynikającym z rozporządzenia ograniczeniom. </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> 7. PODPIS </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> SSO Beata Tymoszów SSO Remigiusz Pawłowski SSR (del) Izabela Kościarz-Depta </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="44"/> <col width="153"/> <col width="131"/> <col width="7"/> <col width="37"/> <col width="11"/> <col width="340"/> </colgroup> <tr> <td colspan="7"> 0.11.3. Granice zaskarżenia </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> Kolejny numer załącznika </td> <td> 1 </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> Podmiot wnoszący apelację </td> <td> Prokurator; </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja </td> <td> Wina oskarżonego; </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="2"> ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść </td> <td colspan="5"> ☒ w całości </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> ☐ w części </td> <td colspan="2"> </td> <td colspan="2"> ☐co do winy </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> </td> <td colspan="2"> ☐co do kary </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> </td> <td colspan="2"> ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> 0.11.3.2. Podniesione zarzuty </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="6"> ☐<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="6"> ☐<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1 a)">art. 438 pkt 1a k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a>, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="6"> ☐<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="6"> ☒<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a> – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="6"> ☐<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="6"> ☐<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="6"> ☐brak zarzutów </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> 0.11.4. Wnioski </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="3"> ☒Uchylenie </td> <td colspan="2"> </td> <td> ☐Zmiana </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="44"/> <col width="153"/> <col width="131"/> <col width="7"/> <col width="37"/> <col width="11"/> <col width="340"/> </colgroup> <tr> <td colspan="7"> 0.11.3. Granice zaskarżenia </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> Kolejny numer załącznika </td> <td> 2 </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> Podmiot wnoszący apelację </td> <td> Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego; </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja </td> <td> Wina oskarżonego; </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="2"> ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść </td> <td colspan="5"> ☒ w całości </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> ☐ w części </td> <td colspan="2"> </td> <td colspan="2"> ☐co do winy </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> </td> <td colspan="2"> ☐co do kary </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> </td> <td colspan="2"> ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> 0.11.3.2. Podniesione zarzuty </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="6"> ☒<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="6"> ☐<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1 a)">art. 438 pkt 1a k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a>, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="6"> ☒<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="6"> ☐<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a> – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="6"> ☐<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="6"> ☐<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="6"> ☐brak zarzutów </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> 0.11.4. Wnioski </td> </tr> <tr> <td> </td> <td colspan="3"> ☒uchylenie </td> <td colspan="2"> </td> <td> ☐zmiana </td> </tr> </table>