I OSK 1344/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 października 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 241/18 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 października 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 241/18 oddalił skargę A.K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji. W uzasadnieniu wskazano na następujący stan faktyczny i prawny sprawy: W dniu 22 sierpnia 2006 r. prokurator Prokuratury Okręgowej w [...] delegowany do Prokuratury Apelacyjnej w [...] przedstawił A.K. zarzuty popełnienia przestępstwa z art. 231 § 1 i 2 w zbiegu z art. 271 § 1 i 3 oraz z art. 228 § 3 i z art. 231 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm. - dalej jako k.k.). Sąd Rejonowy w [...] Wydział [...] Karny w dniu [...] sierpnia 2006 r. postanowieniem o tymczasowym aresztowaniu w postępowaniu przygotowawczym (sygn. akt [...] w sprawie [...]) zastosował wobec skarżącego środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres trzech miesięcy. W związku z powyższym, rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] września 2006 r. zawieszono skarżącego w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy, począwszy od dnia 5 października 2006 r. Okres ten został następnie przedłużony do czasu ukończenia postępowania karnego. W dniu 27 czerwca 2012 r. Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, wydał rozkaz personalny nr [...] w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji z dniem 15 lipca 2012 r. W dniu 27 grudnia 2016 r. do Biura Kadr, Szkolenia i Obsługi Prawnej Komendy Głównej Policji wpłynął wniosek skarżącego o wypłatę określonych świadczeń w związku z "prawomocnym uniewinnieniem w sprawie [...] prowadzonej przed Sądem Okręgowym w [...] oraz przed Sądem Apelacyjnym w [...]". Następnie, pismem z dnia 7 lutego 2017 r. skarżący zwrócił się do Komendanta Głównego Policji z prośbą o przywrócenie do służby w Policji na dotychczas zajmowanym stanowisku. W celu weryfikacji twierdzeń skarżącego pismem z dnia 10 stycznia 2017 r. Komendant Główny Policji wystąpił do Sądu Okręgowego w [...] z prośbą o przesłanie odpisów wyroków (wraz z informacją o prawomocności) tego Sądu oraz Sądu Apelacyjnego w [...] zapadłych m.in. w sprawie A.K. Następnie Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] zawiesił postępowanie w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, z uwagi na wniesienie przez Prokuratora Regionalnego w [...] kasacji od prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] października 2016 r., sygn. akt [...]. Wnioskiem z dnia 23 czerwca 2017 r., skarżący zwrócił się do Komendanta Głównego Policji o "przywrócenie do służby w Policji na dotychczas zajmowanym stanowisku" w związku z postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia [...] czerwca 2017 r., sygn. akt [...] o oddaleniu kasacji Prokuratora Regionalnego w [...]. W związku z powyższym Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] podjął z urzędu zawieszone postępowanie w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, a następnie rozkazem personalnym z dnia [...] września 2017 r. nr [...], działając na podstawie art. 41 ust. 3 w zw. z art. 42 ust. 2 i 7 oraz art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm., dalej jako "ustawa o Policji"), zwolnił skarżącego ze służby w Policji z dniem 30 września 2017 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, że skarżący został przywrócony do służby w Policji z dniem wydania wyroku Sądu Apelacyjnego w [...] Wydział Karny, sygn. akt [...], tj. z dniem 20 października 2016 r., na mocy którego uniewinniono go od popełnienia zarzucanych mu czynów. W tej sytuacji, bieg 7-dniowego terminu, o którym mowa w art. 42 ust. 2 ustawy o Policji (do złożenia oświadczenia woli o gotowości do podjęcia służby), rozpoczął się następnego dnia, licząc od daty uprawomocnienia się wspomnianego wyżej wyroku i upłynął bezskutecznie w dniu 27 października 2016 r. Tymczasem funkcjonariusz gotowość do niezwłocznego podjęcia służby zgłosił w dniu 7 lutego 2017 r. (data wpływu wystąpienia skarżącego do organu pierwszej instancji). Niezaprzeczalnym w sprawie jest, że skarżący uchybił terminowi przewidzianemu w art. 42 ust. 2 ustawy o Policji, albowiem zgłosił swoją gotowość do służby dopiero w dniu 7 lutego 2017 r., czyli po upływie 7-dniowego terminu przewidzianego na dokonanie tej czynności. Organ podkreślił, że nawet gdyby uznać, iż 7-dniowy termin rozpoczął swój bieg z dniem wpływu do organu pierwszego wystąpienia skarżącego, tj. z dniem 27 grudnia 2016 r., to termin na zgłoszenie gotowości do podjęcia służby również upłynął bezskutecznie. W sprawie zatem wystąpiła przesłanka określona w art. 42 ust. 2 ustawy o Policji, zgodnie z którą stosunek służbowy funkcjonariusza przywróconego do służby ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, jeżeli nie zgłosi on w ciągu 7 dni od przywrócenia do służby gotowości niezwłocznego jej podjęcia. Od powyższego rozkazu personalnego skarżący złożył odwołanie, w którym podniósł, że niezwłocznie po uprawomocnieniu się uniewinniającego go wyroku Sądu Apelacyjnego w [...] zasięgał informacji w Komendzie Głównej Policji o dalszym toku procedury związanej z jego powrotem do służby, jednocześnie powiadamiając organ o chęci powrotu do służby (bez zachowania formy pisemnej). Z uzyskanej w Komendzie Głównej Policji informacji wynikało, iż Komendant Główny Policji oczekuje na uzasadnienie orzeczenia, co jest warunkiem ewentualnej możliwości zaskarżenia wyroku na mocy nadzwyczajnych środków odwoławczych przez oskarżyciela publicznego. Tym samym, skarżący wskazał, że dopiero w dniu 7 lutego 2017 r. złożył w formie pisemnej wniosek o przyjęcie go do służby. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...], utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2017 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w związku z faktem, iż wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] Wydział Kamy z dnia [...] stycznia 2016 r., sygn. akt [...], prawomocnym od dnia 20 października 2016 r., uniewinniono skarżącego od popełnienia zarzucanych mu czynów (na skutek wyroku Sądu Apelacyjnego w [...] Wydział Karny z dnia [...] października 2016 r., sygn. akt [...] zmieniającego wyrok sądu I instancji), w tym dniu, czyli w dniu 20 października 2016 r. nastąpiło reaktywowanie stosunku służbowego skarżącego i od tego też dnia uważało się go za policjanta, w rozumieniu przepisów ustawy o Policji. Z analizy akt administracyjnych sprawy wynika jednoznacznie, że jakakolwiek aktywność strony w tym przedmiocie przejawiła się w dniu 27 grudnia 2016 r., kiedy do Biura Kadr, Szkolenia i Obsługi Prawnej Komendy Głównej Policji wpłynęło wystąpienie skarżącego dotyczące wypłaty określonych świadczeń w związku z "prawomocnym uniewinnieniem w sprawie [...] prowadzonej przed Sądem Okręgowym w [...] oraz przed Sądem Apelacyjnym w [...]". Następnie, dopiero w dniu 7 lutego 2017 r. skarżący skierował do Komendanta Głównego Policji pismo z prośbą o przywrócenie do służby w Policji na dotychczas zajmowanym stanowisku. W związku z faktem braku zgłoszenia przez skarżącego gotowości podjęcia służby w terminie wskazanym w art. 42 ust. 2 ustawy o Policji (7 dni od dnia przywrócenia do służby), tj. od dnia 20 października 2016 r., Komendant Główny Policji zasadnie - na podstawie art. 41 ust. 3 w związku z art. 42 ust. 2 i 7 oraz art. 45 ust. 3 ustawy o Policji - zwolnił skarżącego ze służby w Policji, co nastąpiło z dniem 30 września 2017 r. Zdaniem organu w sprawie nie mają znaczenia argumenty skarżącego, zgodnie z którymi w drodze ustaleń ustnych uzyskał konkretne informacje z Komendy Głównej Policji, co miało rzekomo spowodować, iż nie kierował stosownych pism do organu we właściwym terminie. Minister zaznaczył bowiem, że postępowanie administracyjne jest procedurą pisemną, a powoływane przez skarżącego twierdzenia nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Ponadto wskazał, że ustawodawca przekłada całkowity ciężar związany ze złożeniem stosownego oświadczenia woli o gotowości niezwłocznego podjęcia służby na zwolnionego funkcjonariusza, a więc pełna odpowiedzialność za skutki niewywiązania się z tej regulacji spoczywają wyłącznie na nim. W ocenie organu, na rozstrzygnięcie nie może mieć także wpływu zarzut dotyczący zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy kasacji od wyroku Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] października 2016 r., sygn. akt [...]. Kwestia zawieszenia postępowania nie stanowi przedmiotu badania przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w tym postępowaniu i nie ma wpływu na istotę rozstrzygnięcia. Nie rzutuje ono bowiem w żaden sposób na fakt, że skarżący nie złożył stosownego oświadczenia w ustawowym terminie od dnia uprawomocnienia się wyroku Sądu Okręgowego w [...] Wydział Karny z dnia [...] stycznia 2016 r., sygn. akt [...]. Z powyższą decyzją organu nie zgodził się A.K., który złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 8 października 2018 r., skarżący stwierdził, że w rozmowie telefonicznej z pracownikiem Biura Kadr Komendy Głównej Policji poinformowano go, że zobowiązany jest czekać ze złożeniem wniosku o przywrócenie do służby w Policji do czasu uprawomocnienia się wyroku uniewinniającego. Jednocześnie, skarżący zapewnił, że w toku innej, późniejszej rozmowy poinformowano go, że ma oczekiwać na zakończenie postępowania przed Sądem Najwyższym zainicjowanym przez kasację Prokuratora Regionalnego. Ponadto, skarżący wskazał, że próbował osobiście porozmawiać w Komendzie Głównej Policji z kimś z kierownictwa Biura Kadr Komendy Głównej Policji, lecz nie wpuszczono go do gmachu Komendy Głównej Policji. Skarżący stwierdził także, iż w piśmie z dnia 27 grudnia 2016 r., do którego załączył prawomocny wyrok Sądu Apelacyjnego w [...], oświadczył on gotowość powrotu do służby. Zatem rozstrzygnięcia organów obu instancji są niezasadne. Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W motywach rozstrzygnięcia Sąd podniósł, że organy administracji obu instancji, wydając sporne decyzje, nie dopuściły się naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7, art. 77 § 1, art. 80, a także art. 107 § 3 k.p.a., albowiem - wbrew zarzutom skarżącego - w sposób prawidłowy wyjaśniły, dlaczego przyjęły, że w przypadku skarżącego zachodzi przesłanka do zwolnienia z Policji na podstawie art. 41 ust. 3 w związku z art. 42 ust. 2 i 7 oraz art. 45 ust. 3 ustawy o Policji oraz podjęły wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Jednocześnie Sąd stwierdził, że organy, wydając wspomniane rozstrzygnięcia, nie dopuściły się istotnego naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP. Sąd podkreślił, że przywrócenie funkcjonariusza do służby w Policji następuje z mocy prawa, z datą prawomocności wyroku uchylającego decyzję zwolnieniową. W takiej sytuacji reaktywacja stosunku służbowego następuje z mocy prawa. Oczywistym zatem jest to, że samo przywrócenie do służby nie zależy od woli policjanta, czy też organów Policji, ani nie wymaga podejmowania przez nich w tym konkretnym zakresie jakichkolwiek działań. Należy zauważyć, że przepisy ustawy o Policji nie wprowadzają żadnych rozwiązań, od spełnienia których uzależnione byłoby przywrócenie do służby. Regulacje te nie dają również jakichkolwiek podstaw do wydawania decyzji o przywróceniu do służby. Niemniej jednak jakkolwiek samo reaktywowanie stosunku służbowego nie wymaga żadnej aktywności ze strony zarówno przywróconego do służby policjanta, jak i organu, to jednak dalsze istnienie takiego stosunku zależy już od podjęcia przez policjanta określonych działań w ściśle wyznaczonym przez ustawodawcę terminie. Zgodnie bowiem z art. 42 ust. 2 ustawy o Policji, jeżeli zwolniony policjant w ciągu 7 dni od przywrócenia do służby nie zgłosi gotowości niezwłocznego jej podjęcia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Skoro zatem przepis ten wymaga, aby zainteresowany policjant zgłosił gotowość do niezwłocznego podjęcia służby w Policji, składając stosowne oświadczenie w tym zakresie w terminie 7 dni od przywrócenia do służby, to uznać należy, że niedopełnienie powyższego wymogu - niezależnie od przyczyn - musi skutkować zwolnieniem policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. W ocenie Sądu, zwrot "stosunek służbowy ulega rozwiązaniu" oznacza, że zwolnienie funkcjonariusza ze służby na podstawie tego przepisu ma charakter obligatoryjny, co potwierdza również dotychczasowe orzecznictwo. W tej sytuacji, uznać należy, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji prawidłowo wskazał, że z powołanych przepisów wynika jednoznacznie, iż w sytuacji, gdy policjant we wskazanym terminie 7 dni nie zgłosi gotowości niezwłocznego podjęcia służby w Policji, obowiązkiem organu jest wydanie decyzji w przedmiocie zwolnienia takiego funkcjonariusza ze służby w Policji, nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia, w którym rozpoczął się bieg terminu określony w art. 42 ust. 2 ustawy o Policji. Z analizy akt administracyjnych wynika jednoznacznie, że skarżący został przywrócony do służby w Policji z dniem 20 października 2016 r., tj. z dniem wydania wyroku Sądu Apelacyjnego w [...] Wydział Karny, sygn. akt [...], na mocy którego uniewinniono go od popełnienia zarzucanych mu czynów. W tej sytuacji Komendant Główny Policji zasadnie przyjął, że bieg 7-dniowego terminu, o którym mowa w art. 42 ust. 2 ustawy o Policji, przewidziany do złożenia stosownego oświadczenia woli o gotowości do podjęcia służby, rozpoczął się następnego dnia, licząc od daty uprawomocnienia się wyroku Sądu Apelacyjnego w [...] i upłynął bezskutecznie w dniu 27 października 2016 r. Tymczasem, jak słusznie ustalił Komendant Główny Policji, skarżący zgłosił gotowość do niezwłocznego podjęcia służby dopiero w dniu 7 lutego 2017 r., przesyłając do organu pismo, w którym wyraźnie wyartykułował prośbę o przywrócenie do służby w Policji na dotychczas zajmowanym stanowisku. W orzeczeniu wskazano, że nawet gdyby uznać, iż wspomniany 7-dniowy termin rozpoczął swój bieg z dniem wpływu do Biura Kadr, Szkolenia i Obsługi Prawnej Komendy Głównej Policji pierwszego wystąpienia skarżącego zawierającego wniosek o wypłatę określonych świadczeń w związku z "prawomocnym uniewinnieniem w sprawie [...] prowadzonej przed Sądem Okręgowym w [...] oraz przed Sądem Apelacyjnym w [...]", tj. z dniem 27 grudnia 2016 r., to uznać należy, iż termin ustawowy na zgłoszenie gotowości do podjęcia służby również upłynął bezskutecznie. W konsekwencji, Sąd pierwszej instancji uznał, że organy obu instancji, zasadnie stwierdziły, że skarżący uchybił terminowi przewidzianemu w art. 42 ust. 2 ustawy o Policji, albowiem zgłosił swoją gotowość do służby po upływie 7-dniowego terminu przewidzianego na dokonanie tej czynności. W tej sytuacji, w związku z brakiem zgłoszenia przez skarżącego gotowości podjęcia służby w terminie wskazanym w art. 42 ust. 2 ustawy o Policji, uznać należy, że zarówno Komendant Główny Policji, jak i organ odwoławczy zasadnie przyjęli, że zachodzi podstawa do obligatoryjnego zwolnienia skarżącego ze służby w Policji z dniem 30 września 2017 r., na podstawie art. 41 ust. 3 w związku z art. 42 ust. 2 i 7 oraz art. 45 ust. 3 ustawy o Policji. Zdaniem WSA w Warszawie, należy uznać, że o ile nie ulega wątpliwości, że w świetle art. 42 ust. 2 ustawy o Policji, gotowość powrotu do służby w Policji może zostać wyrażona również ustnie przez policjanta, to jednak w sprawie skarżący nie wykazał, aby powołane przez niego zarówno w skardze, jak i na rozprawie przed Sądem twierdzenia znajdowały potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Skarżący nie wykazał bowiem, a nawet nie uprawdopodobnił, aby został wprowadzony w błąd przez bliżej nieustalonego pracownika Biura Kadr, Szkolenia i Obsługi Prawnej Komendy Głównej Policji, co przyczyniło się do uchybienia przez niego terminu. W dniu 2 marca 2019 r. skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył A.K., wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania i zastępstwa adwokackiego wedle norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 § 1 pkt 2 P.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 134 § 1 P.p.s.a. przez dokonanie nierzetelnej kontroli zaskarżonej decyzji i uznanie, że A.K. nie wykazał swoich twierdzeń, aby oświadczenie przewidziane w art. 42 ust. 2 ustawy o Policji złożył ustnie, ani że nie uprawdopodobnił twierdzenia, że został wprowadzony w błąd przez pracownika Biura Kadr, Szkolenia i Obsługi Prawnej Komendy Głównej Policji; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez niestwierdzenie naruszenia przepisów postępowania z art. 6, art. 7, art. 10 oraz art. 77, art. 75 § 1 i art. 86 k.p.a. i oddalenie skargi w sytuacji, w której Sąd przyznał, że zgłoszenie gotowości do podjęcia służby może przybrać formę ustną, a zarazem nie zauważył tego, że organy prowadzące postępowanie administracyjne nie badały tego aspektu sprawy, opierając się tylko na ustaleniu czy i kiedy oświadczenie zostało złożone w formie pisemnej i tylko na tę okoliczność przeprowadziły dowody oraz przez zaakceptowanie działania organów naruszającego art. 10 k.p.a.; 3. art. 141 § 4 P.p.s.a. przez odniesienie się w uzasadnieniu wyroku do podniesionych przez skarżącego zarzutów w sposób lakoniczny i ograniczenie się do powielenia sformułowań i twierdzeń zawartych w uzasadnieniach obu wydanych w sprawie decyzji. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zaważył co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną, związany jest jej granicami. Z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zachodzi, stąd NSA rozpoznał skargę kasacyjną w jej granicach. W ocenie Sądu wniesiona skarga kasacyjna jest niezasadna. Pierwszy z zarzutów skargi kasacyjnej dotyczy obrazy przez WSA w Warszawie art. 134 § 1 P.p.s.a. Podnieść należy, że wskazany przepis stanowi, iż sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W kontekście wynikającej z art. 134 § 1 P.p.s.a. zasady braku związania zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną należy podkreślić, że wojewódzki sąd administracyjny nie jest zobowiązany szczegółowo odnosić się w uzasadnieniu wydawanego orzeczenia do zarzutów i argumentacji w jego ocenie niemających istotnego znaczenia dla zbadania zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Pominięcie w uzasadnieniu wyroku rozważań dotyczących zarzutów niezasadnych nie stanowi bowiem naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego o istotnym wpływie na wynik sprawy. Natomiast rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika, by skarżący zarzucał Sądowi pierwszej instancji tak rozumiane wyjście poza granice sprawy. W istocie więc uzasadnienie tego zarzutu dotyczy nieuwzględnienia przez WSA w Warszawie zarzutów skargi, a więc dotyczy kwestii błędnej oceny stanu faktycznego, co jest przedmiotem drugiego zarzutu skargi kasacyjnej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez niestwierdzenie naruszenia przepisów postępowania z art. 6, art. 7, art. 10 oraz art. 77, art. 75 § 1 i art. 86 k.p.a. wskazać należy, że również jest on niezasadny. W tym miejscu przypomnieć należy, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a, decyzja podlega uchyleniu, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym naruszenie wskazanego przepisu będzie miało miejsce wówczas, gdy kontrolując legalność zaskarżonej decyzji sąd nie dostrzeże, że rozstrzygnięcie to narusza przepisy postępowania, bądź odnajdując te błędy prawne niewłaściwie oceni ich wpływ na wynik sprawy administracyjnej, przy czym w obu wypadkach ta wadliwość w rozumowaniu sądu musi mieć istotny wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej. Oznacza to, że gdyby organ nie naruszył prawa, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Tylko bowiem takie naruszenia przepisów mogłyby uzasadniać zastosowanie przez Sąd pierwszej instancji środka przewidzianego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stan faktyczny wskazuje na to, że w postępowaniu administracyjnym zgromadzono materiał dowodowy w zakresie wystarczającym dla oceny zaistnienia przesłanek określonych w art. 42 ust. 2 i 7 ustawy o Policji. Wyrażona zaś w art. 7 k.p.a. zasada prawdy obiektywnej odnosi się w równym stopniu do zakresu i wnikliwości postępowania wyjaśniającego i dowodowego, jak i do stosowania norm prawa materialnego, to jest do całokształtu przepisów prawnych służących załatwieniu sprawy. Organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, a także obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia, a następnie na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie nie można Sądowi pierwszej instancji postawić skutecznie zarzutu naruszenia powołanych przepisów, gdyż nie dopuścił się naruszeń, które miałyby wpływ na podjęte rozstrzygniecie. Wskazać bowiem należy, że w sprawie nie budzi wątpliwości, że wyrok Sądu Apelacyjnego w [...] Wydział Karny z dnia [...] października 2016 r., sygn. akt [...] stał się prawomocny z dniem ogłoszenia, co wynika wprost z treści art. 429 §1 K.p.k. Termin do zgłoszenia gotowości podjęcia służby zgodnie z art. 42 ust. 2 ustawy o Policji wynosi 7 dni od dnia, w którym zapadło prawomocne orzeczenie uniewinniające. W rozpoznawanej sprawie ten termin upłynął w dniu 27 października 2016 r. Tymczasem pierwsze pismo w sprawie, w którym skarżący kasacyjnie wniósł o przewrócenie do służby zostało złożone w dniu 6 lutego 2017 r. (k-3 akt administracyjnych), pismo to zostało poprzedzone wnioskiem z dnia 27 grudnia 2016 r. o wyrównanie poborów (k-1 akt administracyjnych). Oba pisma, co nie budzi wątpliwości, zostały złożone po upływie terminu określonego w art. 42 ust. 2 ustawy o Policji. Skarżący kasacyjnie w żaden sposób nie uwodnił, że istotnie wcześniej w tej sprawie kontaktował się z Komendą Główną Policji oraz zgłosił gotowość podjęcia służby. W tym zakresie dowód obciąża funkcjonariusza, który powinien wykazać, że istotnie takie oświadczenie złożył (por. wyrok NSA z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 1409/13). Skarżący kasacyjnie tego jednak nie uczynił. Zarówno bowiem w odwołaniu skierowanym do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, skardze skierowanej do WSA w Warszawie oraz w oświadczeniu złożonym na rozprawie przed Sądem pierwszej instancji nie podał żadnych informacji dotyczących samej rozmowy, w tym przede wszystkim, imion i nazwisk osób, z którymi rozmawiał jak i konkretnej daty rozmowy. Za niezasadny należy uznać również zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie winno nadto zawierać wskazania, co do dalszego postępowania. Przepis ten można naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie, Sąd pierwszej instancji nie pominął argumentacji A.K., a jedynie jej nie podzielił. W kontrolowanej sprawie nie doszło do niedostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy przez WSA W Warszawie. Biorąc zatem pod uwagę, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.