II FSK 2902/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej B.K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 września 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 2261/12 w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 18 października 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Postanowieniem z 13 września 2012 r., III SA/Wa 2261/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę B.K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 18 października 2011 r. w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Jako podstawę swego rozstrzygnięcia Sąd wskazał art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) dalej: "p.p.s.a." i podniósł, że z przepisu tego wynika, iż nie można wszczynać postępowania sądowego, jeżeli sprawa w zakresie tego samego przedmiotu między tymi samymi podmiotami została prawomocnie zakończona. Tymczasem zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 18 października 2011 r. było już przedmiotem złożonej przez tę samą stronę w dniu 31 października 2011 r. skargi, którą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wyrokiem z dnia 25 czerwca 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 3136/11, a wyrok ten stał się prawomocny z dniem 14 sierpnia 2010 r. Nie można było zatem uznać, że skarga nadana w dniu 3 lipca 2012 r. została skutecznie złożona. Niezależnie od powyższego Sąd pierwszej instancji powołał się na treść art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. i wskazał, że jak wynika z akt sprawy przedmiotowe postanowienie organu podatkowego z dnia 18 października 2011 r. doręczone zostało skarżącemu w dniu 27 października 2011 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał więc 28 listopada 2011 r. Skarga natomiast została nadana w placówce pocztowej dopiero 3 lipca 2012 r., a więc z uchybieniem terminu, o jakim mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. W skardze kasacyjnej na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego zarzucił wyrokowi Sądu pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, formułując zarzuty w następujący sposób: "na podstawie art. 33 pkt 1 u.p.e.a. podnoszę zarzut o nieistnieniu obowiązku i zaskarżam powyższą decyzję w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy w postaci: obrazy art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1, § 2 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wyjaśnień skarżącego i nie wzięcia pod uwagę okoliczności faktycznych, na podstawie których powinny być podważone wyżej wymienione decyzje. Skutkiem tych zaniechań doszło do naruszenia prawa, w wyniku czego wydano wadliwe decyzje obciążone błędem formalnym, wobec osoby, co do której w myśl art. 33 pkt 1 u.p.e.a. nie istniał obowiązek świadczenia danin, co skutkuje tym, że decyzja zawiera wadę powodując jej nieważność z mocy prawa w myśl art. 156 pkt 7 k.p.a. - art. 247 § 1 pkt 3, 7 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. DzU z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm., (...) w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie przez WSA skargi skarżącego w sytuacji, gdy decyzja dyrektora Izby Skarbowej została wydana z naruszeniem art. 121 i 187 ordynacji podatkowej, uzasadniającym jej uchylenie ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania, w szczególności polegające na błędnym ustaleniu przez organy podatkowe stanu faktycznego w sprawie, przez co wypełniona została dyspozycja art. 174 pkt 2 p.p.s.a." Wskazując na powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o: 1. stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej 2. uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia z dnia 13 września 2012 r. 3. uchylenie wyroku z 25 czerwca 2012 r. o odrzuceniu skargi 4. zwrot zajętej kwoty wraz z odsetkami 5. zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, albowiem Sąd pierwszej instancji podjął słuszne rozstrzygnięcie o odrzuceniu skargi i w sposób jasny przedstawił jego motywy. Postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z 18 października 2011 r. dotyczące odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego było już przedmiotem kontroli dokonanej przez sąd administracyjny, zainicjowanej wniesieniem skargi przez podatnika. Wyrokiem z 25 czerwca 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 3136/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił bowiem skargę na wymienione postanowienie, a wyrok ten stał się prawomocny z dniem 14 sierpnia 2010 r. Na obecnym etapie postępowania skarżący, nie kwestionując wskazanych wyżej okoliczności, ponownie domaga się weryfikacji decyzji wydanych przez organy podatkowe. Działanie takie uznać należy za całkowicie niedopuszczalne. Żaden z obowiązujących aktów prawnych, a w szczególności ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie przewiduje co do zasady możliwości kilkukrotnej kontroli zaskarżonego aktu administracji publicznej. Podatnik nie zgadzając się z organami władzy publicznej ma zagwarantowane prawo skierowania sprawy na drogę sądową, a sądy administracyjne - w zależności od inicjatywy strony skarżącej – rozpoznają sprawę w dwóch instancjach. W omawianej sprawie skarga na postanowienie organów podatkowych została prawomocnie osądzona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 czerwca 2012 r. oddalającym skargę, a zatem ponowna kontrola legalności rozstrzygnięcia organów podatkowych jest w zwykłym toku instancji niedopuszczalna. Należy więc powtórzyć za Sądem pierwszej instancji, że jeśli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami została już prawomocnie osądzona, to sąd odrzuca skargę stosownie do art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty oparte na przepisach aktów prawnych z zakresu postępowania administracyjnego i podatkowego, sprowadzające się do kwestionowania rozstrzygnięć organów podatkowych, uznać w tej sytuacji należało za całkowicie nieskuteczne. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.