I FZ 396/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, , , po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 października 2016 r. sygn. akt I SA/Po 1426/16 odmawiające wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 27 lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do czerwca 2009 r. i od sierpnia do grudnia 2009 r. postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 17 października 2016 r., sygn. akt I SA/Po 1426/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił M.P. (dalej zwanej: "podatniczką" lub "skarżącą") wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. z 27 lipca 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do czerwca 2009 r. i od sierpnia do grudnia 2009 r. Sąd pierwszej instancji, uzasadniając motywy swojego rozstrzygnięcia, wskazał, że skarżąca jedynie w sposób bardzo ogólny stwierdziła, że wykonanie spornej decyzji w chwili obecnej prowadziłoby do spowodowania nieodwracalnych skutków w sferze majątkowej skarżącej i jej rodziny i niesie za sobą ryzyko wyrządzenia znacznej szkody. Sąd zaznaczył jednocześnie, że skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów, które potwierdziłyby lub uprawdopodobniłyby możliwość wystąpienia w jej majątku i jej rodziny opisanej powyżej szkody z uwagi na wykonanie zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym Sąd uznał, że na podstawie zawartych we wniosku ogólnikowych i niczym nie popartych stwierdzeń dotyczących sytuacji majątkowej skarżącej nie sposób przyjąć, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W efekcie stwierdził, że swoją biernością we ww. zakresie skarżąca uniemożliwiła dokonanie oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a.") przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto Sąd zaznaczył, że kwestia ewentualnej wadliwości zaskarżonej decyzji, na którą również powoływała się skarżąca, będzie przedmiotem merytorycznego rozpoznania w sprawie i nie może w żadnym wypadku stanowić przesłanki wstrzymania wykonania takiego aktu. W złożonym zażaleniu pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie powyższego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W jego uzasadnieniu podniósł, że argumentacja podatniczki przedstawiona we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wcale nie była ogólnikowa. Nie zgodził się przy tym ze stanowiskiem Sądu, że skarżąca winna poprzeć swoje twierdzenia dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej oraz majątkowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega oddaleniu. Stosownie do art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego przepisu wynika zatem, że uruchomienie postępowania wpadkowego w tym przedmiocie następuje dopiero po zasygnalizowaniu we wniosku, składanym przez stronę, wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skoro zaś to strona jest inicjatorem postępowania w tym przedmiocie, to na niej spoczywa obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. W interesie strony leży zatem takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, strona skarżąca w złożonym wniosku nie wykazała, aby w stosunku do niej zaszły przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a tym samym ocena jej wniosku zawarta w zaskarżonym postanowieniu była prawidłowa. Nie uczyniła tego również na etapie złożonego zażalenia. Podkreślić bowiem należy, że strona nie poparła swej argumentacji żadnymi dokumentami, które potwierdzałyby, albo chociaż uprawdopodobniałyby złożone przez nią oświadczenia. Należy bowiem mieć na uwadze, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu lub czynności organu administracyjnego nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji – na co zasadnie zwracał uwagę Sąd pierwszej instancji. Strona, składając wniosek w przedmiocie wstrzymania zaskarżonego aktu, powinna wykazać, że wykonanie ciążącego na niej zobowiązania wypełnia przesłanki wskazane w powołanym wyżej przepisie. Może to uczynić poprzez przedłożenie do sądu odpowiedniej dokumentacji. Tymczasem strona skarżąca podnosząc, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje możliwość wystąpienia w jej majątku i jej rodziny szkody jednocześnie nie przedstawiła żadnych dokumentów obrazujących jej obecną sytuację finansową, a które mogłyby pomóc sądowi przy badaniu zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. A zatem twierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje znaczną szkodę i wywoła nieodwracalne skutki, pozostaje gołosłowne, a przez to niewystarczające do uwzględnia wniosku. Zważywszy na powyższe zgodzić należało się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji zawartym w zaskarżonym postanowieniu, że strona nie wykazała w wystarczającym stopniu istnienia okoliczności uzasadniających obawę wyrządzenia znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.