I GSK 803/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Hanna Kamińska sędzia NSA Lidia Ciechomska-Florek sędzia del. WSA Piotr Kraczowski (spr.) Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 lutego 2016 r. sygn. akt I SA/Sz 1243/15 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 19 sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie, 2. zasądza od "[...] na rzecz Dyrektora Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Szczecinie 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z 17 lutego 2016 r. sygn. akt I SA/Sz 1243/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej: WSA) wyniku rozpoznania skargi [...] (dalej: spółka) na decyzję Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Dyrektor ARiMR) z 19 sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej na 2014 r. uchylił zaskarżoną decyzję. Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez WSA wynika, że 19 maja 2014 r. do Biura Powiatowego ARiMR w Choszcznie wpłynął wniosek spółki o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej. Spółka 21 kwietnia 2015 r. złożyła wniosek o wycofanie działki rolnej B (powierzchnia deklarowana działki w wariancie 2.3 wynosiła [...] ha) powierzchnię [...] ha, a 23 kwietnia 2015 r. złożyła kolejny wniosek o wycofanie z działki rolnej B o powierzchni [...] ha. W wyniku kontroli administracyjnej stwierdzono, że zwiększeniu uległa powierzchnia realizacji wariantu 2.3 oraz 5.1 w stosunku do powierzchni stwierdzonej w roku poprzednim. Powierzchnia zobowiązania spółki w wariancie 2.3 od 2013 r. wynosiła [...]ha, natomiast w wariancie 5.1 - [...]ha. Poziom zobowiązania rolnośrodowiskowego został wyznaczony na podstawie wyników z kontroli na miejscu przeprowadzonej w gospodarstwie spółki od 16 kwietnia do 14 maja 2014 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Choszcznie decyzją z 7 maja 2015 r. przyznał płatność rolnośrodowiskową w wysokości [...]zł, w tym z tytułu: 1.5. - Ochrony zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000 - kwotę [...]zł; 1.1. Wariantu 5.1 - Ochrona siedlisk lęgowych ptaków - Natura 2000 o stawce 1.370 zł; za powierzchnię uwzględnioną [...]zł; 2.3 - Ekstensywne trwałe użytki zielone kwotę [...]zł; 2.1. Wariantu 3.1.2 - Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach na obszarach Natura 2000 kwotę [...]zł. Jednocześnie odmówił przyznania płatności rolnośrodowiskowej dla wariantu 2.3 - Trwałe użytki zielone (z certyfikatem zgodności) z tytułu braku działek rolnika w wykazie Jednostki Certyfikującej i umorzył postępowanie w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w wariancie 2.3 co do części działki B o pow. [...]ha. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że zobowiązanie rolnośrodowiskowe nie podlega zmianie w trakcie jego realizacji. Spółka deklarując w 2014 r. do realizacji wariantu 2.3 powierzchnię [...]ha (czyli [...]ha większą od powierzchni stwierdzonej w 2013 r.) oraz w wariancie 5.1 powierzchnię [...]ha (o [...]ha większą od powierzchni stwierdzonej w 2013 r.), zwiększyła zobowiązania. W przypadku, gdy rolnik dokona nieuprawnionego zwiększenia powierzchni zobowiązania, części działek rolnych lub całe działki rolne, na których dokonano tego zwiększenia podlegają wykluczeniu. W związku z tym podczas kontroli administracyjnej dostosowano deklarację w wariancie 2.3 oraz 5.1 do powierzchni zobowiązania. Odnośnie do wariantu 5.1 organ wskazał, że podczas kontroli administracyjnej sprawy wykluczono z płatności w tym wariancie działkę rolną ŻA ([...]ha), do której nie podjęto zobowiązania. Wymienił także działki rolne, które dodatkowo podzielono podczas kontroli administracyjnej. Wskazał, że działki rolne [...] wykluczono z płatności w wariancie 5.1, tym samym dostosowano deklarację producenta do powierzchni [...] ha czyli do powierzchni zobowiązania. Organ wskazał, że nieprawidłowości ustalono na podstawie pomiarów powierzchni ewidencyjno-gospodarczej (PEG) odpowiadającej powierzchni użytkowanej rolniczo w ramach danej działki ewidencyjnej, wykonane na dostępnych w systemie informatycznym ARiMR zdjęciach obszarów zajmowanych przez działki rolne ujęte we wniosku producenta. Podczas kontroli administracyjnej stwierdzono, że powierzchnia uprawniona do płatności na działce rolnej "NA" wynosiła 2,03 ha. Łączna powierzchnia uprawniona do płatności rolnośrodowiskowej w wariancie 5.1 wynosiła [...] ha i do tej powierzchni płatność została przyznana. Odnosząc się do wariantu 2.3 organ wskazał, że wykluczono z płatności działkę rolną ŻA (2,55 ha) oraz OA (0,50 ha), do których nie podjęto zobowiązania. Wymienił także działki rolne, które dodatkowo podzielono podczas kontroli administracyjnej. Wskazał, że działki rolne LB, ŁB, MB, NB, DB, RB, HB, BB, PB wykluczono z płatności w wariancie 2.3, tym samym dostosowano deklarację producenta do powierzchni [...]ha, czyli do powierzchni zobowiązania. Z kolei powierzchnia uprawniona do płatności na działce rolnej "U" wynosiła 0,31 ha. Łączna powierzchnia stwierdzona w wariancie 2.3 wynosiła [...]ha. Organ wskazał również, że na wykazie przekazanym przez Polskie Centrum Badań i Certyfikacji w Pile z 23 listopada 2014 r. widniał producent [...], jednak spółce nie zostały przypisane żadne działki rolne, na których prowadzona była produkcja rolna metodami ekologicznymi. W wykazach przekazanych przez pozostałe jednostki certyfikujące brak było spółki. W związku z tym organ stwierdził, że żadna jednostka certyfikująca nie potwierdziła prowadzenia przez spółkę na działkach rolnych deklarowanych do płatności rolnośrodowiskowej w wariancie 2.3 produkcji rolnej zgodnie z przepisami o rolnictwie ekologicznym. Oznaczało to, że spółka nie spełniła warunku przyznania płatności. W związku z powyższym płatność w wariancie 2.3 została odmówiona. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w gospodarstwie spółki Inspekcja Weterynaryjna przeprowadziła kontrolę w zakresie wymogów wzajemnej zgodności w obszarze: identyfikacji i rejestracji zwierząt, zdrowia publicznego, zdrowia roślin i zdrowia zwierząt oraz dobrostanu zwierząt w siedzibie w [...]. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami całkowita procentowa redukcja płatności bezpośredniej została określona na poziomie 25%. W wyniku rozpoznania odwołania spółki, Dyrektor ARiMR decyzją z 19 sierpnia 2015 r. utrzymał w mocy decyzję z 7 maja 2015 r. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia miały ustalenia dokonane w czasie kontroli prowadzonej przez organ i ustalania wynikające z raportu sporządzonego przez Inspekcję Weterynaryjną. Spółka czynnie uczestniczyła w działaniach kontrolnych każdej z siedzib stad, a otrzymany raport czy protokoły z kontroli przyjęła, nie wnosząc zastrzeżeń. Swych uwag czy wniosków dowodowych spółka nie wniosła również do Powiatowego Lekarza Weterynarii. Z uwagi na fakt, że spółka ani bezpośrednio przy kontroli ani w terminie 14 dni od otrzymania raportu nie skorzystała z przysługującego jej prawa do wniesienia umotywowanych zastrzeżeń, organ zobowiązany był wydać decyzję, uwzględniając ustalenia raportu, w szczególności biorąc pod uwagę liczbę punktów przypisaną stwierdzonym w tym raporcie niezgodnościom. Dyrektor ARiMR odniósł się do okoliczności usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości poprzez wykonanie działań naprawczych i stwierdził, że pozostaje ono bez wpływu na podjęte rozstrzygniecie. Co do okoliczności odmowy płatności w ramach rolnictwa ekologicznego z powodu niezamieszczenia przez jednostkę certyfikującą gospodarstwa rolnego spółki w wykazie producentów, którzy spełnili wymagania rolnictwa ekologicznego, Dyrektor ARiMR wskazał, że wykaz ten jest obowiązującym dokumentem, do którego weryfikacji ARiMR jest zobowiązana, aby móc przyznawać płatności za produkcję ekologiczną w ramach programu rolnośrodowiskowego. Jednostka certyfikująca jako podmiot właściwy na dokonanie inspekcji i certyfikacji w zakresie produkcji ekologicznej, na wykazie producentów sporządzonym na formularzu dotyczącym prowadzonej w 2014 r. produkcji metodami ekologicznymi przez rolników poddanych kontroli tej jednostki, nie wykazała danych dla spółki. Skoro zatem spółka nie prowadziła produkcji rolnej zgodnie ze stosownymi przepisami, organ odmówił przyznania wsparcia z tytułu płatności do rolnictwa ekologicznego. Dyrektor ARiMR wskazał także powody, dlaczego pomniejszono powierzchnię o 2 ha. Przedstawił historię spraw wniosków spółki o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych składanych od 2010 r i wyjaśnił, że w zakresie wniosków kontynuacyjnych w kolejno po sobie następujących latach realizacji wieloletniego programu rolnośrodowiskowego za powierzchnię objętą zobowiązaniem należy zasadniczo przyjmować taką powierzchnię, do której producent rolny otrzymał płatność w pierwszym roku uczestnictwa w programie. Spółka zwiększając użytki rolne w piątym roku w realizowanym programie rolnośrodowiskowym w pakiecie 5, do którego w poprzednim roku nie otrzymała w pełnej wysokości płatności (z powodu nieprawidłowości stwierdzonych w kontroli na miejscu przeprowadzonej w 2013 r.) nie mogła w ostatnim roku realizacji programu, zwiększyć realizację podjętego zobowiązania rolnośrodowiskowego, gdyż nie byłoby to zgodne z przepisami prawa krajowego jak i unijnego. WSA uwzględnił skargę spółki uchylając decyzję Dyrektora ARiMR. WSA wskazał, że Dyrektor ARiMR naruszył zasady postępowania administracyjnego. W toku postępowania odwoławczego nie ustalił bowiem w prawidłowy sposób stanu faktycznego, gdyż pominął całkowicie zagadnienia dotyczące umorzenia postępowania w sprawie o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej w części dotyczącej działki rolnej B, ani nie odniósł się do kwestii dotyczącej ustalenia powierzchni kwalifikowanych do płatności wynoszącej [...] ha. Dopiero w odpowiedzi na skargę organ II instancji wypowiedział się co do kwestii dotyczących ustalenia w toku kontroli administracyjnej powierzchni wynoszącej [...] ha, na podstawie informacji geograficznej, co nie konwaliduje nieprawidłowej decyzji. Tym samym decyzja została wydana z naruszeniem art. 107 k.p.a. W ocenie WSA takie działanie Dyrektora ARiMR uniemożliwia sądowi ustalenie toku rozumowania organu i przeprowadzenie rzetelnej kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Ponadto, skutkiem tego jest brak powołania prawidłowej podstawy prawnej decyzji, a przede wszystkim brak przedstawienia prawidłowego stanu faktycznego. Organ II instancji nie wskazał wszystkich faktów, które uznał za udowodnione, nie przedstawił na tę okoliczność wszelkich dowodów, a co się z tym wiąże nie rozpatrzył całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Dyrektor ARiMR naruszył art. 15 k.p.a. tj. zasadę dwuinstancyjności postępowania. WSA odniósł się do kwestii pomniejszenia przyznanej spółce płatności, z uwagi na stwierdzone w toku kontroli z 2014 r. niezgodności związane z niezgłoszeniem w terminie 7 dni od daty sprzedaży (urodzenia, śmierci, przemieszczenia). Wskazał, że nieprawidłowości te miały miejsce w latach 2008 – 2013, a zatem organ błędnie przyjął, że stwierdzenie niezgodności w dacie kontroli w 2014 r. wpływają na płatności w 2014 r. Zdaniem WSA z przepisów art. 23 i 24 rozporządzenia nr 73/2009, art. 71 rozporządzenia nr 1122/2009 i przepisów ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r., poz. 1164) nie można wyinterpretować normy uprawniającej organ do pomniejszenia płatności spółce w 2014 r. w związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami. W ocenie WSA wyłącznie nieprawidłowości stwierdzone w danym roku mogą być podstawą do pomniejszenia płatności. Przy czym WSA wskazał na przepis art. 63 ust. 4 lit. b rozporządzenia nr 1122/2009 dotyczący wpisów do rejestru lub paszportów zwierząt i wywiódł z niego, że błędy w prowadzonych rejestrach muszą zostać wykazane przez Agencję w dwóch kontrolach przeprowadzonych w ciągu 24 miesięcy. Zdaniem WSA stanowisko organów zaprezentowane w uzasadnieniach kontrolowanych rozstrzygnięć jest nieprawidłowe, a u podstaw jego legła niewłaściwa wykładnia art. 63 ust. 4 lit. b rozporządzenia nr 1122/2009. Reasumując WSA wskazał, że Dyrektor ARiMR kontrolując decyzję organu I instancji, powinien odnieść się do wszystkich zagadnień omówionych w tej decyzji, a zatem odnieść się nie tylko do kwestii dotyczących pomniejszenia płatności rolnośrodowiskowych na 2014 r. W ocenie WSA nieprawidłowe uzasadnienie zaskarżonej decyzji uniemożliwia stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ, a także kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia przez sąd. Treść uzasadnienia nie prezentuje w sposób szczegółowy toku rozumowania organu odwoławczego, które doprowadziło do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia, które nie jest zgodne z rozstrzygnięciem i uzasadnieniem organu I instancji. Mając na uwadze powyższe, WSA w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) uchylił decyzję Dyrektora ARiMR. Skargę kasacyjną od powyższego wyroki wniósł Dyrektor ARiMR skarżąc go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi – na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. – zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez jego niewłaściwą wykładnię i zastosowanie oraz naruszenie przepisów prawa procesowego mające wpływ na wynik postępowania: a) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia nie pozwalającego na przeanalizowanie sposobu rozumowania WSA, niezawierającego rzeczowego wyjaśnienia podstaw prawnych rozstrzygnięcia oraz rzeczowych wskazówek dla organu co do dalszego postępowania; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że decyzje wydano z naruszeniem przepisów art. 23 i art. 24 rozporządzenia nr 73/2009 i uznanie, że niedokonanie zgłoszenia zdarzenia, które miało miejsce w latach 2007-2013 miało wpływ na ustalenie wysokości płatności należnej spółce w 2014 r.; c) art. 145 § 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez zastosowanie art. 63 ust. 4 lit. b rozporządzenia nr 1122/2009, w sytuacji gdy przepis ten dotyczy niepoprawnych wpisów do rejestrów, a nie faktu niedokonania zgłoszenia określonych zdarzeń. Z uwagi na powyższe Dyrektor ARiMR wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W motywach skargi kasacyjnej organ podkreślił, że nie mógł odtworzyć rozumowania WSA w zakresie stosowania przepisów art. 23 i art. 24 rozporządzenia nr 73/2009, a także przyczyn zastosowania art. 63 ust. 4 lit. b rozporządzenia nr 1122/2009, który w ocenie organu nie ma zastosowania w sprawie. Nie wyjaśniono także powodów przyjęcia, że w sprawie zastosowanie znajduje art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną spółka wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy. Zawiera ona zarówno zarzuty naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jak i przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). W takiej sytuacji jako do pierwszego należało się odnieść do zarzutu naruszenia przepisu postępowania, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. Skarżący kasacyjnie organ uważa, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie pozwala na przeanalizowanie sposobu rozumowania WSA, ponieważ nie zawiera rzeczowego wyjaśnienia podstaw prawnych rozstrzygnięcia oraz wskazówek dla organu co do dalszego postępowania. W art. 141 § 4 p.p.s.a. ustawodawca określił niezbędne elementy konstrukcyjne uzasadnienia wyroku, do których zaliczył zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zdanie drugie tego przepisu dotyczy sytuacji, gdy w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji i przewiduje, że uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Jak z powyższego wynika, uzasadnienie wyroku stanowi integralną część rozstrzygnięcia sądowego, realizując istotne, przypisane mu funkcje, a mianowicie funkcję perswazyjną oraz funkcję kontroli trafności wydanego rozstrzygnięcia. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić więc przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego, w sytuacji gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku, bądź czyni ją wyłącznie iluzoryczną. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia, w sytuacji gdy strona postępowania żąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA z 12 października 2010 r., II OSK 1620/10; dostępna na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, kolejne powołane orzeczenia tamże). W orzecznictwie podkreśla się m.in., że ograniczenie się w uzasadnieniu wyroku do przytoczenia przepisu prawnego czy ogólnikowego powoływania się na poglądy doktryny lub judykatury, bez gruntownego odniesienia się do okoliczności konkretnego stanu faktycznego sprawy, nie może zastąpić opisu przebiegu operacji logicznej, rezultatem której jest przyjęty konkretny kierunek interpretacji i zastosowania konkretnego przepisu prawnego w okolicznościach konkretnego stanu faktycznego sprawy (por. wyrok NSA z 11 stycznia 2011 r., I GSK 685/09). Podkreśla, się również, że jeżeli w uzasadnieniu wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego ogranicza się w dużym stopniu do powielenia stanowiska zajętego w sprawie przez organ administracji lub jego prostej akceptacji, nie służy to realizacji celów sądowej kontroli administracji publicznej. Jeżeli bowiem skarżący dowodząc swoich racji wspiera je określonym rodzajem wykładni przepisów prawa, to sąd powinien uczynić ją przedmiotem weryfikacji, dając temu stosowny wyraz w dostatecznie szczegółowym uzasadnieniu obejmującym istotne dla rozstrzygnięcia sprawy elementy jej stanu faktycznego i prawnego. Jej zaniechanie stanowi wadliwość polegającą na niedostatecznym wyjaśnieniu przez sąd administracyjny pierwszej instancji stanu faktycznego i prawnego rozpoznawanej sprawy, a więc uchybienie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik (por. wyroki NSA z: 15 lutego 2011 r., II FSK 1832/09 i 25 listopada 2010 r., I GSK 1215/09). Mając na względzie treść art. 141 § 4 p.p.s.a., wskazany kierunek jego wykładni oraz konsekwencje jego obowiązywania, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zarzut naruszenia tego przepisu wskazany w skardze kasacyjnej zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej dokonywanej przez WSA była decyzja Dyrektora ARiMR utrzymująca w mocy decyzję Kierownika ARiMR z 7 maja 2015 r., którą przyznano spółce wnioskowaną płatność rolnośrodowiskową na 2014 r. ([...]zł), odmówiono przyznania tejże płatności dla wariantu 2.3 z uwagi na brak działek w wykazie Jednostki Certyfikującej i umorzono postępowanie przyznania tej płatności w wariancie 2.3 co do części działki B o pow. [...]ha. WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku obszernie zajął się omówieniem zaistniałego w sprawie stanu faktycznego. Niemniej jednak z tego opisu – jak słusznie zarzuca skarżący kasacyjnie – nie sposób ustalić, które z elementów, w ocenie WSA, były istotnymi elementami stanu faktycznego, ponieważ w tym zakresie uzasadnienie wyroku obejmuje relację z rozważań organów, które nie ma charakteru zwięzłego. WSA wskazał także szereg naruszeń postępowania administracyjnego popełnionych przez organ w toku postępowania drugoinstancyjnego, które sprowadzały się do tego, że organ nie wskazał podstaw umorzenia postępowania administracyjnego w części dotyczącej działki B oraz powierzchni kwalifikowanej do płatności. Okoliczności te, zdaniem WSA, stanowiły że w istocie nie dokonano wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a uzasadnienie decyzji Dyrektora ARiMR nie spełnia wymogów z art. 107 § 3 k.p.a. i narusza zasadę dwuinstancyjności. Tak przedstawiony powód uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora ARiMR jest nieprawidłowy. Po pierwsze, w sprawie było jasne i nie wymagała szczególnego omówienia kwestia umorzenia postępowania przyznania płatności rolnośrodowiskowej co do części działki B ([...]ha), skoro działka ta została wycofana z wniosku o płatności rolnośrodowiskowe przez samą spółkę jeszcze przed wydaniem decyzji I instancji. Po wtóre, samo powołanie się przez WSA na okoliczności niedostatecznie wyjaśnione nie może być podstawą uchylenia wyroku, gdy sąd nie wskazuje dlaczego to uchylenie ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Tym bardziej, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera sprzeczności pomiędzy rozważaniami WSA co do wadliwych elementów decyzji, a wskazaniami co do dalszego postępowania. WSA podkreślił, że organ powinien ponownie rozpatrując sprawę odnieść się do wszystkich zagadnień omówionych w decyzji I instancji, co skutkuje tym, że faktycznie nie sposób określić w jakim zakresie decyzja pozostaje wadliwa. Przy czym obszerne wywody WSA dotyczą całego systemu przyznawania płatności ze środków unijnych, a jednocześnie właściwie pomijają konkretne przyczyny odmowy przyznania płatności spółce. Motywy wyroku są nieprzejrzyste. Z podanych przyczyn zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jest zasadny. Dwa pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej dotyczą naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że decyzje wydano z naruszeniem przepisów art. 23 i art. 24 rozporządzenia nr 73/2009 i uznanie, że niedokonanie zgłoszenia zdarzenia, które miało miejsce w latach 2007-2013 miało wpływ na ustalenie wysokości płatności należnej spółce w 2014 r. i poprzez zastosowanie art. 63 ust. 4 lit. b rozporządzenia nr 1122/2009, w sytuacji gdy przepis ten dotyczy niepoprawnych wpisów do rejestrów, a nie faktu niedokonania zgłoszenia określonych zdarzeń. W tym zakresie słusznie zarzuca skarżący kasacyjnie organ, że lektura treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, nie pozwala na odtworzenie rozumowania WSA w zakresie stosowania przepisów art. 23 i 24 rozporządzenia nr 73/2009 i przyczyn zastosowania art. 63 ust. 4 lit. b rozporządzenia nr 1122/2009. WSA nie wyjaśnił także powodów przyjęcia, że w rozpoznawanej sprawie zastosowanie znajduje i istotne znaczenie ma art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r., poz. 1164). Powyższe prowadzi do konkluzji, że istotnie – przy tak niezrozumiale sporządzonych wytycznych przez WSA – organ odwoławczy nie był w stanie ich wykonać i dokonać ewentualnej korekty decyzji I instancji. Mając na uwadze powyższe WSA ponownie rozpoznając skargę spółki odniesie się w sposób czytelny do zarzutów skargi i motywów Dyrektora ARiMR, które spowodowały nieprzyznanie całości wnioskowanych przez spółkę płatności rolnośrodowiskowych na 2014 r. Z tych powodów, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804 ze zm.). Na zasądzone koszty (580 zł) składają koszty zastępstwa procesowego (480 zł) i wpisu od skargi kasacyjnej (100 zł).