II SA/Wa 1920/07

SENTENCJA Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Iwona Malicka po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2007 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym wniosku L. D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi L. D. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] w W. z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie zwiększenia wymiaru emerytury wojskowej postanawia: oddalić wniosek. UZASADNIENIE L. D. wnioskiem z dnia 3 grudnia 2007 r. złożonym na urzędowym formularzu, wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze swojej skargi na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] w Warszawie z dnia 2 października 2007 r. nr [...] w przedmiocie zwiększenia wymiaru emerytury wojskowej. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Należy wskazać, że w niniejszym postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie na L. D. nie ciąży obowiązek poniesienia jakichkolwiek kosztów sądowych. Stosownie do art. 239 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach ze stosunków pracy i stosunków służbowych nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Przedmiotem skargi L. D. w niniejszej sprawie jest zmiana wymiaru emerytury w związku z dodatkiem za klasę specjalisty wojskowego. Są to świadczenia związane ze stosunkiem służbowym. Oznacza to, że w tej sprawie skarżący z mocy prawa jest zwolniony całkowicie z obowiązku wnoszenia opłat sądowych, jak i ponoszenia wydatków. Złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, w części obejmującej zwolnienie od kosztów jest zatem zbędne, gdyż Sąd związany jest przepisami ustawy i nie może pobierać kosztów sądowych od osób ustawowo zwolnionych z ich ponoszenia. Z uwagi na powyższe, przyznanie skarżącemu prawa pomocy w żądanym zakresie jest zbędne. Dlatego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 239 pkt 1 lit. d ppsa postanowiono jak w sentencji.