I OW 196/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Wiśniewska sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska (spr.) sędzia del. WSA Tomasz Grossmann po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Starosty Dzierżoniowskiego o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Starostą Dzierżoniowskim a Prezydentem m.st. Warszawy w przedmiocie wskazania organu właściwego do zatrzymania prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu postanawia: wskazać Prezydenta m.st. Warszawy jako organ właściwy w sprawie. UZASADNIENIE Starosta Dzierżoniowski, wnioskiem z 26 czerwca 2017 r., wystąpił o rozstrzygnięcie sporu o właściwość, jaki powstał pomiędzy nim a Prezydentem m.st. Warszawy, na skutek przesłania mu przez Prezydenta wniosku o zatrzymanie prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu, P. S. W uzasadnieniu wniosku Starosta wyjaśnił, że Prezydent m.st. Warszawy podał adres zamieszkania dłużnika w W. ul. M. . i załączył wydaną przez siebie decyzję o uznaniu P. S. za dłużnika alimentacyjnego, natomiast po przeprowadzeniu postępowania przez Starostę okazało się, że jego poprzednik prawny – Burmistrz P. wydał P. S. prawo jazdy w 1996 r., jednakże od kilku lat P. S. nie mieszka w P., a ostatni znany tam jego adres jest nieaktualny. Odpowiadając na wniosek, Prezydent wyjaśnił, że kolejna decyzja wysłana do P. S. na adres w Warszawie nie została odebrana, że decyzja o uznaniu za dłużnika alimentacyjnego została doręczona w trybie art. 44 k.p.a., zaś w ewidencji ludności w Warszawie P. S. nie figurował i nie figuruje. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W sprawie zaistniał negatywny spór o właściwość miejscową organu, żaden bowiem z organów uczestniczących w sporze, który na podstawie art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz.U. z 2017 r. poz. 489) "ustawa", ma kompetencję do zatrzymania prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu nie chce się uznać za właściwy miejscowo do wydania decyzji. Właściwość miejscową organów kompetentnych do załatwienia spraw przewidzianych w ustawie należy ustalać zgodnie z kognicjami Kodeksu postępowania administracyjnego, co wynika z art. 25 ustawy. Stosownie do art. 21 § 1 pkt 3 k.p.a. w innych sprawach aniżeli dot. nieruchomości i prowadzenia zakładu pracy właściwym miejscowo jest organ wg miejsca zamieszkania w kraju, w razie braku takiego miejsca – wg miejsca pobytu w kraju, a jeśli nie ma takich miejsc – zamieszkania lub pobytu – wg ostatniego miejsca zamieszkania lub pobytu w kraju. Natomiast, stosownie do § 2 art. 21 jeśli nie można ustalić właściwości miejscowej w sposób wskazany w § 1, sprawa należy do organu właściwego dla miejsca w którym nastąpiło zdarzenie powodujące wszczęcie postępowania, albo w razie braku ustalenia takiego miejsca – do organu właściwego dla obszaru dzielnicy Śródmieście w m.st. Warszawie. W sprawie ma zastosowanie właśnie art. 21 § 2, ponieważ nie ma innej możliwości ustalenia miejsca zamieszkania P. S. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369).