I OSK 1944/13

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska (spr.) sędzia NSA Elżbieta Kremer Protokolant asystent sędziego Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2013 r. sygn. akt IV SAB/Wr 1/13 w sprawie ze skargi K.W. na bezczynność Burmistrza Miasta Oława w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z 10 kwietnia 2013 r. sygn. akt IV SAB/Wr 1/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę K. W. na bezczynność Burmistrza Miasta Oława w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Wnioskiem z [...] listopada 2012 r. K. W. wystąpił do Burmistrza o udzielenie odpowiedzi na pytania – w jakim celu i na jakiej podstawie prawnej Burmistrz skierował do jednej z działających w Polsce fundacji pismo z [...] listopada 2012 r. nr [...], domagając się dostarczenia m.in. skanów umów zawieranych przez fundację i ich rozliczenia; co burmistrz z tak pozyskaną informacją ma zamiar zrobić i na jakiej podstawie; czy uzyskiwanie takich informacji należy do zadań własnych czy zadań zleconych gminy – powołując się na art. 61 Konstytucji RP. Burmistrz, pismem z [...] grudnia 2012 r. nr [...], odpowiedział, że żądane informacje dot. celów i planów związanych z wnioskiem o informację publiczną w piśmie nr [...] - nie są informacją publiczną w rozumieniu art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej, bo ta dotyczy tylko sfery faktów, zaś żądanie wskazania celów, planów, zakresu zadań własnych i zleconych, oraz podstaw prawnych wystosowania wniosku narusza art. 2 ust. 2 ww. ustawy. Pismem z 18 grudnia 2012 r. K. W. wniósł skargę na bezczynność Burmistrza Miasta Oława i powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkich Sądów, a także obszernie je przytaczając, stwierdził, iż każda z żądanych przez niego informacji od Burmistrza dotyczy sfery konkretnej działalności organu władzy publicznej, a zadane pytania wymagają prostych odpowiedzi, dlatego odpowiedź Burmistrza na jego wniosek budzi zastrzeżenia. Odpowiadając na skargę, Burmistrz, również powołując i przytaczając orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, podtrzymał stanowisko zawarte w piśmie z 14 grudnia 2012 r., stanowiącym odpowiedź na żądanie K. W., a także podkreślił, że odpowiedź została udzielona przed upływem 14-dniowego terminu ustalonego w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Pismem z 19 lutego 2013 r. Stowarzyszenie [...] zgłosiło udział do postępowania, na podstawie art. 33 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – postanowieniem z 25 lutego 2013 r. sygn. akt IV SAB/Wr 1/13 Wojewódzki Sąd dopuścił Stowarzyszenie w charakterze uczestnika – obecnie Stowarzyszenie nosi [...]. W piśmie tym Stowarzyszenie, powołując się na Konstytucję RP, orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego i przytaczając je, wywodziło, iż żądania K. W. dotyczą właśnie informacji publicznej, którą jest każda związana z działalnością m.in. organów administracji publicznej. Oddalając skargę, Wojewódzki Sąd stwierdził: Dokonana przez Burmistrza w piśmie z 14 grudnia 2012 r. ocena wniosku skarżącego była prawidłowa, zatem ponieważ przedmiotem żądania nie była informacja publiczna Burmistrz nie miał obowiązku wydawania decyzji o odmowie, a jedynie powiadomienie pismem o stanowisku, co uczynił. Dla uznania bezczynności konieczne jest ustalenie, że organ administracji był zobowiązany do wydania decyzji, innego aktu albo podjęcia określonych czynności. Przedmiotem żądania było udzielenie informacji publicznej do czego każdemu prawo gwarantuje art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zaś tryb udzielania informacji określają ustawy, w tym ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Stosownie do jej przepisów o zakwalifikowaniu informacji jako podlegającej udostępnieniu decyduje kryterium rzeczowe, treść i charakter informacji, a analiza art. 6 wskazuje, że przedmiotem wniosku może być informacja o faktach, o stanie określonych zjawisk na dzień udzielenia odpowiedzi, w szczególności w sprawach wymienionych w tym przepisie, zatem wniosek nie może być postulatem wszczęcia postępowania, nie może dotyczyć przyszłych działań organu ani polemiką z dokonanymi ustaleniami (tu Wojewódzki Sąd powołał wyroki Naczelnego i Wojewódzkiego Sądu w Opolu). W istocie zatem na żądanie skarżącego udzielona została odpowiedź, a ponieważ żądanie nie dotyczyło informacji, skarga jest nieuzasadniona. Reprezentowana przez adwokata, organizacja społeczna [...] wniosła skargę kasacyjną od tego wyroku, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu i zarzucając: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 4 i 61 ust. 1 i 2 Konstytucji poprzez uznanie, iż nie ma możliwości uzyskania informacji o działalności organu władzy publicznej, tj. informacji w jakim celu i w ramach wykonywania jakich zadań organ władzy publicznej zbiera informacje o działaniach niezależnych organizacji pozarządowych, – art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji i art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez błędną ich wykładnię prowadzącą do rozstrzygnięcia, iż pytanie o wykonywanie zadania publicznego nie dotyczy informacji publicznej, 2) naruszenie przepisów prawa procesowego – art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 i art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak uzasadnienia odnośnie tego w jaki sposób orzekający sąd doszedł do przekonania, iż każde z pytań wskazanych we wniosku nie dotyczy informacji publicznej, a zawarte na s. 6 uzasadnienia twierdzenia (drugi akapit) zawierają lakoniczne argumenty niepoparte uzasadnieniem. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, powołując się na orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego, Naczelnego i Wojewódzkich Sądów Administracyjnych i obszernie je przytaczając, wskazano, że każde działanie organu władzy publicznej dotyczy informacji publicznej, a organ nie może odmówić podania podstaw prawnych tego działania, nadto podniesiono, że Wojewódzki Sąd w zaskarżonym wyroku zupełnie nie odniósł się do argumentacji skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu była bezczynność Burmistrza Miasta Oława w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Jak zasadnie podkreślił Wojewódzki Sąd w zaskarżonym wyroku, bezczynność organu ma miejsce wówczas gdy w określonych prawem terminach organ nie podejmuje żadnej czynności w sprawie lub nie wydaje aktu, uregulowanego prawem, a sprawę tę załatwiającego. Jednak aby można było mówić o bezczynności musi istnieć owa sprawa administracyjna, do której załatwienia, w określonych prawem formach jest obligowany organ. W przeciwnym wypadku, jeśli nie ma tak rozumianej sprawy nie można mówić bezczynności organu. W niniejszej sprawie ponieważ skarga dotyczyła bezczynności w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, istotne było ustalenie, czy wniosek złożony do Burmistrza Miasta Oława dotyczył rzeczywiście informacji publicznej. Do oceny takiej zobligowany był zarówno Burmistrz, jak i Wojewódzki Sąd, rozpoznający skargę na ten organ. Zgodzić należy się zarówno z Burmistrzem, jak i Wojewódzkim Sądem, że wniosek z jakim wystąpił K. W. nie dotyczył informacji publicznej. Stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), dalej "ustawa", każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy. Z definicji tej wynika, iż przedmiotem informacji musi być sprawa publiczna i jakkolwiek jej rozumienie jest dość szerokie to jednak, jak to zasadnienie podkreślił Wojewódzki Sąd, powołując się na orzecznictwo i piśmiennictwo, dotyczyć ma ona sfery faktów. Tymczasem K. W. domagał się odpowiedzi na pytanie, sprowadzające się w istocie do tego w jakim celu i na jakiej podstawie prawnej Burmistrz zażądał od jednej z fundacji dostarczenia mu określonych umów czy informacji, a także co ma zamiar z tak uzyskanymi danymi uczynić. Tak zakreślony przedmiot wniosku nie mógł być oceniony jako żądanie udostępnienia informacji publicznej. Dotyczył on bowiem nie samego wystąpienia o dane i jakie treści, bo ten fakt składającemu wniosek był znany, ale zamierzenia organu co ma zamiar uczynić z uzyskanymi danymi. Prawo do domagania się udostępnienia informacji publicznej jest prawem konstytucyjnym, którego ograniczenie dokonane zostało ustawą. Udostępnienie informacji publicznej jest obowiązkiem podmiotów, z dalszymi ograniczeniami, jednak dotyczy on tylko informacji publicznej. Jeżeli natomiast żądanie jej nie dotyczy nie istnieje po stronie załatwiającego obowiązek udostępnienia. Miało to miejsce w niniejszej sprawie, zaś K. W. otrzymał od Burmistrza wyjaśnienie, stanowiące odpowiedź na jego wniosek. Skarga zatem na bezczynność była nieuzasadniona już z uwagi na to, że nie dotyczyła informacji publicznej, nadto Burmistrz odpowiedzi udzielił. Stwierdzić należy, że Wojewódzki Sąd w zaskarżonym wyroku wyjaśnił w sposób zupełnie zrozumiały, jasny i logiczny z jakich przyczyn i na jakiej podstawie uznał bezzasadność skargi na bezczynność. Natomiast jeśli nawet w wyroku nie zawarł stanowiska co do wszystkich zarzutów skargi nie miało to żadnego wpływu na wynik rozstrzygnięcia, to bowiem odpowiada prawu. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270).