I OSK 2846/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędziowie: Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) Sędzia del. WSA Jakub Zieliński Protokolant asystent sędziego Katarzyna Kudrzycka po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Spółka z o. o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 września 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 401/16 w sprawie ze skargi [...] Spółka z o.o. w W. na decyzję [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wpisu Przedszkola Niepublicznego " [...]" do ewidencji szkół i placówek niepublicznych prowadzonej przez W. 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję, a także decyzję Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...]; 2. zasądza od [...] Kuratora Oświaty na rzecz [...] Spółka z o. o. w W. kwotę 880 (osiemset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego za obie instancje. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 16 września 2016 r. (sygn. akt II SA/Wa 401/16), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] Spółka z o. o. z siedzibą w W. na decyzję [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wpisu Przedszkola Niepublicznego [...] do ewidencji szkół i placówek niepublicznych. W uzasadnieniu w/w wyroku Sąd wskazał, że w dniu 1 października 2015 r. wpłynęło zgłoszenie o dokonanie w ewidencji szkół i placówek niepublicznych prowadzonej przez W. wpisu Przedszkola Niepublicznego "[...]" w W. przy ul. [...]. Pismem z dnia 14 października 2015 r., Prezydent W. wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku poprzez złożenie w terminie 7 dni dokumentów potwierdzających istnienie bezpiecznych i higienicznych warunków w w/w lokalu, informując jednocześnie, iż do potwierdzenia, czy dany lokal lub budynek zapewnia bezpieczne i higieniczne warunki upoważnione są właściwe organy, takie jak: Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego, Państwowa Straż Pożarna, Państwowa Inspekcja Sanitarna lub odpowiedni rzeczoznawca a potwierdzenie spełnienia powyższego wymogu może mieć przy tym dowolną formę dokumentu (np. protokołu kontroli, stanowiska, zaświadczenia, opinii). Poza tym poinformowano stronę, że nieuzupełnienie w ten sposób wniosku skutkować będzie wydaniem decyzji odmownej. W związku z bezskutecznym upływem wskazanego wyżej terminu, Prezydent W., decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] odmówił [...] Spółka z o.o. dokonania przedmiotowego wpisu. W motywach stanowiska podniósł bowiem, że wprawdzie w dokumentacji, będącej w posiadaniu Biura Edukacji Urzędu W., znajdowała się pozytywna opinia sanitarna z dnia [...] października 2012 r. znak: [...] wydana przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W., ale została ona wydana na potrzeby, wpisanego w dniu 25 października 2012 r. do ewidencji, Zespołu wychowania przedszkolnego "[...]" mieszczącego się w budynku położonym przy ul. [...] w W. a zatem opinia ta dotyczyła innej placówki, chociaż mieszczącej się w tym samym budynku, co obecnie planowana. Organ wyjaśnił przy tym, iż [...] Sp. z o.o. zamierzała w powyższym budynku prowadzić trzy odrębne placówki: Przedszkole Niepubliczne "[...]" dla dzieci od 2,5 do 7 lat, Bursę Młodzieżową Niepubliczną "[...]", do której mogą być przyjmowani uczniowie gimnazjów i szkół ponadgimnazjalnych w wieku do 24 roku życia i Zespół Wychowania Przedszkolnego "[...]" (funkcjonujący od dnia 18 października 2012 r. dla dzieci od 3 do 5 lat). Skoro jednak Zespół wychowania przedszkolnego stanowił inną formę wychowania przedszkolnego niż przedszkole bo był przeznaczony dla nie więcej niż 25 dzieci, podczas, gdy przedszkole może przyjmować ich kilka razy większą liczbę, to nie można było uznać, że w/w opinia mogła być w tym przypadku wykorzystana. Rozpatrując sprawę, w trybie instancji odwoławczej, [...] Kurator Oświaty, decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Zdaniem Kuratora, wykładnia art. 82 ust. 2 pkt 3 lit. d) ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t.j. Dz. U. 2015 r., poz. 2156) nakazywała przyjąć, że zgłoszenie do ewidencji szkół i placówek niepublicznych powinno zawierać wskazanie miejsca prowadzenia szkoły lub placówki oraz informację o warunkach lokalowych zapewniających między innymi bezpieczne i higieniczne warunki nauki i pracy, zgodnie z odrębnymi przepisami. Zgodnie zaś z art. 82 ust. 4 ww. ustawy, organ dokonujący wpisu do ewidencji, wydaje decyzję o odmowie wpisu do ewidencji, jeżeli zgłoszenie nie zawiera danych wymienionych w ust. 2 i mimo wezwania nie zostało uzupełnione w wyznaczonym terminie. Odnosząc powyższe do stanu sprawy, Kurator podniósł, że bezsporne w niej było, iż strona, pomimo wezwania nie uzupełniła wniosku w wyznaczonym przez organ I instancji terminie, a zatem rozstrzygnięcie Prezydenta W. było prawidłowe. Na wyżej przedstawioną decyzję [...] Kuratora Oświaty z dnia [...] stycznia 2016 r. [...] Spółka z o.o. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła organowi naruszenie: art.7, 8 i art. 77 § 1 k.p.a. a także art. 82 ust. 2 pkt 3 ustawy o systemie oświaty. W odpowiedzi na skargę [...] Kurator Oświaty wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Oddalając skargę – na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.) - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga była nieuzasadniona. Sąd przytoczył na wstępie treść art. 82 ust. 2 i ust. 4 oraz art. 82 ust. 4 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty ( w brzemieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy), zauważając, że zgłoszenie przedszkola do ewidencji powinno zawierać informacje dotyczące tej placówki, którą osoba prawna lub fizyczna zamierza założyć a zatem dane dotyczące warunków lokalowych winny odnosić się do tych, w jakich ta placówka miałaby działać, a nie danych, dotyczących budynku czy lokalu, w którym placówka ta ma działać. Tylko tego rodzaju informacje mogą bowiem zostać ocenione przez organ ewidencyjny pod kątem tego, czy warunki lokalowe danej placówki dają możliwość prowadzenia zajęć dydaktyczno-wychowawczych, czy umożliwiają realizację zadań statutowych, czy zapewniają bezpieczne i higieniczne warunki nauki i pracy, zgodnie z odrębnymi przepisami. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego informacje o warunkach lokalowych zapewniających bezpieczne i higieniczne warunki nauki i pracy, zgodnie z odrębnymi przepisami musiały dotyczyć dokładnie tej placówki, która jest objęta wnioskiem, choć nie musiały stanowić opinii służb specjalizujących się w ocenie warunków higieny i bezpieczeństwa pracy i nauki. Wystarczała bowiem w tym przypadku dowolna forma potwierdzająca spełnienie powyższych warunków, choć z oczywistych powodów opinie takie mogły zastępować informację, złożoną w tym przedmiocie przez wnioskodawcę. Zdaniem Sądu jednak, z faktu prowadzenia przed organem pierwszej instancji przez [...] Sp. z o.o. trzech różnych spraw o wpis do ewidencji szkół i placówek niepublicznych, to jest: Przedszkola Niepublicznego "[...]" (którego dotyczyła niniejsza sprawa), Zespołu Wychowania Przedszkolnego "[...]" i Bursy Młodzieżowej Niepublicznej "[...]" a które to placówki usytuowane były w tym samym budynku, nie mogło wynikać, iż [...] Sp. z o.o. była zwolniona z obowiązku wykazania spełniania ustawowych kryteriów rejestracyjnych osobno dla każdej z tych placówek. Każda z tych spraw stanowiła osobną sprawę administracyjną i każda z tych placówek była inna i posiadała swoją specyfikę, chociażby z uwagi na wiek dzieci. W konkluzji Sąd Wojewódzki podzielił więc stanowisko merytoryczne organów obu instancji, podkreślając, że skarżąca - przed wydaniem decyzji przez Prezydenta W. - została pouczona, w jaki sposób winna wniosek uzupełnić oraz o skutkach jego nieuzupełnienia, zauważając przy tym, że organy obu instancji nie dopuściły się naruszenia również prawa procesowego, w tym w szczególności art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. bo wprost przeciwnie, organ pierwszej instancji w sposób szczegółowy i wyczerpujący informował stronę o obowiązku uzupełnienia dokumentacji, wyjaśniając jak daną sprawę należy załatwić a ustawodawca wprost w art. 82 ust. 4 ustawy o systemie oświaty nakazał organowi wydanie decyzji odmawiającej wpisu, w przypadku gdy zgłoszenie nie zawiera danych wymienionych w ust. 2 i mimo wezwania nie zostało uzupełnione w wyznaczonym terminie. W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. zarzuciła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie: 1. "art. 145 § 1" w zw. z., art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z. art. 135 p.p.s.a., w zw. z. art. 82 ust. 2 pkt 3 lit. d) ustawy o systemie oświaty z dnia 7 września 1991 r. (Dz. U. Nr 95, poz. 425 ze zm.) polegające na braku stwierdzenia naruszenia prawa, tym samym odmowę uchylenia zaskarżonej decyzji [...] Kuratora Oświaty w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja jest oczywiście wadliwa i winna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego ze względu na to, że w/w ustawa wymienia expressis verbis, wymogi zgłoszenia do ewidencji prowadzonej przez jednostkę samorządu terytorialnego wniosku o wpis do ewidencji, jako m.in.: "informację o warunkach lokalowych" wystarczającym jest wskazanie informacji w tym zakresie, dotyczących miejsca a bezprawne jest wymaganie wielu informacji określonych organów, a tym bardziej dokonywanie bliżej nie określonej oceny, (zarówno przez organ, jak i Sąd I Instancji) wykraczającej poza zakres informacji niezbędnych i potrzebnych do dokonania wpisu z punktu widzenia funkcji organu rejestrującego na tym etapie, wreszcie ze względu na niedorzeczne i niezrozumiałe dość wywody jakoby "informację o warunkach lokalowych muszą dotyczyć dokładnie tej placówki, której wniosek o wpis dotyczy", tak jakby według Sądu nie miało to miejsca w stanie faktycznym sprawy; 2. art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 82 ust. 2 pkt 3 lit. d) ustawy o systemie oświaty - poprzez ich niezastosowanie w sytuacji kiedy w realiach niniejszej sprawy winny znaleźć zastosowanie, w postaci niezapewnienia przez Sąd prawidłowej kontroli legalności i zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej, w szczególności na niezastosowaniu odpowiednich środków w celu usunięcia naruszenia prawa polegającego na wydaniu decyzji, która niezgodnie z prawem określa wymaganie, iż warunkiem sine qua non wpisu przedmiotowej placówki jest przedłożenie pozytywnych opinii (nie ma żadnej podstawy prawnej wymaganie jakiejkolwiek opinii, a tym bardziej uzyskiwanie nowej opinii) w zakresie zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków, zwłaszcza w sytuacji, gdy wnioskujący powołał się na aktualną dokumentację istniejącej od dawna placówki, poddanej ścisłemu nadzorowi. Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie polegało więc wyłącznie na badaniu zasadności zarzutów kasacyjnych, a które w znacznej części okazały się uzasadnione. Podnieść przy tym trzeba, że wprawdzie – pod względem formalnym - skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych, wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., czyli obrazie prawa materialnego i istotnym naruszeniu przepisów postępowania, ale istota występującego w tym przypadku zagadnienia sprowadzała się do wykładni prawa materialnego. Poza tym, zarzuty skargi kasacyjnej były ze sobą ściśle powiązane, co zresztą wynikało z treści samej skargi (brak rozdzielenia zarzutów materialnoprawnych i procesowych) a to uzasadniało ich łączne rozpoznanie. Podstawę zaskarżonych do Sądu Wojewódzkiego decyzji stanowiły przepisy art. 82 ust. 2 pkt 3 lit. d) i ust. 4 pkt 1 ustawy o systemie oświaty z dnia 7 września 1991 r. (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 2156 ze zm.). Zgodnie zaś z treścią art. 82 ust. 1 tej ustawy, osoby prawne i fizyczne mogą zakładać szkoły i placówki niepubliczne po uzyskaniu wpisu do ewidencji prowadzonej przez jednostkę samorządu terytorialnego obowiązaną do prowadzenia odpowiedniego typu publicznych szkół i placówek. Warunkiem założenia szkoły niepublicznej jest zatem wcześniejsze uzyskanie wpisu do ewidencji prowadzonej przez właściwą jednostkę samorządu terytorialnego. Art. 82 ust. 2 pkt 1-6 wymienia natomiast w sposób enumeratywny elementy, jakie powinno zawierać zgłoszenie do ewidencji. Zgodnie z ustępem 2 pkt 3 tegoż artykułu (w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy), zgłoszenie do ewidencji powinno zawierać m. in. wskazanie miejsca prowadzenia szkoły lub placówki oraz informację o warunkach lokalowych zapewniających: a) możliwość prowadzenia zajęć dydaktyczno - wychowawczych, b) realizację innych zadań statutowych, d) bezpieczne i higieniczne warunki nauki i pracy, zgodnie z odrębnymi przepisami. W art. 82 ust. 3 tej ustawy przewidziano też, że organ, o którym mowa w ust. 1 dokonuje wpisu do ewidencji w ciągu 30 dni od daty zgłoszenia oraz z urzędu doręcza zgłaszającemu zaświadczenie o wpisie do ewidencji, a kopię zaświadczenia przekazuje właściwemu kuratorowi oświaty oraz organowi podatkowemu. Z kolei z art. 82 ust. 4 pkt 1 tej ustawy wynika, że organ, o którym mowa w ust. 1 i 1a, wydaje decyzję o odmowie wpisu do ewidencji, jeżeli zgłoszenie nie zawiera danych wymienionych w ust. 2 i mimo wezwania nie zostało uzupełnione w wyznaczonym terminie. W analizowanym stanie faktycznym rozstrzygnięcia wymagała zatem kwestia, czy [...] spółka z o.o. z siedzibą w W. – jako podmiot domagający się wpisu do ewidencji szkół i placówek niepublicznych przedszkola "[...]" - miała obowiązek dołączyć do wniosku potwierdzenie dotyczące bezpiecznych i higienicznych warunków nauki i pracy w pomieszczeniach budynku znajdującego się przy ul. [...] w W., w których planowane było prowadzenie w/w przedszkola. Zdaniem organów administracyjnych, taki obowiązek w tej sprawie istniał, a potwierdzenie to mogło mieć wprawdzie dowolną formę, ale winno pochodzić od takich organów jak: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, Państwowy Inspektor Sanitarny, Komendant Państwowej Straży Pożarnej lub "odpowiedni" rzeczoznawca. W ocenie Sądu Wojewódzkiego, powyższa informacja o warunkach lokalowych – w okresie prowadzenia przez organy przedmiotowego postępowania – nie musiała być opinią służb specjalizujących się w ocenie warunków higieny i bezpieczeństwa pracy i nauki, wystarczała bowiem dowolna forma potwierdzająca spełnienie tych warunków, choć (cyt.): " z oczywistych powodów opinie takie mogą zastępować informację złożoną w tym przedmiocie przez wnioskodawcę". Sąd I instancji stał przy tym na stanowisku, że powyższa informacja musi bezwzględnie dotyczyć tej placówki, o której mowa we danym wniosku. Odnosząc zatem tego rodzaju pogląd do stanu rozpatrywanej sprawy, Sąd Wojewódzki przyjął, że chociaż organ był w posiadaniu pozytywnej opinii sanitarnej z dnia 11 października 2012 r. znak: [...] wydanej przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W., dotyczącej pomieszczeń znajdujących się w budynku położonym również przy ul. [...] w W., zajmowanych przez Zespół wychowania przedszkolnego "[...]" (wpisanego do ewidencji w dniu 25 października 2012 r.), to ponieważ opinia ta została wydana na potrzeby wpisania do ewidencji innej placówki, to nie stanowiła ona informacji, o której mowa w art. 82 ust. 3 lit. d) ustawy o systemie oświaty. Z tym stanowiskiem nie zgadzała się skarżąca, która w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosiła, że w zaistniałej sytuacji brak było prawnej konieczności przedłożenia nowych zaświadczeń o warunkach lokalowych, zapewniających bezpieczne i higieniczne warunki nauki i pracy, gdyż w tym samym lokalu była już prowadzona podobna działalność o charakterze oświatowym i edukacyjnym. Skarżąca złożyła bowiem wnioski o trzy wpisy dot. różnych placówek (Przedszkola Niepublicznego "[...]", Bursy Młodzieżowej Niepublicznej "[...]" oraz Zespołu Wychowania Przedszkolnego "[...]") a których rejestracja miała nastąpić w tym samym miejscu, tj. w pomieszczeniach budynku położonego przy ul. [...] w W.. Do wniosku dotyczącego niniejszej sprawy została zatem złożona informacja wskazująca, iż w stosunku do Zespołu Wychowania Przedszkolnego "[...]" wydana została opinia sanitarna z dnia 11 października 2012 r. dla Zespołu Wychowania Przedszkolnego "[...]". W takiej sytuacji – w ocenie autora skargi kasacyjnej - nieuzasadnionym zatem było twierdzenie, jakoby zaświadczenie dotyczące innej placówki usytuowanej w tym samym budynku, nie mogło być w tej sprawie wystarczające, zwłaszcza, że do momentu rejestracji nie było jeszcze żadnego "usytuowania" w tym samym budynku wnioskowanego przedszkola. Ustawa o systemie oświaty nie wyklucza zaś możliwości dokonywania oceny tego samego miejsca i warunków lokalowych na etapie rejestracji kilku placówek. Obowiązku nałożonego na stronę, w sytuacji, w której nie wynika on wprost z przepisów prawa, nie można natomiast domniemywać. Skarżąca wskazywała przy tym na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 września 2016 r. (sygn. akt II SA/Wa 403/16), w którym Sąd (w identycznej sprawie jak rozpatrywana) podzielił jej argumentację. W ocenie składu orzekającego, należy zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej. Analizując treść art. 82 ust. 3 lit. d) ustawy o systemie oświaty (w wersji obowiązującej w dacie orzekania przez organy), trzeba wziąć pod uwagę, że skoro przepis ten nakazywał przedstawienie przez wnioskującego o wpis do ewidencji szkół i placówek niepublicznych informacji a nie zaświadczenia o warunkach lokalowych zapewniających bezpieczne i higieniczne warunki nauki i pracy a przepis szczególny nie stanowił inaczej, gdyż brak było w ogóle przepisu, który nakładałby obowiązek uzyskania stosownego zaświadczenia (opinii, protokołu z oględzin pomieszczeń i.t.p.) od organów takich jak: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego czy Komendant Państwowej Straży Pożarnej lub od nieokreślonych bliżej rzeczoznawców, to wymaganą tym przepisem informację można było sprowadzić nawet tylko do obowiązku złożenia stosownego oświadczenia wiedzy przez osobę wnioskującą o dokonanie wpisu. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że powyższa kwestia była już niejednokrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyrokach z dnia 12 kwietnia 2016 r. (sygn. akt I OSK 2828/15) i z dnia 20 lipca 2016 r. (sygn. akt I OSK 3498/15) wyraził analogiczne stanowisko, podkreślając jednocześnie, iż za taką wykładnią prawa przemawia także trzydziestoletnia linia orzecznicza Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którą obowiązku nałożonego na jednostkę nie można domniemywać. Musi on wynikać z powszechnie obowiązującego prawa. Ponadto, w wyroku z dnia 12 kwietnia 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił też uwagę, że za tego rodzaju wykładnią art. 82 ust. 2 pkt 3 lit. d) ustawy o systemie oświaty przemawiała także wykładnia systemowa. Skoro bowiem w § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 31 sierpnia 2010 r. w sprawie rodzajów innych form wychowania przedszkolnego, warunków tworzenia i organizowania tych form oraz sposobu ich działania (Dz. U. Nr 161 poz. 1080) przewidziano wprost obowiązek uzyskania przez podmiot prowadzący pozytywnych opinii komendanta miejskiego Państwowej Straży Pożarnej oraz Powiatowego Państwowego Inspektora Sanitarnego, to brak tak sformułowanego wymagania w w/w przepisie należało rozumieć, jako brak obowiązku wnioskującego o wpis do ewidencji szkół i placówek niepublicznych przedstawienia informacji o warunkach lokalowych, zapewniających bezpieczne i higieniczne warunki nauki i pracy w zakładanej placówce w postaci opinii stosownych służb. Wprawdzie obecnie rozporządzenie to już nie obowiązuje, bo mocą ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo oświatowe z dnia 14 grudnia 2016 r. (Dz. U. z 2017 r. poz. 60) utraciło ono z dniem 1 września 2017 r. moc prawną, ale w dacie orzekania przez organy rozporządzenie to obowiązywało. W związku z tym, w sytuacji, w której organ był w posiadaniu pozytywnej opinii sanitarnej z dnia 11 października 2012 r. znak: [...] wydanej przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W., dotyczącej pomieszczeń znajdujących się w budynku położonym przy ul. [...] w W. (na potrzeby zaewidencjonowania Zespołu Wychowania Przedszkolnego "[...]" (wpisanego do ewidencji w dniu 25 października 2012 r.), to domaganie się od wnioskodawczyni złożenia innego rodzaju dokumentu na potrzeby prowadzonego obecnie postępowania w stosunku do Przedszkola "[...]" było całkowicie niezrozumiałe i istotnie mogło świadczyć o biurokratycznym i nadinterpretacyjnym podejściu do całego zagadnienia. Opinia organu sanitarnego, dotycząca bezpieczeństwa i higieny pomieszczeń, znajdujących się w tym samym budynku, którego dotyczył przedmiotowy wniosek, miała bowiem zdecydowanie większy walor w tym sensie, że dawała o wiele większe gwarancje, iż warunki te były odpowiednie dla funkcjonowania planowanej placówki, aniżeli oświadczenie samego wnioskodawcy. Z tych względów, biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny – z mocy art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 193 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji. Rozstrzygniecie o kosztach postępowania opierając na przepisie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. Mając jednak na uwadze fakt, że w związku z faktem, że w dniu 1 września 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe (Dz. U. z 2018 r. poz. 996), która uchyliła art. 82 ustawy o systemie oświaty a regulację dotyczącą tworzenia i prowadzenia przedszkoli niepublicznych poddała pod regulację art. 168 nowej ustawy, organ rozpoznając ponownie niniejszą sprawę, będzie obowiązane stosować oczywiście przepisy obecnie obowiązujące. Przy ich stosowaniu winien zaś rozważyć, czy posiadana przez niego opinia z dnia 11 października 2012 r. znak: [...] wydana przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W., nie może być uznana za wystarczająca (jeśli chodzi o wymóg dotyczący opinii sanitarnej), skoro odnosi się ona do pomieszczeń budynku położonego w W. przy ul. [...] a przed dokonaniem stosownego wpisu do ewidencji nie można jeszcze mówić o istnieniu przedszkola a zatem również nie są określone pomieszczenia, które będzie ono zajmować.