II FSK 968/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Grzegorz Borkowski, Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska - Nowacka, Sędzia WSA del. Andrzej Jagiełło (sprawozdawca), Protokolant Iga Szymańska - Wnęk, po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2010 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Z. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 5 marca 2009 r. sygn. akt I SA/Sz 614/08 w sprawie ze skargi Z. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 16 września 2008 r. nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Z. P. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w S. kwotę 450 (słownie: czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE II FSK 968/09 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżonym wyrokiem z dnia 5 marca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Z. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 16 września 2008 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007r. Sąd ustalił, że kwestionowaną decyzją organ ten utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z 30 czerwca 2008 r. odmawiającą Z. P. stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. W jej uzasadnieniu wskazał, że stosownie do treści przepisów art. 72 § 1 i art. 75 Ordynacji podatkowej (dalej: Ord. pod.) nadpłatami są świadczenia podatkowe nadpłacone lub uiszczone nienależnie a w 2007 r. płatnik prawidłowo, zgodnie z art. 34 ust. 1 i 7 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) – dalej: u.p.d.o.f. - obliczył i pobrał od strony strony podatek dochodowy od osób fizycznych. Zgromadzone dowody tj. pismo Wojskowego Biura Emerytalnego w S. z dnia 10 lutego 2000 r. oraz roczne obliczenie podatku na formularzu PIT – 40 jednoznacznie, bowiem wskazują, że Z. P. pobiera podlegającą opodatkowaniu emeryturę. W 2007 r. wypłacono mu świadczenie w wysokości 22.340,40 zł, od którego pobrano zaliczkę na podatek w kwocie 1958 zł. W skardze na tą decyzję Z. P. domagał się: uchylenia w całości zaskarżonego aktu i poprzedzającej go decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. oraz skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia; zobowiązania wojskowych organów emerytalnych i organów skarbowych do przedstawienia decyzji administracyjnej, będącej podstawą do wypłacania podatnikowi świadczenia emerytalnego oraz stwierdzenia naruszenia przez wojskowe organy emerytalne i organy skarbowe praw podatnika, skutkujące koniecznością zawiadomienia o tym fakcie prokuratury w trybie art. 304 Kodeksu postępowania karnego; .Skarżący zarzucił rozstrzygnięciom organów podatkowych obu instancji naruszenie: 1) art. 2, art. 7, art. 32 ust. 1 i ust. 2, art. 30, art. 83, art. 217 w związku z art. 8 ust. 2, art. 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; 2) art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 1, art. 34 ust. 1 i ust. 7, art. 55 ust. 6 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 4, art. 1, art. 12 ust. 7, art. 55 ust. 8 i ust. 12 ustawy o u.p.d.o.f. 3) art. 4, art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 art. § 2, art. 165 § 1, art. 180, art. 187 § 1, art. 188, art. 190, art. 191, art. 194 § 1 i § 2, art. 147 § 1 pkt 3, art. 210 § 4, art. 233 § 1 pkt 1 i § 2 w związku z art. 3 pkt 1, art. 13, art. 21 § 1 pkt 1, art. 235 Ord. pod. W uzasadnieniu skarżący argumentował, że wobec braku legalnej decyzji przyznającej mu świadczenie emerytalne, przychód w postaci środków wypłacanych przez Wojskowe Biuro Emerytalne jest wolny od podatku dochodowego od osób fizycznych. Uznając skargę za nieuzasadnioną Wojewódzki Sąd Administracyjny wyjaśnił, że nie budzą wątpliwości ustalenia organów podatkowych obu instancji, iż w rozpoznawanej sprawie nie ma podstaw do zwrotu pobranego przez płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007r. stosownie do art. 72 § 1 i art. 75 § 1 Ord. pod. Z pisma Wojskowego Biura Emerytalnego w S. z dnia 10 lutego 2000 r. wynika, bowiem jednoznacznie, że skarżący pobiera emeryturę. Potwierdzeniem tego jest wskazanie emerytury, jako źródła przychodu w rocznym obliczeniu podatku za 2007 rok (PIT - 40) przez Wojskowe Biuro Emerytalne. Sąd pierwszej instancji stwierdził nadto, że kwestia istnienia obowiązku podatkowego po stronie skarżącego oraz zasadności potrącania przez płatnika zaliczek na podatek dochodowy wielokrotnie była już rozstrzygana przez organy podatkowe, jak też przez Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie. oraz przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, m.in. w wyrokach: z dnia 2 grudnia 1999r. o sygn. akt SA/Sz 2077/98, z dnia 12 września 2001r. o sygn. akt SA/Sz 1880/2000, z dnia12 września 2001 r. o sygn. akt 1882/2000, z dnia 15 stycznia 2003 r. o sygn. akt SA/Sz 2093/01, z dnia 25 stycznia 2006 r. o sygn. akt I SA/Sz 618/04, z dnia 5 października 2006r., sygn. akt I SA/Sz 890/05, z dnia 21 marca 2007r., sygn. akt 629/06, z dnia 7 lutego 2008r., sygn. akt I SA/ Sz 660/07, z dnia 15 stycznia 2009r., sygn. akt I SA/ Sz 506/08, wyroku NSA z dnia 5 marca 2008r., sygn. akt II FSK 879/07, w których, powołując się na unormowania przepisów art. 9 ust. 1 i art. 10ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f., składy orzekające wskazały, że przepisami tymi ustanowiono zasadę opodatkowania wszelkich emerytur, bez względu na datę nabycia do nich prawa. Pogląd ten pozostaje aktualny na tle obowiązującego w 2007r. art. 9 ust. 1 i art. 10 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f Zasada ta, na mocy art. 52 ust. 4 cyt. ustawy nie dotyczy jedynie emerytur, które powinny być, lecz nie zostały wypłacone do dnia 31 grudnia 1991 r. Wyłączeniu z opodatkowania nie podlegają, zatem świadczenia emerytalne przysługujące (należne) za okresy po tej dacie, a więc nawet i te, które wskutek błędu organu emerytalnego nie zostałyby ubruttowione. Jednak jak wynika z wymienionego pisma Wojskowego Biura Emerytalnego płatnik z dniem 1 stycznia 1991r. na podstawie art. 55 ust. 6 u.p.d.o.f. ubruttowił świadczenie emerytalne skarżącego. Sąd pierwszej instancji wywiódł , że wskazane przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowią też, że obowiązek w podatku dochodowym wynika z przepisów ustawy. Obowiązkiem podatkowym jest abstrakcyjne zobowiązanie do poniesienia ciężaru podatkowego, a zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia i związane jest przez przepis ustawy z zaistnieniem pewnego stanu faktycznego, jakim jest otrzymanie świadczenia , z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Oznacza to, że do jego powstania nie jest, jak wywodzi skarżący, wymagana decyzja organu podatkowego. Sąd wyjaśnił również, że konsekwencją sprawowanej przez niego funkcji kontrolnej jest brak uprawnienia do wydawania wyroków merytorycznie załatwiających sprawę w zastępstwie właściwych organów administracji publicznej, tj. do przyznania uprawnień, a w niniejszej sprawie do nakazania zwrotu pobranych zaliczek na podatek. W przypadku ewentualnego stwierdzenia w wyniku kontroli, że zaskarżona decyzja dotknięta jest istotnymi wadami prawnymi, sąd decyzję taką eliminuje z obrotu prawnego poprzez jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności, jednakże z przyczyn wyżej wskazanych w rozpatrywanej sprawie sytuacja taka nie zachodziła. Sąd nie może natomiast orzekać, z uwagi na brak kompetencji, w zakresie załatwiania takich spraw jak wnioski skarżącego odnośnie ustalenia i stwierdzenia, że na terenie Rzeczypospolitej Polskiej nie łączył i nie łączy go żaden stosunek administracyjnoprawny, ani materialnoprawny, ani cywilnoprawny, z żadnego prawa, żadnego zdarzenia prawnego, z żadnych świadczeń pieniężnych, z żadnego konstytutywnego prawotwórczego, ani prawomocnego aktu prawnego decyzji z wojskowego, ani z cywilnego zaopatrzenia emerytalnego, ani rentowego, z żadnym właściwym miejscowo wojskowym, ani cywilnym organem emerytalnym, ani rentowym, ani z Szefem Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w K., ani jego ustawowym następcą prawnym Wojskowym Biurem Emerytalnym w S. Tym samym też Sąd nie jest władny do zobowiązania wojskowych organów emerytalnych i organów skarbowych do przedstawienia decyzji administracyjnej, będącej podstawą do wypłacania podatnikowi świadczenia emerytalnego. Jeżeli, zaś skarżący uważa, że urzędnik państwowy popełnił przestępstwo na jego szkodę może zgłosić ten fakt właściwemu prokuratorowi samodzielnie, bez pośrednictwa w tym zakresie sądu administracyjnego. Konkludując sąd pierwszej instancji stwierdził, że w istocie stanowisko skarżącego wiąże się z odmienną, nieuzasadnioną oceną, tak co do stanu faktycznego, jak i przepisów prawa mających zastosowanie w niniejszej sprawie. Powyższy wyrok w całości zaskarżył Z. P., reprezentowany przez radcę prawnego. W skardze kasacyjnej zarzucił wyrokowi naruszenie przepisów tj.: - prawa materialnego: art. 2, art. 30, art. 30 ust 1 i 2, art. 45 ust. 1, art. 175 ust. 1, art. 184, art. 217 w z art. 7, art. 8 ust.2, art. 91 ust. 1, art. 83 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej " w stopniu mającym wpływ na wynik i rozstrzygnięcie w sprawie, przez zaniechanie zastosowania, nie przestrzeganie, nie respektowania, zaniechanie sprawowania wymiaru sprawiedliwości. Przez naruszenie zasady demokratycznego państwa prawa, naruszenia zasady praworządności, naruszenie zasady zaufania do państwa i tworzonego przezeń prawa, naruszenie zasady reformationis in peius na szkodę i niekorzyść skarżącego. Przez nierówne traktowanie i nierówne potraktowanie skarżącego wobec prawa i naruszenie jego godności osobistej z dopuszczeniem się przez sąd administracyjny dyskryminacji społecznej przez nierespektowanie i nie uznawanie podmiotowości prawnej w zakresie zapewnienia ochrony prawnej jego praw podmiotowych, praw człowieka i dóbr osobistych (godności) wmawianiem skarżącemu z urzędu bez podstawy prawnej domniemanego obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych od domniemanej "emerytury" nie istniejącej w obrocie prawnym , i przez zaniechanie zapewnienia ochrony prawnej: porządku prawnego, pewności prawnej, bezpieczeństwa obrotu prawnego przez zaniechanie sprawowania wymiaru sprawiedliwości i przez pozbawienie skarżącego prawa i wolności do rzetelnego, sprawiedliwego, jawnego, bezstronnego niezależnego, profesjonalnego wymiaru sprawiedliwości i sądu administracyjnego. Naruszone przez zaniechanie i odmowę dokonania sądowej kontroli działalności i wykonywania administracji publicznej przez organy administracji podatkowej pod względem zgodności z prawem. I przez zaniechanie uwzględnienia, przyjęcia, uznania, że nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie przedmiotów z prawa do świadczeń pieniężnych, stosunków prawnych, podmiotów prawnych, podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych następuje w drodze ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, po spełnieniu ustawowych warunków prawnych"; - "prawa materialnego postępowania sądowo administracyjnego art. 3 § 1, § 2, art. 134 § 1, § 2, art. 135, art. 141 § 4 pkt 1 a,c, pkt 2, art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) i art. 1 § 1, § 2, art. 4 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo u ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz 1269 z późn. zm.) w stopni mogącym mieć istotny wpływ na wynik i rozstrzygnięcie w sprawie, przez zaniechanie zastosowania, nie przestrzeganie, nie respektowanie, odmowę usunięcia skutków naruszonego prawa i samowoli podatkowej, samowoli administracyjnej .Przez zaniechanie sprawowania sądowej i ustawowej kontroli wykonywania i działalności administracji publicznej podatkowej pod względem zgodności z prawem na skutek zaniechania i odmowy sprawowania wymiaru sprawiedliwości, i zaniechanie rozstrzygnięcia skargi administracyjnej skarżącego w granicach rozpatrywanej sprawy administracyjnopodatkowej nie będąc związanym zarzutami ani wnioskami skargi z błędnym i niewłaściwym powołaniem się na poświadczające nieprawdę w całości co do okoliczności mających znaczenie prawne, pośrednie dowody z dokumentów —pism informacyjnych ,z pominięciem bezpośrednich dowodów z dokumentów urządowych niezebranych w postępowaniu administracyjnopodatkowym" na skutek niedopełnienia ustawowych obowiązków i funkcji :urzędnika podatkowego, organu podatkowego i organu nadzoru administracji podatkowej, mających potwierdzać domniemane istnienie w obrocie prawnym: stosunku prawnego, prawa do świadczeń pieniężnych jako przedmiotu , podmiotu, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. l wydanie zaskarżonego wyroku z rażącym naruszeniem zasady reformationis in peius przez pogorszenie sytuacji prawnej i faktycznej, i na niekorzyść skarżącego, poprzez wmówienie mu z urzędu ,że "pobiera emeryturę". A to nie jest prawdą. Wojewódzki Sąd .Administracyjny w Szczecinie zaniechał i odmówił zastosowania przewidzianych wymienionymi wyżej powołanymi ustawami środków prawnych w celu usunięcia, i zaniechał usunięcia skutków naruszonego i łamanego prawa w stosunku do wszystkich aktów prawnych administracyjnych decyzji podatkowych i czynności wydanych i podjętych w granicach rozpatrywanej sprawy, której dotyczyła skarga administracyjna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w uzasadnieniu zaskarżonego niniejszą skargą wyroku ustalił i powołał błędny, niewłaściwy, nie istniejący w obrocie prawnym formalny stan faktyczny sprawy sugerujący ,że skarżący Z. P. miałby "otrzymywać lub pobierać emeryturę ",i zaniechał odmówił ustalenia, uwzględnieni, przyjęcia, uznania istniejącego w obrocie prawnym rzeczywistego prawdziwego stanu faktycznego sprawy, że skarżący Z. P. od 19 lipca 1986r. od dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej nie został w ogóle objęty ustawowym obowiązkiem wojskowego zaopatrzenia emerytalnego ani rentowego z prawa do nabytej w pełnej wysokości wysługi emerytalnej, i że Z. P. nie pozostaje w żadnym stosunku prawnoadministracyjnym, ani materialnoprawnym, ani cywilnoprawnym, ani podatkowoprawnym/administracyjnym/ do chwili obecnej, włącznie, żadnym: wojskowym ani cywilnym organem emerytalnym ani rentowym, ani Urzędem Skarbowym ,na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, ani z zaopatrzenia emerytalnego, ani rentowego, ani ze stosunku pracy, ani stosunku służbowego. . I zaniechanie uwzględnienia ,że wypłacane do rąk skarżącego zaniżone, niepełne świadczenie pieniężne zaliczkowe na jego środki utrzymania nadal w obrocie prawnym pozostaje własnością . Skarbu Państwa i wierzytelnością Skarbu Państwa - Wojskowego Biura Emerytalnego w S., bo nie zostało nigdy przeniesione prawnie żadną konstytutywną decyzją prawotwórczą w posiadanie skarżącego Z. P., i nie jest jego prawem majątkowym, dochodem, ani przychodem, podlegającym opodatkowaniu podatkiem od osób fizycznych w okresie od 01 stycznia 1992r.do chwili obecnej." Przy tak sformułowanych zarzutach, w konkluzji skargi kasacyjnej Zygmunt P. wskazując na przepisy art. 174 pkt 1 i 2, art. 185 § 1, art. 205 § 2 w zw. z art. 175 § 1 i art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a. - wnosił o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia wyznaczonemu z urzędu innemu wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu a nadto zasadzenie na jego rzecz kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego. Dyrektor Izby Skarbowej w S. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednakże z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych enumeratywnie w art. 183 § 2 p.p.s.a., co oznacza związanie granicami skargi kasacyjnej. Przepis art. 174 ustawy stanowi, że skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W rozpatrywanej sprawie autor skargi kasacyjnej zarzuty sformułował jako: naruszenie prawa materialnego: art. 2, art. 30, art. 30 ust 1 i 2, art. 45 ust. 1, art. 175 ust. 1, art. 184, art. 217 w z art. 7, art. 8 ust.2, art. 91 ust. 1, art. 83 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz naruszenie "prawa materialnego, postępowania sądowo administracyjnego" art. 3 § 1, § 2, art. 134 § 1, § 2, art. 135, art. 141 § 4 pkt 1 a,c, pkt 2, art. 151 p.p.s.a. i art. 1 § 1, § 2, art. 4 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo u ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz 1269 ze zm.) – dalej: p.u.s.a.. W istocie skarżący zakwestionował zarówno prawidłowość dokonanych przez organy podatkowe i zaakceptowanych przez sąd pierwszej instancji ustaleń faktycznych, a zwłaszcza faktu pobierania przez niego emerytury wojskowej jak też przyjęcie, że wypłacane mu świadczenie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Wprawdzie zarówno zarzuty skargi kasacyjnej jak ich uzasadnienie nie zostały precyzyjnie sformułowane to, mając na uwadze treść uchwały pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, należało poddać je merytorycznej kontroli. Bezzasadne okazały się zarzuty naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisów prawa procesowego Pomimo obszernej skargi kasacyjnej naruszenie przywołanych przepisów art. 3 § 1, § 2, art. 134 § 1, § 2, art. 135, art. 141 § 4 pkt 1 a,c, pkt 2, art. 151 p.p.s.a. i art. 1 § 1, § 2, art. 4 p.u.s.a. nie zostało uzasadnione przez wskazanie konkretnych uchybień popełnionych przez sąd. Z treści jej uzasadnienie wynika natomiast, że skarżący kwestionuje stan faktyczny. Należy, zatem stwierdzić, że przyjęte przez organy podatkowe i podzielone przez sąd pierwszej instancji, ustalenie faktyczne są prawidłowe i znajdują pełne potwierdzenie w zgromadzonym w postępowaniu administracyjnym materiale dowodowym. W świetle tych dowodów nie budzi żadnych wątpliwości fakt, że skarżący jest uprawniony do emerytury wojskowej i pobiera ją nieprzerwanie od 1 lipca 1989 r. i która została ubruttowiona od dnia 1 stycznia 1991 r. Uprzednio skarżącemu wypłacana była renta wojskowa. Stan ten trwał również w, będącym przedmiotem rozpoznania, 2007 r. Wynika to zarówno z informacji Wojskowego Biura Emerytalnego w S. jak i z rocznego obliczenia podatku (PIT -40). Wojewódzki sąd administracyjny rozpoznał, przy tym sprawę w jej granicach, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., nie ograniczając się zarzutów i wniosków skargi a uzasadnienia zaskarżonego wyroku spełnia wymogi określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. Jak trafnie wskazał sąd pierwszej instancji, stosownie do treści art. 9 ust. 1 i art. 10 ust 1 pkt 1 u.p.d.f. opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkie emerytury, również wojskowe, bez względu na datę nabycia do nich prawa. Obowiązek podatkowy wynika z przepisów prawa a zobowiązanie w tym podatku powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia jakim w rozpatrywanym przypadku jest świadczenia emerytalnego. Wbrew twierdzeniom skarżącego do jego powstania nie jest, natomiast wymagana decyzja organu podatkowego. Po stronie płatnika, w tym wypadku Wojskowego Biura Emerytalnego, wypłacenie świadczenia rodzi obowiązek pobrania i odprowadzenia zaliczki na podatek dochodowy. Jak wynika z okoliczności sprawy organ ten wypłacając świadczenie emerytalne Z. P. w 2007 r. pobrał stosowne zaliczki i dokonał rozliczenia należnego podatku. Trafnie, zatem sąd uznał, że brak jest podstaw do stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 72 § 1 w zw. z art. 75 § 1 Ord. pod. Reasumując należy stwierdzić, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu a zarówno organy podatkowe, jak i sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszyły wskazanych przez skarżącego przepisów Konstytucji RP, prawa o ustroju sądów administracyjnych i prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawierała uzasadnionych podstaw i podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 209 w zw. z art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 i 3 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349, z późn. zm.).