II SA/Bd 1624/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z 16 czerwca 2021 r. nr TUCH.214.2020, Starosta Tucholski odmówił H. K. (skarżącej) zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z instalacjami wewnętrznymi i zewnętrznymi, na terenie działki nr ewid.[...], położonej przy ul. [...] w T.. W uzasadnieniu organ przywołał, że w toku postępowania z wniosku skarżącej została ona wezwana do uzupełnienia złożonego projektu budowlanego m.in. o uwzględnienie w nim 10 stanowisk postojowych dla samochodów, w tym stanowiska postojowego dla samochodów wykorzystywanych przez osoby niepełnosprawne. Organ wskazał, że wymóg uwzględnienia w projekcie budowlanym tego elementu wynika z § 4 ust. 3 pkt 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w Tucholi z dnia 28 lutego 2002 r., nr L/458/02 (dalej "m.p.z.p.") oraz § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ stwierdził, że skarżąca nie uzupełniła projektu w wymaganym zakresie, toteż brak jest podstaw do wydania decyzji pozytywnej, a co wynika z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 – dalej "p.b."). W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca podniosła, że z powołanych przez organ przepisów nie wynika bezwzględny obowiązek projektowania stanowisk postojowych, a brak tych stanowisk w odniesieniu do inwestycji uzasadniony jest sposobem wykorzystania projektowanego budynku, tj. użytkowania go przez uczniów pobliskich szkół oraz pracowników pobliskiego szpitala, wystarczającym będzie zatem zaprojektowanie jedynie miejsc dla rowerów. Podniosła nadto, że w orzecznictwie dopuszcza się możliwość projektowania miejsc postojowych na innych nieruchomościach niż ta, na której powstać ma inwestycja. Decyzją z 2 września 2021 r. nr WIR.VIII.7840.1.129.2021.JB, Wojewoda Kujawsko-Pomorski utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Po przytoczeniu stanu faktycznego w sprawie, dokonaniu opisu spornej inwestycji, oraz przywołaniu treści § 4 ust. 3 pkt 6 m.p.z.p. oraz § 18 rozporządzenia, Wojewoda stwierdził, że przepisy te nie formułują precyzyjnie wymaganej ilości miejsc postojowych dla samochodów. Wskazał jednak, że skoro zamierzona inwestycja polegać ma na budowie budynku wielorodzinnego z 10 lokalami mieszkalnymi, a we właściwym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Tuchola znajduje się zapis wskazujący na obszarze objętym studium ustalono wskaźnik: minimum jedno miejsce parkingowe na lokal mieszkalny. Dostrzegając że studium nie jest aktem prawa miejscowego, organ odwoławczy wywiódł z powyższego zapisu wskazówkę interpretacyjną świadczącą na rzecz racjonalności zastosowanego przez organ I instancji wymogu zaprojektowania jednego stanowiska parkingowego na jedno mieszkanie. Wojewoda przyznał, że w związku z niejednoznacznością ww. przepisów co do ilości stanowisk postojowych odpowiednia argumentacja strony mogłaby skłonić organ do zaakceptowania rozwiązania uwzględniającego nieco mniejszą liczbę tych stanowisk. Wskazał jednak, że skarżąca takiej racjonalnej argumentacji nie przedstawiła (nie można za taką uznać w jego ocenie argumentacji, iż użytkownikami budynku będzie grupa niekorzystająca z samochodów), a niezaprojektowanie ani jednego stanowiska postojowego w sposób oczywisty wskazuje, że projekt nie spełnia wymagań określonych w § 4 ust. 3 pkt 6 m.p.z.p. oraz § 18 rozporządzenia. Organ odwoławczy wskazał także, że o ile w orzecznictwie dopuszcza się lokalizowanie stanowisk postojowych na nieruchomościach niebędących terenem inwestycji, to koniecznym jest tutaj niewątpliwe funkcjonalne powiazanie tych nieruchomości z terenem inwestycji, stanowiska te muszą mieć charakter trwały, a inwestor musi dysponować tytułem prawnorzeczowym lub obligacyjnym do terenu nieruchomości, na którym projektowane są stanowiska postojowe. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy H. K. wniosła o jej uchylenie wraz z decyzją I instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Wojewodzie do ponownego rozpoznania, oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła nieprawidłowe uznanie przez organ, że inwestycja nie spełnia wymogów co do ilości stanowisk postojowych, a to z uwagi na niewzięcie pod uwagę opisanego w projekcie przeznaczenia nieruchomości i brak przeanalizowania, jaka liczba stanowisk postojowych jest właściwa dla przedmiotowej inwestycji. Organ nie wziął nadto pod uwagę możliwości zlokalizowania stanowisk postojowych na nieruchomościach sąsiednich. Skarżąca podniosła, że nigdy nie poinformowano jej o tym, iż mogła wykonać obowiązek zaprojektowania 10 stanowisk postojowych jedynie w części, a w związku z tym nielogiczne jest założenie Wojewody o możliwości zaprojektowania mniejszej ilości tych stanowisk, skoro odmowa udzielenia pozwolenia na budowę podyktowana była właśnie brakiem zaprojektowania dokładnie 10 stanowisk. Wskazała nadto, że rażącym naruszeniem prawa było oparcie się przez Wojewodę o treść zapisu studium, z pominięciem m.p.z.p. (z którego nie wynika proporcja 1 stanowisko parkingowe – 1 mieszkanie) oraz § 18 rozporządzenia (z którego wynika konieczność zbadania przeznaczenia nieruchomości przy określaniu liczby miejsc postojowych). W uzasadnieniu skargi przywołano argumentację na rzecz powyższych zarzutów, w tym orzecznictwo sądowoadministracyjne w zakresie dopuszczalności projektowania stanowisk postojowych na terenie innej nieruchomości niż nieruchomość, na której zamierzono inwestycję. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Kujawsko-Pomorski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola legalności zaskarżonej decyzji dokonana na zasadach i w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) oraz ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 – dalej "p.p.s.a.") wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiot zaskarżenia stanowi decyzja Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z 2 września 2021 r., nr WIR.VIII.7840.1.129.2021.JB, utrzymująca w mocy decyzję Starosty Tucholskiego z dnia 16 czerwca 2021 r., nr TUCH.214.2020, o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku wielorodzinnego przy ul. [...] w T.. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (publ. jak wcześniej wskazano) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b.), oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b.). Weryfikując zgodność przedłożonego wraz z wnioskiem projektu budowlanego w ramach obowiązków i kompetencji wynikających z art. 35 ust. 1 p.b., w tym przywołanych wyżej pkt 1 i 2 tego przepisu, Starosta Tucholski wydał 23 grudnia 2020 r. postanowienie nr BD.6740.TUCH.214.2020.DD, którym zobowiązał skarżącą do usunięcia we wskazanym terminie nieprawidłowości przedłożonego projektu budowlanego m.in. poprzez zaprojektowanie 10 stanowisk postojowych dla użytkowników budynku stałych i przebywających w nim okresowo, w tym stanowiska postojowego dla samochodów wykorzystywanych przez osoby niepełnosprawne. W odpowiedzi na powyższe pismo skarżąca przedłożyła projekt zawierający uzupełnienia nieobejmujący jednak części dotyczącej 10 stanowisk postojowych. W ocenie Sądu prawidłowo organy stwierdziły, że projektu budowlanego dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego nieobejmującego miejsc postojowych dla samochodów nie można zakwalifikować jako zgodnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b.) oraz przepisami techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b.). Zasadna była zatem decyzja odmowna wobec wniosku skarżącej o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Zamierzona inwestycja polegać miała na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego na terenie objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Miasta w Tucholi z dnia 28 lutego 2002 , nr L/458/02 (publ. Dz. Urz. Woj. Kuj.-Pom. z 13 czerwca 2002 r., nr 59, poz. 1121). Zgodnie z § 4 ust. 3 pkt 6 ww. uchwały "wymaga się, aby w granicach działki zabezpieczyć odpowiednią ilość miejsc postojowych, uzależnioną od użytkowania terenu". Powyższy przepis, co dostrzegają zarówno organy jak i skarżąca, nie wprowadza algorytmu ustalania liczby stanowisk postojowych dla samochodów w zależności np. od liczby lokali mieszkalnych przewidzianych w projektowanym budynku. Przepis ten jednak jednoznacznie wskazuje, że konieczność "wyposażenia" inwestycji w miejsca postojowe jest zasadą. Nadmienić przy tym należy, że brak jednoznacznego uregulowania liczby miejsc parkingowych dla zabudowy mieszkaniowej i mieszkalnictwa nie ma wpływu na zgodność planu miejscowego z prawem (tak NSA w wyroku z dnia z dnia 13 czerwca 2017 r., sygn. II OSK 175/16, dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Sam plan nie musi bowiem wprowadzać kategorycznych wartości w tym zakresie i może dopuszczać pewną swobodę w dostosowaniu liczby miejsc parkingowych w zależności od np. od rodzaju inwestycji, powierzchni zabudowy, ilości kondygnacji czy zasady komunikacji dla inwestycji. W ocenie Sądu taki zabieg prawodawczy jest uzasadniony, uwzględnia bowiem niejednorodność uwarunkowań właściwych konkretnym inwestycjom. Wniosek powyższy potwierdza treść § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 – dalej "rozporządzenie"), który stanowi, że zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Istotą tego rozwiązania jest doprowadzenie do tego, aby nowa inwestycja budowlana w zakresie parkowania nie obciążała wyłącznie dróg publicznych (miejsc postojowych na tych drogach), jak również miejsc postojowych zaprojektowanych dla sąsiednich nieruchomości. Jest to racjonalne pod względem celowościowym założenie, że dla obiektu budowlanego, a zwłaszcza dla budynków wielomieszkaniowych, w dobie posiadania przez znaczną część ludności samochodów osobowych, a nawet niejednokrotnie występowania w jednej rodzinie większej liczby aut, zapewnienie takim obiektom warunków użytkowych zgodnych z ich przeznaczeniem obejmuje niewątpliwie także urządzenie związanych z nimi, w sposób trwały, miejsc postojowych (por.: wyrok WSA we Wrocławiu z 14 lipca 2016 r., sygn. II SA/Wr 376/16 oraz wyrok WSA w Krakowie z 22 września 2016 r., sygn. II SA/Kr 362/16, dostępne jw.). Nie jest tak, że od powyższej zasady nie istnieją wyjątki. W orzecznictwie podnosi się bowiem, że § 18 rozporządzenia nie można rozumieć w ten sposób, iż zawsze należy urządzać miejsca postojowe na terenie inwestycji, gdyż powodowałoby to, że w przypadku inwestycji, polegających na przebudowie budynków, które w całości lub prawie w całości zajmują działkę budowlaną, inwestycje te byłyby niedopuszczalne tylko z tego powodu, że na terenie działki nie jest możliwe urządzenie miejsc postojowych (vide: wyrok NSA z 15 marca 2017 r., sygn. II OSK 1774/15, wyrok WSA w Krakowie z 16 stycznia 2018 r., sygn. II SA/Kr 1569/17, dostępne jw.). Wyjątków od ogólnej zasady nie należy jednak interpretować rozszerzająco, toteż podstawą do ich uwzględnienia musi być sytuacja jednoznaczna, niebudząca wątpliwości co do słuszności zastosowania takiego odstąpienia w warunkach danej sprawy. W ocenie Sądu organy prawidłowo przyjęły, że w oparciu o przepis § 4 ust. 3 pkt 6 m.p.z.p. oraz § 18 rozporządzenia dla inwestycji zamierzonej przez skarżącą zasadnym jest ustalenie warunku zaprojektowania 10 stanowisk postojowych dla samochodów, w tym dla samochodu, z którego korzystają osoby niepełnosprawne. Organy wzięły pod uwagę, że projektowana inwestycja stanowi budynek mieszkalny wielorodzinny, w którym zaprojektowano 10 lokali mieszkalnych. Ustalenie wymaganej liczby stanowisk postojowych w liczbie dziesięciu jest zatem "odpowiednie, uzależnione od użytkowania terenu" w rozumieniu § 4 ust. 3 pkt 6 m.p.z.p., znajduje nadto potwierdzenie w przeznaczeniu inwestycji i sposobu zabudowy (§ 18 ust. 1 rozporządzenia). Przyporządkowanie każdemu z lokali mieszkalnych jednego miejsca postojowego ocenić wręcz należy jako racjonalne minimum. Posiłkowo można tu, a co zauważył organ odwoławczy, że minimum takie zakłada również studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Tuchola, przyjęte uchwałą Rady Miasta Tucholi z dnia 20 października 2017 r., nr XLI/291/17, z którego zapisu w rozdziale 2 pkt 6 lit. a) wynika, że w przypadku zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej położonej w granicach miasta wskaźnik ilości miejsc parkingowych do ilości lokalów mieszkalnych winien wynosić 1:1. Studium nie jest oczywiście aktem prawa miejscowego, na którego podstawie można by wywodzić wiążące dla strony ustalenia. Ww. zapis stanowi jednak wartościową wskazówkę interpretacyjną wobec niejednoznaczności przedmiotowego przepisu m.p.z.p., potwierdzającą właściwą ocenę okoliczności sprawy przez organy obu instancji w zakresie ustalenia takiej, a nie innej liczby miejsc postojowych (a których ustalenie – co już wskazano – winno być zasadą). W tym miejscu jako niezasadny ocenić też należy zarzut skarżącej, jakoby przywołanie ww. zapisu studium stanowiło o rażącym naruszeniu prawa przez organ odwoławczy. Przywołanie jego treści miało charakter jedynie posiłkowy, potwierdzało argumentację co do obowiązku zaprojektowania 10 stanowisk postojowych dla zamierzonej inwestycji – zgodnie z § 4 ust. 3 pkt 6 m.p.z.p. oraz § 18 ust. 1 rozporządzenia. Prawidłowo również organ ocenił, że nie mogła mieć wpływu na przyjęte stanowisko argumentacja skarżącej, jakoby brak miejsc parkingowych uzasadniony był tym, iż "w związku z tym, że użytkownikami budynku będzie grupa ludzi niekorzystających z samochodów, np. uczniowie Technikum [...], pielęgniarki i lekarze szpitala Tucholskiego na dyżurach" (tak w punkcie I.3.2 części opisowej projektu zagospodarowania działki - str. 13 i 14), uzasadnionym był brak zaprojektowania miejsc parkingowych (i jednocześnie zaprojektowanie 10 stanowisk postojowych dla rowerów). Argumentacja ta zakłada zupełnie bezpodstawnie określoną wspólną cechę mieszkańców tego obiektu. Jednocześnie opiera się na nieweryfikowalnym założeniu, że żaden z mieszkańców budynku nie będzie posługiwał się samochodem przez cały okres zamieszkiwania w ww. obiekcie. Jest to założenie czysto teoretyczne, które nie może kształtować konkretnego warunku technicznego zamierzonej inwestycji i to w taki sposób, że w istocie warunek ten na potrzeby inwestycji eliminuje. Ponadto wskazać należy, że to, czy mieszkańcy w istocie będą, lub nie, posługiwali się samochodami, nie ma wpływu na to, że inwestycja winna zabezpieczać w tym zakresie odpowiednią infrastrukturę również na przyszłość. Zgodnie zresztą z doświadczeniem życiowym i racjonalną oceną rzeczywistości jako nieprawdopodobną ocenić należy sytuację, w której mieszkańcy 10-lokalowego budynku wielorodzinnego nie będą mieli żadnych potrzeb w zakresie miejsc postojowych, a do tego w zasadzie sprowadza się argumentacja skarżącej. W powyższym kontekście zasadnie organy wskazały, że dopuszczając pewną elastyczność w zakresie ustalenia "odpowiedniej" liczby miejsc parkingowych, nie mogą one zaakceptować takiego założenia inwestora, iż odpowiednia liczba miejsc to brak tych miejsc. Nie budzi to wątpliwości Sądu, zwłaszcza w świetle przedstawionej przez skarżącą argumentacji. Niezasadne jest również stanowisko skarżącej, jakoby organ odwoławczy w sposób nielogiczny i sprzeczny z własnym przekonaniem zaakceptował odmowę udzielenia pozwolenia na budowę z uwagi na brak zaprojektowania dziesięciu miejsc postojowych, kiedy dopuścił on jednocześnie hipotetyczną możliwość zaprojektowania tych miejsc w mniejszej liczbie. Sąd sprzeczności tej nie dostrzega. Określone postanowieniem o wezwaniu do uzupełnienia braków projektu 10 miejsc postojowych wyniknęło z jego uzasadnionego w warunkach rozpoznawanej sprawy przekonania (o czym była mowa wcześniej), zaś ewentualność zaprojektowania mniejszej liczby miejsc mogłaby zostać zaakceptowana w sytuacji, gdyby skarżąca – w reakcji na wezwanie – uzupełniła projekt o miejsca postojowe w liczbie przez siebie zaproponowanej, i odpowiednio to uargumentowała. W takiej sytuacji organ musiałby zważyć, czy zasadnym jest odstąpienie od ustalonej w postanowieniu wartości, a ocena ta musiałaby znaleźć swoje uzasadnienie w treści decyzji. Byłaby też ona przedmiotem ewentualnej kontroli w przypadku uruchomienia przez skarżącą instancyjnego trybu weryfikacji tej decyzji. Organ odwoławczy poinformował zatem jedynie, że w sytuacji braku kategorycznych przepisów określających konieczną liczbę stanowisk postojowych, istniała ewentualność dostosowania jej z uwzględnieniem stanowiska inwestora. Taki zabieg mógł mieć jednak miejsce jedynie w przypadku, gdyby strona podjęła w spornym zakresie współpracę z organem, proponując racjonalne rozwiązanie zastępcze, a nie – jak uczyniła to skarżąca – negując w ogóle konieczność wyznaczenia jakichkolwiek miejsc parkingowych, stosując przy tym taką argumentację, jak wyżej przytoczono. Chybiony jest kategoryczny wniosek skarżącej, jakoby ze stanowiska organu wynikało, że wykonanie wezwania w części skutkowałoby wydaniem decyzji pozytywnej. Propozycja innej liczby miejsc postojowych, wraz z odpowiednią argumentacją, obligowałoby organ do pochylenia się nad nią i rozstrzygnięcia o jej zgodności z § 4 ust. 3 pkt 6 m.p.z.p. w zw. z § 18 ust. 1 rozporządzenia. Stanowcza odmowa uzupełnienia projektu w spornym zakresie, na wezwanie organu, nie pozostawiła organowi przestrzeni do jakichkolwiek rozważań na rzecz uwzględnienia stanowiska skarżącej. Co się zaś tyczy zarzutów, jakoby organy nie uwzględniły możliwości zaprojektowania stanowisk postojowych na innej nieruchomości niż ta, na której realizowana jest inwestycja, to stwierdzić należy, że o ile dopuszcza się orzecznictwie zastosowanie takiego zabiegu (vide: wyrok NSA z 21 czerwca 2017 r., sygn. II OSK 2650/15; z 11 lipca 2018 r., sygn. II OSK 2012/16; z 5 września 2019 r., sygn. II OSK 2449/17; czy też powołany wcześniej wyrok WSA w Krakowie z 16 stycznia 2018 r., II SA/Kr 1569/1, ale również wskazane w skardze wyroki NSA z 7 września 2012 r., sygn. II OSK 864/11; z 27 listopada 2014 r., sygn. II OSK 1165/13; z 17 października 2018 r., sygn. II OSK 2561/16, dostępne jw.) to warunkiem koniecznym do poddania w ogóle w rozwagę takiej formy spełnienia warunku z § 18 rozporządzenia jest tytuł prawnorzeczowy lub obligacyjny do tej "innej" nieruchomości, na której inwestor zamierza urządzić miejsca postojowe. Skarżąca zakłada zaś, że obsługę zamierzonego przez nią budynku będą w zakresie miejsc postojowych wykonywać parkingi pobliskich instytucji, co jest założeniem z gruntu nieprawidłowym, naruszającym (przekraczającym) zasadę wolności zagospodarowania terenu przez podmiot posiadający tytuł prawny do tego terenu, jak i wolności od ingerencji w wykonywanie prawa własności dokonywanej przez podmioty nieuprawnione. W niniejszej sprawie skarżąca nie uprawdopodobniła nawet, że ma ona jakikolwiek tytuł prawny do innej nieruchomości, na której można by zaprojektować parking dla zamierzonej inwestycji. Resumując, decyzja o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę została powzięta prawidłowo. Skarżąca nie uzupełniła w terminie braku projektu budowlanego w zakresie, w jakim zobowiązana była do tego na podstawie postanowienia Starosty z 23 grudnia 2020 r. Brak zaprojektowania stanowisk postojowych uniemożliwił pozytywną weryfikację spełnienia warunku z § 4 ust. 3 pkt 6 m.p.z.p. w zw. z § 18 rozporządzenia, co z kolei stanowiło o niezgodności projektu z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz z przepisami technicznymi, o czym mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 p.b. Mając to na uwadze, Sąd orzekł o oddaleniu skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a.