II OSK 3078/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą G. o zawieszenie postępowania toczącego się na skutek skargi kasacyjnej A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 6 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 1277/16 w sprawie ze skargi A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia postanawia: odmówić zawieszenia postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. UZASADNIENIE Wyrokiem z 6 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą G. (dalej jako "Spółka") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z [...] września 2016 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Spółka wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku. W skardze kasacyjnej, niezależnie od podniesionych zarzutów, Spółka wniosła o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny wniosków grup posłów o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją przepisów ustawy z 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1691 – zwana dalej "ustawą z 20 maja 2016 r."). Wnioski te zostały zarejestrowane pod sygn. akt K 51/16 i K 54/16, a sprawy z tych wniosków zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt K 51/16. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), Sąd może zawiesić postępowanie, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Przepis art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przewiduje fakultatywne zawieszenie postępowania. Od uznania Sądu zależy, czy w danym przypadku celowe jest wstrzymywanie biegu sprawy. Dokonując takiej oceny Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak jest podstaw do uwzględnienia złożonego w tej sprawie wniosku. Przede wszystkim, dla zastosowania instytucji z art. 125 § 1 pkt 2 p.p.s.a. musi istnieć ścisły związek między sprawą rozpoznawaną w postępowaniu przed sądem administracyjnym, a kwestią będącą przedmiotem postępowania prejudycjalnego. Związek ten polega na tym, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy sądowej i ma bezpośredni wpływ na jej wynik. Ponadto, jest to przesłanka fakultatywnego zawieszenia postępowania, a zatem sąd zobowiązany jest każdorazowo rozważyć, czy zawieszenie postępowania jest uzasadnione. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tej sprawie nie zachodziła konieczność zawieszenia postępowania przed sądem administracyjnym. Wynika to przede wszystkim z procesowej formy zaskarżonej decyzji. Jest to bowiem decyzja kasacyjna, wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., którą to decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie uchyliło decyzję Wójta Gminy Karnice z 12 lutego 2016 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Zgodność z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej przepisu art. 138 § 2 k.p.a. nie jest kwestionowana w powołanych sprawach zawisłych przed Trybunałem Konstytucyjnym. Rozstrzygnięcie wydane przez Trybunał Konstytucyjny nie ma zatem bezpośredniego wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, ponieważ ocena ta dotyczyła przede wszystkim zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega, że wydając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy dokonał także określonej wykładni przepisów ustawy z 20 maja 2016 r., a w szczególności przyjął, że ustawa ta ma zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Ocenę tę podzielił Sąd I instancji oddalając skargę. Jednak bezpośrednie zastosowanie przepisów ustawy z 20 maja 2016 r., w tym także tych przepisów, których konstytucyjność jest kwestionowana we wnioskach skierowanych do Trybunału Konstytucyjnego, nastąpi dopiero w decyzji organu I instancji. Analogiczne stanowisko zajął Naczelny Sąd administracyjny w postanowieniu z 31 sierpnia 2017 r. w sprawie II OZ 764/17, a skład orzekający w tej sprawie to stanowisko podziela. Z tych względów i na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 ustawy p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.