I SA/Wa 1781/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Łukasz Trochym (spr.) Sędziowie: WSA Monika Sawa WSA Joanna Skiba Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2021 r. sprawy ze skargi S. D. i T. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z [...] czerwca 2021 r., nr [...], Wojewoda [...] (dalej jako "Wojewoda/organ"), po rozpatrzeniu odwołania T.D. i S.D. – utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] (dalej również jako "Starosta/organ I instancji") z [...] lutego 2020 r., nr [...] orzekającą o odmowie zwrotu nieruchomości położonej w [...], dzielnica [...], przy ul. [...] (dawniej ul. [...]), stanowiącego działkę nr [...], o pow. [...] m2, z obrębu [...], dla której jest prowadzona księga wieczysta nr [...]. Zaskarżona decyzja Wojewody została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Decyzją Naczelnika Dzielnicy [...] z [...] lipca 1975 r., nr [...] orzeczono o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa, na wniosek Dyrekcji [...], części nieruchomości o pow. [...] m2, z ogólnej pow. [...] m2, położonej w [...] między ul. [...] i ul. [...], z przeznaczeniem na budowę zaplecza techniczno-materiałowego dla [...] Przedsiębiorstwa [...] nr [...] w [...]. Wywłaszczona nieruchomość stanowiła wówczas współwłasność spadkobierców A.D.[1] – A.D.[2] i W.D.. Pismem z [...] kwietnia 2010 r. S.D. i T.D. - spadkobiercy A.D.[2] i W.D., wystąpili z wnioskiem o zwrot opisanej powyżej nieruchomości lub jej części. Decyzją z [...] maja 2014 r., nr [...], Starosta [...] odmówił zwrotu nieruchomości położonej w [...], przy ul. [...] (dawniej ul. [...]), oznaczonej jako działka nr [...], z obrębu [...], o pow. [...] m2. W wyniku rozpatrzenia odwołania S.D. i T.D., decyzją z [...] sierpnia 2014 r., nr [...], Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzją z [...] lipca 2015 r., nr [...], organ I instancji orzekł o odmowie zwrotu nieruchomości położonej w [...], przy ul. [...] (dawniej ul. [...]), oznaczonej jako działka nr [...], z obrębu [...], o pow. [...] m2. Decyzją z [...] sierpnia 2016 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania wnioskodawców, Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z [...] lutego 2020 r., nr [...], Starosta [...] po razi trzeci orzekł o odmowie zwrotu opisanej powyżej nieruchomości. W uzasadnieniu swojej decyzji Starosta wyjaśnił, że ogólnie określony w decyzji wywłaszczeniowej cel wywłaszczenia jako budowa zaplecza techniczno-materiałowego, z czasem został zmodyfikowanego jako realizacja zieleni wysokiej izolującej od Huty [...]. Starosta uznał, że głównym celem wywłaszczenia była budowa zaplecza techniczno-materiałowego, a urządzenie zieleni było tylko elementem towarzyszącym głównej inwestycji. Organ I instancji w toku postępowania ustalił także, że obszar przedmiotowej działki ewidencyjnej w latach 1976-1987 niewątpliwie stanowił zaplecze działań budowlanych. Uwzględniając powyższe organ I instancji nie dopatrzył się w rozpoznawanej sprawie przesłanek zbędności wywłaszczonej nieruchomości na cel określony w decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z [...] lipca 1975 r. Od ww. decyzji organu I instancji odwołanie złożyli S.D. i T.D.. Decyzją z [...] czerwca 2021 r., nr [...], Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] lutego 2020 r., nr [...]. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Wojewoda przytoczył i omówił mające zastosowanie w niniejszej sprawie przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wskazał następnie, że aktualna działka nr [...] z obrębu [...] stanowiła część nieruchomości wywłaszczonej decyzją Naczelnika Dzielnicy [...] z [...] lipca 1975 r. z przeznaczeniem pod zaplecze techniczno-materiałowe dla [...] Przedsiębiorstwa [...] nr [...] na terenie tzw. "[...] " (późniejszy [...]). Z kolei, decyzja Prezydium Rady Narodowej [...] z [...] września 1973 r., nr [...], określała podstawowe dane charakteryzujące inwestycję oraz miejsce wykonania zamierzonej inwestycji przez wskazanie, że ma być zrealizowana na terenie położonym w [...] między ul. [...] i ul. [...] o pow. [...] ha, oliterowanym [...] na szkicu sytuacyjnym [...], stanowiącym załącznik do tej decyzji. Integralną częścią tej decyzji była decyzja koordynacyjna nr [...] wydana przez [...] Komisję Planowania Gospodarczego [...]. Wojewoda wyjaśnił następnie, że decyzją Prezydium Rady Narodowej [...] Wydział [...] z [...] października 1973 r., nr [...], zatwierdzono plan realizacyjny-ogólny zagospodarowania terenu inwestycji Bazy [...][...] Przedsiębiorstwa [...] Nr [...] w [...] przy ul. [...]. Do akt sprawy włączono kopię ww. decyzji oraz kopię opisu technicznego, z których wynika, w jaki sposób miał być zagospodarowany teren zaplecza. Następnie decyzją Prezydenta [...] z [...] października 1983 r., nr [...], zatwierdzono plan techniczny zamienny ww. bazy. Z treści opisu technicznego zamiennego szczegółowego planu realizacyjnego terenu wynika, że budynki i obiekty inwestycji planowano usytuować centralnie na działce, zaś pasy zewnętrzne przeznaczone były na pasy zwartej zieleni izolującej - od strony ul. [...] teren przeznaczony został na zieleń wysoką izolującą od obszaru przeznaczonego na Hutę [...]. Uwzględniając powyższe Wojewoda stwierdził, że celem wywłaszczenia aktualnej działki nr [...] z obrębu [...] nie było zbudowanie na jej terenie poszczególnych elementów budowlanych, czy też infrastrukturalnych, ale budowa zaplecza techniczno-budowlanego jako bazy ogrodzonej i zorganizowanej technologicznie na ściśle wyznaczonym obszarze. Jego granice zostały precyzyjnie wskazane w decyzji z 1973 roku. W ocenie Wojewody okoliczność, że na przedmiotowej działce nie dokonano nasadzeń izolacyjnych, nie świadczy o niezrealizowaniu celu wywłaszczenia, albowiem celem wywłaszczenia nie było urządzenie pasa zieleni. Celem takim była bowiem budowa bazy zaplecza techniczno-budowlanego dla przedsiębiorstwa realizującego zadanie budowy osiedla mieszkaniowego. Zdaniem Wojewody powyższy cel został osiągnięty, na potwierdzenie czego Wojewoda przywołał treść znajdującej się w aktach sprawy opinii technicznej wykonanej w dniu [...] grudnia 2017 r. przez geodetę uprawnionego I.E. (nr uprawnień [...]). Zgodnie ze wspomnianą opinią oraz dodatkowym stanowiskiem biegłego wyrażonym w piśmie z [...] września 2019 r., sposób zagospodarowania gruntu objętego żądaniem zwrotu, uwidoczniony na zdjęciach lotniczych z lat: 1972, 1976, 1982, 1987, 1990, wskazuje na to, że co najmniej od daty wykonania zdjęć w 1976 r. do daty wykonania zdjęć w 1990 r. działka nr [...] była włączona do obszaru objętego działaniami budowlanymi, a co najmniej od daty wykonania zdjęć w 1980 r. była dodatkowo ogrodzona w ramach tego obszaru. W granicach działki w latach 1980-1987 widoczna była hałda piachu, która stopniowo zarastała dziką roślinnością trawiastą, zaś w 1990 r. widoczne były urządzany trawnik oraz rowy odwadniające, świadczące o porządkowaniu terenu wcześniejszej budowy. Biegły wyjaśnił, że obszar przedmiotowej działki ewidencyjnej w latach 1976-1987 stanowił zaplecze działań budowlanych. Podsumowując, Wojewoda uznał, że cel wywłaszczenia, jakim była budowa zaplecza techniczno-materiałowego dla potrzeby [...] Przedsiębiorstwa [...] nr [...] w [...] (późniejszy [...]), został na wywłaszczonej nieruchomości zrealizowany. Przedmiotowa działka po wywłaszczeniu stanowiła zaplecze budowy betoniarni, której budowa trwała na sąsiedniej działce, w roku 1980 została ogrodzona i znajdowała się na terenie należącym do [...] i była użytkowana tylko przez to przedsiębiorstwo na cel określony w decyzji wywłaszczeniowej. Po zakończeniu budowy betoniarni teren został uporządkowany, urządzono trawnik, rowy odwadniające oraz stałe ogrodzenie. W ocenie Wojewody, fakt, że nie dokonano nasadzeń, nie ma w niniejszej sprawie znaczenia, gdyż jak wyżej wskazano, celem wywłaszczenia była budowa zaplecza techniczno-materiałowego, a nie urządzenia pasa zieleni. Z uwagi natomiast na to, iż cel wywłaszczenia na działce nr [...] z obrębu [...] niewątpliwie został zrealizowany przed dniem [...] września 2004 r., nie może ona podlegać zwrotowi. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Wojewody złożyli S.D. oraz T.D. (dalej jako "Skarżący"), zarzucając jej naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art 7 k.p.a. polegające na jego niezastosowaniu, oraz art 77 §1 i 80 k.p.a. polegające na nienależytym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz jego nieprawidłowej ocenie, jak też naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art 137 ust 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami polegającą na nieuzasadnionym ustaleniu, że został zrealizowany cel wywłaszczenia na terenie działki nr [...] z obrębu [...]. Mając na uwadze powyższe zarzuty Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody oraz poprzedzającej jej decyzji Starosty [...] z [...] lutego 2020 r., z uwagi na to, że rozstrzygniecie wymaga uzupełnienia postępowania dowodowego, oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano natomiast, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że na wywłaszczonym terenie nigdy nie zrealizowano celu wywłaszczenia, ponieważ zaniedbany obszar nieużytku jakim w latach 1975-1990 stał się teren działki nr [...], nie mógł mieć związku technologicznego z bazą techniczno-materiałową [...] Przedsiębiorstwa [...] nr [...] w [...] wskazaną jako cel wywłaszczenia. Skarżący podnieśli także, że wywłaszczona nieruchomość nie została również wykorzystana pod strefę zieleni izolacyjną, planowaną m.in. na terenie działki nr [...]. Skarżący podnieśli, że w aktach sprawy brak jest dokumentacji poświadczającej formalną modyfikację celu wywłaszczenia chociaż zachowała się niemal cała dokumentacja z czasów realizacji inwestycji. W toku postępowania, zdaniem Skarżących, organy obu instancji, powołując zasadę dopuszczalnej modyfikacji celu wywłaszczenia nie wyjaśniły jednak na czym taka modyfikacja miała polegać na terenie działki nr [...]. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 października 2021 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na rozprawie w trybie art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.), o czym strony zostały powiadomione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, określającego prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego, regulującego postępowanie przed organami administracji publicznej. Materialnoprawną podstawą decyzji organów obu instancji były przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1990 ze zm., dalej jako "u.g.n."). Zgodnie z art. 136 ust. 3 zdanie pierwsze u.g.n., poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, jeżeli, stosownie do przepisu art. 137, stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Stosownie zaś do art. 137 ust. 1 u.g.n., nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli: 1) pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu albo; 2) pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany. Zgodnie zaś z art. 137 ust. 2 u.g.n., jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, cel wywłaszczenia został zrealizowany tylko na części wywłaszczonej nieruchomości, zwrotowi podlega pozostała część. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd miał także na uwadze treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z [...] marca 2014 r., sygn. akt [...], zgodnie z którym: art. 137 ust. 1 pkt 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) w zakresie, w jakim za nieruchomość zbędną uznaje nieruchomość wywłaszczoną przed 27 maja 1990 r., na której w dniu złożenia wniosku o zwrot, a nie później niż przed 22 września 2004 r., zrealizowano cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 165 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Trybunał Konstytucyjny uznał bowiem, że nie podlegają zwrotowi na rzecz byłych właścicieli te nieruchomości, na których cel określony w decyzji o wywłaszczeniu został zrealizowany przed dniem złożenia wniosku o ich zwrot, niezależnie od tego, czy realizacja inwestycji nastąpiła po upływie 10 lat od chwili wywłaszczenia. Jeśli zaś w dniu złożenia wniosku o zwrot cel wywłaszczenia jeszcze nie został zrealizowany, byli właściciele tych nieruchomości oraz ich spadkobiercy zachowują ustawowe uprawnienie do żądania zwrotu, które im przysługiwało przed wejściem w życie ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2004 r. Nr 141, poz. 1492). W ocenie Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę, zarówno zaskarżona decyzja Wojewody, jak i poprzedzającą ją decyzja Starosty odpowiadają obowiązującemu prawu. Zdaniem Sądu, organ zasadnie stwierdził, że w sprawie tej brak jest podstaw do przyjęcia, że nieruchomość oznaczona jako aktualna działka nr [...] z obrębu [...], o pow. [...] m2, położona w [...] przy ulicy [...], stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, w rozumieniu przepisu art. 137 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 u.g.n., co uzasadniałoby zwrot tej nieruchomości, na podstawie art. 136 ust. 3 u.g.n. Wskazać następnie należy, że nieruchomość o powierzchni [...] m2, której dotyczy niniejsza sprawa, została wywłaszczona decyzją Naczelnika Dzielnicy [...] z [...] lipca 1975 r., nr [...] na rzecz Skarbu Państwa z przeznaczeniem na budowę zaplecza techniczno-materiałowego dla [...] Przedsiębiorstwa [...] nr [...] w [...] (późniejsza nazwa - [...] w [...]). Wywłaszczenie nastąpiło na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64). W tym miejscu należy wyjaśnić, że cel wywłaszczenia jakim była budowa zaplecza techniczno-materiałowego dla [...] Przedsiębiorstwa [...] nr [...] w [...] został określony w decyzji Prezydium Rady Narodowej [...] o lokalizacji inwestycji z [...] września 1973 r., nr [...]. Następnie, decyzją Prezydium Rady Narodowej [...] z [...] października 1973 r., nr [...] zatwierdzono plan realizacyjny ww. inwestycji. Wobec korekty planów inwestycyjnych w dniu [...] października 1983 r. Prezydent [...] wydał decyzje nr [...], zgodnie z którą budynki i obiekty inwestycji planowano usytuować centralnie na działce, zaś pasy zewnętrzne (w tym wywłaszczony grunt) przeznaczone były na pasy zwartej zieleni izolującej - od strony ul. [...] teren przeznaczony został na zieleń wysoką izolującą od obszaru przeznaczonego na Hutę [...]. Pomimo zatem zmian dotyczących inwestycji – wytyczne realizacyjne stanowiące integralną część decyzji poprzednich – pozostały w mocy. Choć forma realizacji inwestycji była z czasem modyfikowana, to jednak faktyczny sposób zagospodarowania wywłaszczonej nieruchomości mieści się w granicach celu publicznego, stanowiącego przesłankę wywłaszczenia, tj. utworzenie zaplecza techniczno-materiałowego dla budowanego osiedla mieszkaniowego. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela przy tym pogląd wyrażony w wyroku Sądu Najwyższego z [...] lutego 2007 r., sygn. akt [...] ([...]), iż oceny zbędności nieruchomości należy dokonywać przez pryzmat charakteru inwestycji, z powodu której doszło do wywłaszczenia, i charakteru inwestycji, która ma być zrealizowana lub została zrealizowana zamiast zamierzonej lub też obok niej. Jeżeli więc zrealizowana inwestycja nie zmieniła jakościowo charakteru inwestycji zaplanowanej, to taka zmiana nie może być podstawą do uwzględnienia wniosku o zwrot nieruchomości. W ocenie Sądu, z taką właśnie sytuacja mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Poza tym w celu uzupełnienia materiału dowodowego włączono do akt sprawy zdjęcia lotnicze przedmiotowego terenu z lat: 1972-1990, których analiza dokonana przez biegłego z zakresu fotogrametrii oraz teledetekcji – dr. hab. I.E. – profesora [...] Akademii [...] w [...], geodety uprawionego, wskazuje, że na datę wykonania zdjęć tj. maj 1972 r. działka była użytkowana rolniczo, przy czym [...] % jej powierzchni stanowiły użytki zielone w początkowej fazie wegetacji (forma UZ), natomiast [...] % powierzchni stanowił grunt orny (forma R) przygotowany pod zasiew. Na datę wykonania zdjęć tj. listopad 1976 r. działka nie posiadała cech użytkowania rolniczego, przy czym [...] % jej powierzchni stanowiły tereny objęte pracami budowlanymi (forma Bi-1) prowadzonymi również na działkach znajdujących się w jej bezpośrednim sąsiedztwie. Na datę wykonania zdjęć tj. sierpień 1980 r. działka nie posiadała cech użytkowania rolniczego, przy czym [...] % jej powierzchni stanowiły tereny objęte pracami budowlanymi, w obrębie których występowała roślinność trawiasta oraz hałda piachu (forma Bi-1). Ponadto wzdłuż południowej i zachodniej granicy ewidencyjnej przedmiotowej działki zidentyfikowano linię stałego ogrodzenia. Na datę wykonania zdjęć tj. maj 1982 r. nie zaszły istotne zmiany w stosunku do sytuacji widocznej na zdjęciach z sierpnia 1980 r. W dalszym ciągu [...] % powierzchni działki stanowiły tereny objęte pracami budowlanymi (forma Bi-1) z widoczną hałdą piachu oraz ogrodzeniem. Na datę wykonania zdjęć tj. maj 1987 r. działka nie posiadała cech użytkowania rolniczego, przy czym 100% jej powierzchni stanowiły tereny objęte pracami budowlanymi (forma Bi-1), w obrębie których występowała roślinność trawiasta oraz pojedyncze drzewo. Hałda piachu widoczna na zdjęciach lotniczych z maja 1982 r. oraz sierpnia 1980 r. uległa znacznej degradacji. Na datę wykonania zdjęć tj. sierpień 1990 r. działka ta w 100% stanowiła strefę zabudowań (forma B), w obrębie której występował urządzony trawnik, rowy odwadniające oraz stałe ogrodzenie. Prace budowlane prowadzone w obrębie działki w latach 1976-1987 zostały zakończone. Uzupełniająco biegły stwierdził (vide: pismo z [...] września 2019 r.), że co najmniej od daty wykonania zdjęć w 1976 r. do daty wykonania zdjęć w 1990 r. aktualna działka nr [...] była włączona do obszaru objętego działaniami budowlanymi, a co najmniej od daty wykonania zdjęć w 1980 r. była dodatkowo ogrodzona w ramach tego obszaru. W granicach działki w latach 1980-1987 widoczna była hałda piachu, która stopniowo zarastała dziką roślinnością trawiastą, zaś w 1990 r. widoczne były urządzany trawnik oraz rowy odwadniające, świadczące o porządkowaniu terenu wcześniejszej budowy. Nadmienił przy tym, że obszar przedmiotowej działki ewidencyjnej w latach 1976-1987 stanowił zaplecze działań budowlanych. Uwagę należy zwrócić także na zapisy widniejące w dzienniku budowy przedmiotowej inwestycji, a tam pod datą [...] października 1987 r. widnieje wpis, iż od dnia [...] października 1987 r. do budynku administracyjno-socjalnego wprowadza się [...] oraz, że od dnia [...] września 1987 r. rozpoczęto roboty ogrodnicze. Generalnie z dziennika budowy wynika, że rozpoczęcie budowy zaplecza techniczno-materiałowego nastąpiło w marcu 1976 r. a jego zakończenie w grudniu 1987 r. W rozpoznawanej sprawie rację należy zatem przyznać organom w zakresie w jakim ustaliły, że celem wywłaszczenia była budowa bazy zaplecza techniczno-budowlanego dla przedsiębiorstwa realizującego zadanie budowy osiedla mieszkaniowego (na początku [...] Przedsiębiorstwa [...] nr [...] w [...], następnie [...] w [...]). Nie budzi wątpliwości Sądu orzekającego, że przedmiotowa baza powstała, o czym świadczą wspomniane zapisy w dzienniku budowy oraz opinia biegłego I.E. wydana na podstawie analizy zdjęć lotniczych z lat 1972-1990. Okoliczność, że na działce nr [...] zlokalizowano zamiast pasa zieleni izolacyjnej Huty [...] – zaplecze budowy nie świadczy o niezrealizowaniu celu wywłaszczenia. Przeciwnie – celem wywłaszczenia nie było wszak urządzenie pasa zieleni, lecz właśnie stworzenie zaplecza techniczno-budowlanego dla budowy osiedla mieszkaniowego. Zdanie Sądu, ustalenia organów obu instancji dokonane w niniejszej sprawie jednoznacznie to potwierdziły. Powyższe znajduję także potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w analogicznych spraw dotyczących działek sąsiednich wywłaszczonych w ramach tej samej inwestycji (vide: wyroki NSA: z 14 czerwca 2017 r., I OSK 2625/16, z 30 października 2018 r., I OSK 2590/17 i z dnia 28 sierpnia 2019 r., I OSK 2694/17). Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił przy tej okazji, że: "Opisana baza nie stanowiła wprawdzie osiedla mieszkaniowego, ale ze względu na znaczny obszar ([...] ha) oraz funkcjonalną całość podporządkowaną konieczności zapewnienia ciągłości dostaw dla budowanego osiedla mieszkaniowego, czy też stosunkowo długi czas jej budowy, kwestie związane z jej ostatecznym kształtem należało rozpatrywać dynamicznie, stosownie do zamieniających się potrzeb oraz warunków zewnętrznych związanych ze zmianami technologii w budownictwie czy też zmianami otoczenia. Oznaczało to możliwość rezygnacji z niektórych obiektów czy infrastruktury oraz pojawianie się na ich miejscu innych rozwiązań. Nie mogło to jednak prowadzić do wniosku, że działania te nie zmierzały do realizacji celu inwestycji. Zamienny plan techniczny z [...] października 1983 r., odnoszący się m. in. do częściowej zmiany sposobu zagospodarowania wywłaszczonej nieruchomości, nie zmieniał w żadnym stopniu celu wywłaszczenia. Sposób zagospodarowania aż do dnia zakończenia budowy w grudniu 1987 r. mógł podlegać dalszym modyfikacjom, m. in. w zakresie sposobu urządzenia terenów zielonych, nie podważa to jednak jedynej możliwej do przyjęcia konstatacji, że cel zamierzenia wynikający z granic ustalonych decyzją z 1973 r. został w tych granicach zrealizowany jako jednolita, zorganizowana całość gospodarcza. Powyższe wyklucza możliwość wydania decyzji o zwrocie nieruchomości nawet, jeżeli z punktu widzenia zaszłości jakie nastąpiły w okresie późniejszym, można wysnuć wniosek, że aktualnie nieruchomość (...) jest nieużytkowana i zaniedbana." Mając zatem na względzie to, że zagospodarowanie nieruchomości w ramach celu wywłaszczenia nastąpiło na długo przed [...] września 2004 r., to żądanie zwrotu przedmiotowej nieruchomości, na podstawie art. 136 ust. 3 u.g.n., w ustalonym stanie faktycznym i prawnym sprawy, nie ma usprawiedliwionych podstaw. Odnosząc się natomiast do zarzutów Skarżących zawartych w uzasadnieniu skargi, Sąd wskazuję, że rezygnacja inwestora z pierwotnie ustalonej strefy zieleni i wykorzystanie placu jako zaplecza budowy osiedla mieszkaniowego nie wpłynęła w żaden sposób na realizacje głównych celów wywłaszczenia. Tak jak wskazano powyżej, stworzenie tego zaplecza miało umożliwić realizację planowych zadań inwestycyjnych (budowa osiedla mieszkaniowego). Z powyższych względów nie mogły odnieść zamierzonego skutku sformułowane w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego oraz materialnego. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, ponieważ zarówno decyzja Wojewody, jak i poprzedzającą ją decyzja Starosty [...] odpowiadają obowiązującemu prawu.