I FSK 164/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zubrzycki (sprawozdawca), Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia NSA Ryszard Mikosz, Protokolant Marta Sokołowska-Juras, po rozpoznaniu w dniu 25 października 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Z. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 października 2011 r. sygn. akt I SA/Sz 614/11 w sprawie ze skargi Z. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 17 maja 2011 r. nr ... w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące: styczeń, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad 2006 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Z. K. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w S. kwotę 3600 zł (słownie: trzy tysiące sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE 1. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami podatkowymi. 1.1. Wyrokiem z 27 października 2011 r., sygn. akt I SA/Sz 614/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Z. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z 17 maja 2011 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, sierpień, wrzesień, październik i listopad 2006 r. 1.2. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z 17 grudnia 2010 r., w części określającej Z.K. zobowiązanie podatkowe w podatku VAT za styczeń, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, sierpień, wrzesień i listopad 2006 r. i uchylił tę decyzję w części dotyczącej zobowiązania podatkowego w podatku VAT za październik 2006 r., określając podatnikowi zobowiązanie podatkowe za ten okres rozliczeniowy. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że w wyniku kontroli przeprowadzonej w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług u podatnika, prowadzącego zakład remontowo – budowlany, stwierdzono szereg nieprawidłowości, które skutkowały uznaniem rejestrów prowadzonych przez podatnika dla potrzeb podatku VAT za nierzetelne. Jednocześnie, na podstawie art. 23 § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej "O.p."), odstąpiono od oszacowania podstawy opodatkowania, z uwagi na to, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwolił – zdaniem organów – na jej określenie. Organy zakwestionowały prawo podatnika do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez: W. Sp. z o.o. w K. w styczniu 2006 r. oraz M. SA w sierpniu 2006 r. Ponadto na podstawie analizy zebranych dowodów ustalono, że podatnik zaewidencjonował w marcu, maju, październiku i listopadzie 2006 r. łącznie 6 faktur VAT, dokumentujących świadczone przez niego usługi budowlane na rzecz: Firmy I. D., E.W., "E." Sp. z o. o., "M." sp. z o. o., rozliczając podatek należny, bez uwzględnienia szczególnego momentu powstania obowiązku podatkowego dla przedmiotowych czynności, tj. stosownie do art. 19 ust. 13 pkt 2 lit. d ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej "u.p.t.u."). Odnośnie rozliczenia nabytych przez podatnika usług telekomunikacyjnych od P. S.A. organy stwierdziły, że podatnik błędnie rozliczył 9 faktur VAT, odliczając podatek naliczony w miesiącach wystawienia tych faktur, zamiast w miesiącach, w których przypadał termin płatności. Dodatkowo organy ustaliły, że podatnik w rozliczeniu ujął 17 faktur wystawionych na jego rzecz przez "I." Spółka z o.o. w S., mimo że faktury te nie odzwierciedlały rzeczywiście wykonanych usług, gdyż ich wystawca – w ocenie organów – był podmiotem nieistniejącym - organy przyjęły zatem, że podatnik nie miał prawa do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w zakwestionowanych fakturach. 2. Skarga do Sądu pierwszej instancji. 2.1. W skardze do WSA w Szczecinie podatnik zarzucił organom obu instancji naruszenie: - art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u., przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż faktury wystawione przez "I." Spółka z o. o. z siedzibą w S. nie stanowią podstawy odliczenia podatku naliczonego z uwagi na to, że zostały wystawione przez podmiot nieistniejący i nie obrazują przebiegu zawartych w nich operacji gospodarczych; takie stanowisko organu skarżący uznał za sprzeczne z art. 17 ust. 6 Szóstej Dyrektywy Rady 77/388/EWG z 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. Urz. UE. L. z 1977 r. Nr 145/1 ze zm., dalej "VI Dyrektywa"),; - art. 122 w zw. z art. 191 O.p., przez dokonanie dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i błędne przyjęcie, że prace podwykonawcze nie zostały wykonane przez podmiot niezarejestrowany w urzędzie skarbowym ( "I."). 2.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując tym samym dotychczasowe stanowisko w sprawie. 3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. 3.1. WSA w Szczecinie uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. 3.2. Powołując się na akta sprawy Sąd wskazał, że organy dowiodły, iż skarżący ewidencjonował faktury VAT dokumentujące świadczone przez niego usługi budowlane i rozliczył je wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 19 ust.13 pkt.2 lit.d) u.p.t.u., nie uwzględnił bowiem szczególnego momentu powstania obowiązku podatkowego, zawyżając z tego tytułu podatek należny za marzec, maj, październik i listopad 2006 r., zaniżając tym samym odpowiednio należny podatek w listopadzie grudniu 2006 r. 3.3. Zdaniem Sądu organy prawidłowo uznały również, że podatnik w rozliczeniu za styczeń 2006 r. zawyżył podatek naliczony poprzez ujęcie faktury VAT nr ... z 26 stycznia 2006 r. wystawionej przez W.Spółka z o.o. w K., dokumentującej poniesienie wydatków związanych z noclegiem w hotelu (usługi hotelowej, usługi parkingowej, opłaty klimatycznej), wskazując, iż stosownie do treści art. 88 ust. 1 pkt 4 u.p.t.u., obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika usług gastronomicznych i noclegowych. Trafnie też – w ocenie Sądu - uznano, że skarżącemu nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego, wynikającego z faktury VAT nr ... z 21 sierpnia 2006 r., wystawionej przez M. S.A., gdyż zakupione artykuły stanowiły akcesoria do pielęgnacji samochodu, a produkty spożywcze, nie były wystarczające dla przygotowania posiłków dla 9 pracowników podwykonawcy - "I." sp. z o.o. 3.4. Sąd wskazał, że z akt sprawy wynika również, iż Dyrektor Izby Skarbowej w S. w oparciu o zebrany materiał dowodowy prawidłowo dokonał oceny całokształtu okoliczności faktycznych tej sprawy, co do nieistnienia podmiotu, tj. "I." Spółka z o.o. w S., a tym samym słusznie odmówił skarżącemu prawa do odliczenia podatku naliczonego, wynikającego z 17 faktur VAT wystawionych przez tenże podmiot. Sąd uznał, że jednoznacznie świadczą o tym zgromadzone dowody, wyczerpująco wskazane przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w szczególności: - jak wynika z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego z 24 kwietnia 2009 r. NIP: ... nie został wygenerowany przez tenże Urząd Skarbowy i "I." w S., ul. ... nie figuruje w ewidencji podatników tego Urzędu, - numer REGON ... nadany spółce "I." wynikający z zaświadczenia z 12 sierpnia1998 r., jak ustaliły organy, nie istnieje, - na przedłożonych przez skarżącego fakturach oraz kopii decyzji Urzędu Skarbowego VAT-5 nadający numer NIP widnieją różne nazwy tego podmiotu, tj. na fakturach - "I." Spółka z o.o. w S., ul. ..., zaś na dokumencie dot. NIP widnieje "I." Sp. z o.o., S., ul. ..., - ustalono, że pod wskazanym adresem, tj. w S. przy ul. ..., spółka nie posiadała i nie użytkowała pomieszczeń i terenu oraz nie prowadziła działalności gospodarczej, - na podstawie informacji z Krajowego Rejestru Sądowego organ ustalił , że w Rejestrze Przedsiębiorców pod nazwą "I." Spółka z o. o. zarejestrowano inne podmioty, - żadnemu z przesłuchanych w sprawie świadków nie jest znane "I." Spółka z o.o., ani osoba je reprezentująca – A. S., - skarżący wnosił w toku postępowania o przesłuchanie A. S. w charakterze świadka, nie wskazując przy tym żadnych informacji naprowadzających na identyfikację tej osoby oraz ustalenie adresu jej zamieszkania; - zeznania skarżącego w charakterze strony, z których m.in. wynika, że kontaktował się z A. S. telefonicznie (jednak nie jest w stanie tego udowodnić) albo spotykał się z nią w czasie rozliczeń po zakończeniu robót, wypisując protokół zakończenia robót dla "I." i przekazując go A. S., która po kilku dniach przywoziła fakturę z protokołem obioru; w siedzibie spółki skarżący spotykał się z A.S. do pierwszej dekady marca, ograniczenie spotkań w biurze A. S. tłumaczyła tym, że przeszkadza to stałej załodze firmy, skarżący na początku 2007 r. zakończył współpracę z A. S. m. in. z powodu niedostarczenia mu potwierdzenia nadania numeru REGON, którego zażądał jeszcze pod koniec 2006 r., - podatnik nie przedstawił potwierdzeń dokonania zapłat na rzecz spółki "I.". Sąd uznał, że organ prawidłowo ustalił stan faktyczny w przedmiocie nieistnienia spółki "I." i w konsekwencji słusznie zakwestionował wystawione przez tę spółkę faktury, prawidłowo stosując przepisy prawa materialnego, tj. art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 oraz art. 88 ust. 3 a pkt 1 lit. a) u.p.t.u. 4. Skarga kasacyjna. 4.1. Z. K. zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "P.p.s.a."), przez nieuwzględnienie skargi i akceptację naruszenia przez organ przepisów art. 122 i art. 187 § 1 O.p., statuującego zasadę prawdy obiektywnej, jako jedną z naczelnych zasad postępowania podatkowego, przez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w rezultacie naruszenia prawa polegającego na bezzasadnym zaakceptowaniu przez Sąd zakwestionowania przez organ prawa skarżącego do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony; w konsekwencji tego naruszono art. 22 ust. 3 lit. b VI Dyrektywy, przez odmowę skarżącemu prawa do odliczenia podatku VAT zapłaconego z tytułu nabycia usług wykonanych przez innego podatnika niezarejestrowanego "I." Sp. z o.o. jako podatnika podatku VAT, w sytuacji gdy odnośne faktury zawierają wszystkie informacje wymagane przez art. 22 ust. 3 lit. b Dyrektywy, w szczególności zawierają informacje niezbędne do ustalenia tożsamości osoby, która wystawiła te faktury oraz rodzaju wykonanych usług; niewyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy zostało zaakceptowane przez Sąd, co skutkowało wpływem na wynik sprawy i oddaleniem skargi na decyzję organu naruszającą prawo, tj. powołane przepisy procedury podatkowej; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi i akceptację przez WSA naruszenia przez organ przepisów art. 122 oraz art. 187 § 1 O.p., statuującego zasadę prawdy obiektywnej, jako jedną z naczelnych zasad postępowania podatkowego, przez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w rezultacie naruszenia prawa polegającego na bezzasadnym zaakceptowaniu przez Sąd zakwestionowania przez organ prawa skarżącego do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony; w konsekwencji tego skarżącemu odmówiono prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia produktów spożywczych ze względu na przyjęcie, że nie były one wystarczające do przygotowania posiłków dla 9 pracowników podwykonawcy –"I." Sp. z o.o. 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., przez nieuwzględnienie skargi i akceptację przez WSA naruszenia przez organ podatkowy art. 23 § 1 pkt 2 O.p., przez niedokonanie oszacowania podstawy opodatkowania podatkiem VAT. Przy tak sformułowanych zarzutach skarżący wniósł o uchylenie wyroku WSA w Szczecinie w całości i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. 4.2. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego, z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 5.1. Zasadniczy spór w niniejszej sprawie dotyczy uprawnienia skarżącego do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych na jego rzecz przez "I." Spółka z o.o. W tym zakresie strona skarżąca sformułowała zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 122 i art. 187 § 1 O.p., a w konsekwencji naruszenia art. 22 ust. 3 lit. b VI Dyrektywy. Zarzut ten nie może być jednak uznany za trafny. 5.2. W sytuacji kiedy w skardze kasacyjnej wskazuje się na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1 O.p., należy w jej uzasadnieniu szczegółowo opisać w czym upatruje się niekompletności materiału dowodowego sprawy na tle jej podatkowoprawnego stanu faktycznego, tzn. w niniejszej sprawie w kontekście prawidłowości zastosowania norm przepisów art. 86 ust. 1 i 2 w zw. z art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a u.p.t.u., czyli stwierdzonego przez organy podatkowe faktu, że zakwestionowane faktury zostały wystawione przez podmiot "nieistniejący", tzn. ukrywający swoją tożsamość w obrocie gospodarczo-podatkowym, w celu uniknięcia opodatkowania realizowanych transakcji. Kwestionując kompletność zebranego w sprawie materiału dowodowego w oparciu o art. 122 i art. 187 § 1 O.p., należy konkretnie wskazać w jakim zakresie materiał dowodowy sprawy nie został w sposób wyczerpujący zebrany i rozpatrzony, oraz że środki dowodowe, które - zdaniem składającego skargę kasacyjną - powinny ewentualnie zostać przeprowadzone w sprawie w celu uzupełnienia tego materiału dowodowego i prawidłowego ustalenia przesłanek do zastosowania ww. przepisów, mogą mieć wpływ na potwierdzenie lub zakwestionowanie tych przesłanek. 5.3. Tymczasem treść uzasadnienia powyższego zarzutu skargi kasacyjnej wskazuje, że strona skarżąca nie tyle kwestionuje poczynione w tej sprawie ustalenia faktyczne, a zatem kompletność zebranego w sprawie materiału dowodowego, ile jego ocenę dokonaną przez organy podatkowe, a zaakceptowaną przez Sąd pierwszej instancji. W skardze kasacyjnej nie kwestionuje się, że nie przeprowadzono konkretnych dowodów, które były wnioskowane przez stronę, a których przeprowadzenie miałoby istotny wpływ na wynik tej sprawy, a podniesiono, że organ nie dał wiary twierdzeniom skarżącego, że sporne faktury dokumentują rzeczywiste czynności wykonane przez "I." spółkę z o.o. oraz, że skarżący miał prawo sądzić, że jego podwykonawca jest uprawniony do wystawiania faktur VAT, dających mu prawo do odliczenia. Generalnie zatem motywy skargi kasacyjnej w tym zarzucie sprowadzają się do polemiki z oceną materiału dowodowego dokonaną przez organy podatkowe, prowadzącą do pozbawienia podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego z zakwestionowanych przez organy faktur "I." Spółki z o.o. Jednakże kwestionowanie prawidłowości dokonanej przez organy oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego powinno nastąpić poprzez sformułowanie zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 191 O.p., normującego zasadę swobodnej oceny dowodów. W niniejszej sprawie w ramach skargi kasacyjnej nie sformułowano jednak takiego zarzutu, a tym samym nie podważono prawidłowości dokonanej przez organy podatkowe, a zaakceptowanej przez Sąd pierwszej instancji, oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Ponadto w żaden sposób nie wykazano, aby organy w niniejszej sprawie, przy akceptacji Sądu pierwszej instancji, przekroczyły - w ramach oceny pozyskanego materiału dowodowego - granicę swobodnej jego oceny. 5.4. Całokształt poczynionych w tej sprawie ustaleń faktycznych w pełni pozwalał bowiem na przyjęcie, że sporne faktury zostały wystawione przez podmiot fikcyjny, w tym sensie, że ukrywający swoją tożsamość, a więc niedziałający legalnie w obrocie gospodarczo-podatkowym (w uproszczeniu można stwierdzić, że jest to podmiot "nieistniejący" w takim obrocie, w rozumieniu art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a u.p.t.u.). Faktury wystawione przez taki podmiot, co do zasady, nie uprawniają ich odbiorcy do odliczenia wykazanego w nich podatku, skoro dokumentują transakcję wiążącą się z przestępstwem popełnionym przez wystawcę faktury, ukrywającym swoją tożsamość, w celu uniknięcia opodatkowania realizowanych transakcji. Wyjątek w tym zakresie stanowią sytuacje, w których podatnik (odbiorca takich faktur) wykaże, że dochował należytej staranności kupieckiej i nie miał przesłanek podejrzewać, że wystawca faktury dopuścił się nieprawidłowości lub przestępstwa. 5.5. Wnioski takie wynikają z wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: "TSUE") z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawach połączonych C-80/11 i C-142/11 Mahagében kft oraz Péter Dávid przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-dunántúli Regionális Adó Főigazgatósága, w którym Trybunał orzekł, że: 1) Artykuł 167, art. 168 lit. a), art. 178 lit. a), art. 220 pkt 1 i art. 226 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 347/1, dalej "Dyrektywa 2006/112/WE"), należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie praktyce krajowej, w ramach której organ podatkowy odmawia podatnikowi prawa do odliczenia od kwoty należnego podatku od wartości dodanej kwoty tego podatku należnego lub zapłaconego z tytułu świadczonych mu usług z tego powodu, iż wystawca faktur dotyczących owych usług lub jeden z jego usługodawców dopuścił się nieprawidłowości, bez udowodnienia przez organ podatkowy na podstawie obiektywnych przesłanek, iż podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcja mająca stanowić podstawę prawa do odliczenia wiązała się z przestępstwem popełnionym przez wystawcę faktury lub inny podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu. 2) Artykuł 167, art. 168 lit. a), art. 178 lit. a) i art. 273 Dyrektywy 2006/112/WE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie praktyce krajowej, w ramach której organ podatkowy odmawia prawa do odliczenia z tego powodu, iż podatnik nie upewnił się, że wystawca faktury za towary, których prawo do odliczenia ma dotyczyć, jest podatnikiem, że dysponował on tymi towarami i był w stanie je dostarczyć oraz że wywiązał się z obowiązku złożenia deklaracji i zapłaty podatku od wartości dodanej, albo z tego powodu, że podatnik nie posiada, poza fakturą, innych dokumentów potwierdzających spełnienie powyższych warunków, mimo że spełnione były warunki materialne i formalne powstania prawa do odliczenia określone w Dyrektywie 2006/112/WE, a podatnik nie miał przesłanek podejrzewać, że wystawca faktury dopuścił się nieprawidłowości lub przestępstwa. 5.6. W wyroku tym Trybunał podtrzymał swoją dotychczasową linię orzeczniczą i wskazał (punkty 53 i 54), że aktualne na tle rozpatrywanych spraw C-80/11 i C-142/11 jest jego stanowisko, że tylko gdy podmiot gospodarczy podjął wszelkie działania, jakich można od niego w sposób uzasadniony oczekiwać, w celu upewnienia się, że transakcje, w których uczestniczy, nie wiążą się z przestępstwem, czy to w zakresie podatku VAT, czy w innej dziedzinie, może on domniemywać legalności tych transakcji bez ryzyka utraty prawa do odliczenia naliczonego podatku VAT (zob. ww. wyrok w sprawach połączonych Kittel i Recolta Recycling, pkt 51). Nie jest bowiem sprzeczne z prawem Unii Europejskiej wymaganie, by podmiot przedsięwziął wszystkie działania, jakich można od niego racjonalnie oczekiwać, w celu upewnienia się, że dokonywana przez niego transakcja nie prowadzi do udziału w przestępstwie podatkowym (zob. podobnie wyrok z dnia 27 września 2007 r. w sprawie C-409/04, Zb.Orz. s. I-7797, pkt 65 i 68; ww. wyrok w sprawie Netto Supermarkt, pkt 24; wyrok z dnia 21 grudnia 2011 r. w sprawie C-499/10 Vlaamse Oliemaatschappij, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze, pkt 25). Określenie działań, jakich podjęcia w konkretnym przypadku można w sposób uzasadniony oczekiwać od podatnika, który zamierza skorzystać z prawa do odliczenia podatku VAT, w celu upewnienia się, że dokonywane przez niego transakcje nie wiążą się z popełnieniem przestępstwa przez podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu, zależy przede wszystkim od okoliczności rozpatrywanego przypadku (pkt 59 ww. wyroku). Jeżeli istnieją przesłanki, by podejrzewać nieprawidłowości lub naruszenie prawa, przezorny przedsiębiorca powinien, zależnie od okoliczności konkretnego przypadku, zasięgnąć informacji na temat podmiotu, u którego zamierza nabyć towary lub usługi, w celu upewnienia się co do jego wiarygodności (pkt 60 ww. wyroku). 5.7. Okoliczności rozpatrywanej sprawy wskazują tymczasem, że skarżący – nawet gdy nie był świadomym uczestnikiem nielegalnego procederu z udziałem wystawcy spornych faktur – to nie wykazał, aby zachował należytą staranność kupiecką przy tym obrocie, wykluczającą możliwość stwierdzenia, że uczestniczy w nielegalnych transakcjach, skoro sam stwierdził, że okoliczności współpracy z A. S. wzbudziły w końcu jego podejrzenia, zwłaszcza że nie dostarczyła mu potwierdzenia nadania nr REGON, którego od niej zażądał. Skoro podatnik, m.in. nie zweryfikował miejsca siedziby tego kontrahenta, ani przez KRS, ani też w faktycznym miejscu wskazanym jako jego siedziba, a z przedstawicielem tego podmiotu spotykał się, jak sam stwierdził "przy wjeździe, albo na budowach i ciągle w samochodzie albo w kawiarni", co w konsekwencji u niego samego wzbudziło podejrzenia, co do rzetelności tego kontrahenta – brak podstaw do uznania, że upewnił się co do jego wiarygodności, a tym samym zachował należytą staranność kupiecką przy tym obrocie, wykluczającą możliwość stwierdzenia, że uczestniczy w nielegalnych transakcjach. 5.8. Bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 122 oraz art. 187 § 1 O.p., odnośnie zakwestionowania prawa do odliczenia podatku z faktury wystawionej przez M. S.A. na zakup artykułów spożywczych i przemysłowych. Podatnik bowiem i w tym przedmiocie nie podważył w żaden sposób ustaleń poczynionych przez organy, kwestionując ponownie, bez sformułowania zarzutu naruszenia art. 191 O.p., ocenę ustalonych w tym zakresie okoliczności. Oceny tej nie można natomiast uznać za dowolną, naruszającą zasadę swobodnej oceny dowodów, gdyż przemawia za nią sam asortyment zakupionych towarów i ich ilość (2 opakowania małż, włoszczyzna, pomidory koktajlowe, kiwi, banany, 5 szt. bułek kajzerek, 2 opakowania flaków, pianka do szyb, 5 litrów oleju silnikowego i czernidło do opon), co w żaden sposób nie przystaje do okoliczności podawanych w tym zakresie przez skarżącego. 5.9. Za chybiony także należy uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 23 § 1 pkt 2 O.p., przez niedokonanie oszacowania podstawy opodatkowania podatkiem VAT, skoro przedmiotem sporu w tej sprawie nie jest kwestia podatku należnego, będąca konsekwencją ustalenia podstawy opodatkowania, lecz prawo do odliczenia podatku naliczonego z konkretnie wskazanych przez organy podatkowe faktur, co w żadnym zakresie nie wymaga szacowania podstawy opodatkowania. Skarżący w tym przedmiocie wadliwie odnosi się do działań organu podatkowego na gruncie podatku dochodowego, które nie mają żadnego przełożenia na grunt podatku od towarów i usług. 5.10. Mając powyższe na uwadze, wobec braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji wyroku.