VI SA/Wa 1863/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki po rozpoznaniu w dniu 19 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. S. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji UZASADNIENIE Skarżący B. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w W. skargę na decyzję tego organu z dnia z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego. W związku ze złożoną skargą B. S. pismem z dnia 25 września 2012 r. skierował do Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu tego wniosku stwierdził, że wyegzekwowanie spornych składek może narazić go na dotkliwe konsekwencje finansowe włącznie z zajęciem rachunku bankowego. Podniósł, że w przypadku wydania przez sąd korzystnego rozstrzygnięcia, ZUS zmuszony będzie zwrócić wyegzekwowane kwoty wraz z odsetkami, co może wiązać się ze stratami dla środków publicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ) zwanej dalej p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z konstrukcji powołanego przepisu wynika, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Zgodnie z poglądem reprezentowanym w orzecznictwie, zgłaszając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanki wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Argumentacja powinna być spójna, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie (por. postanowienie NSA z 9 września 2010 r., sygn. I OZ 671/10). W realiach niniejszej sprawy skarżący, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z powodu narażenia na dotkliwe konsekwencje finansowe, w żaden sposób przesłanki tej nie uprawdopodobnił. Zaniedbując obowiązek przedstawienia okoliczności uprawdopodabniających zaistnienie przesłanek, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji – skarżący uniemożliwił Sądowi dokonanie ich oceny. Podkreślenia przy tym wymaga, że w sytuacji bierności wnioskodawcy, rolą Sądu w takiej sytuacji, nie jest poszukiwanie tych okoliczności (por. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r. sygn. akt II FZ 39/09). Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.