II GOK 4/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Mirosław Trzecki (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku Przewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa o wykładnię wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2021 r., sygn. akt II GOK 4/18 w sprawie z odwołania A.B. od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 28 sierpnia 2018 r. nr 330/2018 w przedmiocie przedstawienia (nieprzedstawienia) wniosku o powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu Najwyższego w Izbie Cywilnej postanawia: oddalić wniosek. UZASADNIENIE Wyrokiem z 13 maja 2021 r., Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu odwołania A.B., (1) uchylił pkt 2. uchwały Krajowej Rady Sądownictwa z 28 sierpnia 2018 r., nr 330/2018, w przedmiocie przedstawienia (nieprzedstawienia) wniosku o powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu Najwyższego w Izbie Cywilnej w stosunku do A.B. i (2) umorzył postępowanie przed Krajową Radą Sądownictwa w powyższym zakresie. Pismem z 6 września 2021 r. Przewodniczący Krajowej Rady Sądownictwa zgłosił wniosek o wykładnię ww. wyroku. Wskazał, że w pkt 2. ww. wyroku NSA umorzył postępowanie przed Krajową Radą Sądownictwa, wskazując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 39812 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 1805 ze zm.; dalej "k.p.c.") w związku z art. 44 ust. 3 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa (Dz. U. z 2018 r. poz. 389 ze zm.), nie przedstawiając praktycznie żadnego wywodu prawnego przemawiającego za zastosowaniem takiego rozwiązania, co uniemożliwiło poznanie argumentów i motywów, które doprowadziły NSA do przedstawionej konkluzji. Przewodniczący KRS zaznaczył, że Rada nie stosuje przepisów k.p.c. Z tych powodów KRS zwróciła się także o wskazanie podstawy prawnej umorzenia postępowania przed Radą. Istotne wątpliwości Przewodniczącego KRS wzbudziło użyte w orzeczeniu sformułowanie o "umorzeniu postępowania przed Krajową Radą Sądownictwa", które – jego zdaniem – można odczytywać jako swego rodzaju wkroczenie przez NSA w kompetencje KRS, która jako konstytucyjny organ samodzielnie decyduje, czy dane postępowanie nominacyjne umorzyć czy też je kontynuować. Stwierdził, że umorzenie postępowania przed KRS ma istotne znaczenie dla dalszego toku postępowań nominacyjnych dot. obsadzenia wolnych stanowisk sędziowskich w Sądzie Najwyższym, bowiem wpływa na status uczestników tych postępowań. Wydane orzeczenie wzbudziło wątpliwości odnośnie do dalszego losu konkursu do Izby Cywilnej SN, toczącego się przed KRS, a w konsekwencji także niepewność uczestników tego postępowania odnośnie do ich przyszłości. KRS, kierując się poczuciem odpowiedzialności za prawidłowe wykonywanie swoich konstytucyjnych zadań, wniosła o udzielenie wykładni i wskazanie podstawy prawnej umorzenia postępowania przed KRS oraz motywów przemawiających za takim rozstrzygnięciem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek Przewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa o dokonanie wykładni wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2021 r. w sprawie sygn. akt II GOK 4/18 jako niezasadny podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 352 k.p.c. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. W judykaturze jednolicie przyjmuje się, że potrzeba wykładni zarówno sentencji wyroku, jak i jego uzasadnienia, pojawia się wówczas, gdy jego treść sformułowana została w sposób niejasny, uniemożliwiający jednoznaczne rozumienie tekstu (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia: 26 września 2019 r., I CSK 434/18; 8 maja 2013 r., I UZ 6/11; 15 stycznia 2001 r., I PZ 29/00). Nie budzi wątpliwości, że wykładnia wyroku nie może prowadzić ani do uzupełnienia rozstrzygnięcia, ani też do zmiany jego treści, a w konsekwencji do wydania nowego rozstrzygnięcia czy też uzupełnienia poprzedniego (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 2015 r., V CNP 6/15), zaś wykładnia uzasadnienia nie może prowadzić do uzupełnienia powodów oraz motywów rozstrzygnięcia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 30 kwietnia 1970 r., II CZ 32/70). Dodać również należy, że wniosek o wykładnię wyroku nie może zmierzać nie dość, że do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i ich znaczenia, to również – jeżeli nie przede wszystkim – do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie czy też ze wskazaniami co do dalszego postępowania (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 1998 r., III AO 25/97). W świetle przytoczonych wyżej poglądów w ramach wykładni, o jakiej mowa ww. przepisie, nie mieści się wyjaśnianie powodów zajętego w sprawie merytorycznego stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia. Sąd w drodze wykładni rozstrzyga jedynie wątpliwości co do treści wyroku lub jego uzasadnienia, nie rozstrzyga zaś wątpliwości strony powstałych na tle czy to wyroku, czy też jego uzasadnienia. Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, na wstępie należy zwrócić uwagę na to, że w postępowaniu wywołanym odwołaniem od uchwały nr 330/2018 z dnia 28 sierpnia 2018 r. – inaczej niż w postępowaniu przez Krajową Radą Sądownictwa – to przepisy Kodeksu postępowania cywilnego stanowiły podstawę prowadzenia postępowania przed Naczelnym Sadem Administracyjnym (który jest organem konstytucyjnym, jak jasno i wyraźnie stanowi o tym art. 184 Konstytucji RP), którego przedmiotem była kontrola zgodności z prawem wymienionej uchwały, co zostało wyjaśnione w pkt 7.8 – 7.9 uzasadnienia wyroku, o którego wykładnię wystąpiono. We wszystkich zaś poprzedzających punktach uzasadnieniu tego wyroku (w szczególności w pkt 7.5 – 7.7) oraz w pkt 8 – 9, przedstawiono argumenty uzasadniające krytyczną ocenę podstaw wszczęcia, przebiegu oraz rezultatu postępowania prowadzonego przed takim organem jak Krajowa Rada Sądownictwa w składzie ukształtowanym ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa, a mianowicie postępowania w sprawie przedstawienia (nieprzedstawienia) wniosku o powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu Najwyższego w Izbie Cywilnej, a co za tym idzie także konsekwencje wynikające z tej oceny. Wynika to jasno i wyraźnie z całego wywodu prezentowanego w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 maja 2021 r. w sprawie II GOK 4/18. Przedstawione we wniosku uwagi i argumentacja zmierzająca do wykazania potrzeby dokonania wykładni wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2021 r. w sprawie II GOK 4/18 nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniom wnioskodawcy odnośnie do potrzeby dokonania wykładni wyroku w zakresie odnoszącym się do kwestii "[...] dalszego toku postępowań nominacyjnych [...]" oraz "[...] dalszego losu konkursu do Izby Cywilnej SN [...]" i "[...] niepewności uczestników tego postępowania odnośnie do ich przyszłości" należy wyjaśnić, że nie może być ono uznane za usprawiedliwione z tego powodu, że nie ma podstaw do dokonania wykładni wyroku, jeżeli wątpliwości – a więc takie jak wskazane powyżej – miałyby dotyczyć skutków prawnych wyroku (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 listopada 2007 r., II CSK 93/07). W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania o braku potrzeby wykładni wyroku z dnia 13 maja 2021 r., II GOK 4/18 i w związku z tym o braku podstaw do uwzględnienia wniosku Przewodniczącego Krajowej Rady Sądownictwa o jego wykładnię i dlatego wniosek ten na podstawie art. 352 k.p.c. oddalił.