I SA/Wa 397/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Bożena Marciniak (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Gabriela Nowak sędzia WSA Anna Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 28 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Dystrybucja S.A. w [...] na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z [...] grudnia 2020 r., nr [...], Minister Rozwoju, Pracy i Technologii utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] sierpnia 2020 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z [...] sierpnia 2020 r. Wojewoda [...], działając na podstawie art. 200 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez Zakład Energetyczny "[...]" w G., którego następcą prawnym jest [...] S.A. w K., prawa użytkowania wieczystego niezabudowanego gruntu Skarbu Państwa, będącego w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie Zakładu Energetycznego "[...]" w G., położonego w L., u zbiegu ul. [...] i ul. [...], oznaczonego jako działka nr [...] o pow. [...] m2, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...]. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła [...] Dystrybucja S.A. w K. Decyzją z [...] grudnia 2020 r. Minister Rozwoju, Pracy i Technologii utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] sierpnia 2020 r. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przywołał treść art. 200 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami i podniósł, powołując się na zebrany materiał dowodowy, że [...] Dystrybucja S.A. w K. jest następcą prawnym uwłaszczonego decyzją Wojewody [...] z [...] sierpnia 2020 r. Zakładu Energetycznego "[...]" w G. Ponadto, z niekwestionowanych ustaleń organu wynika, że przedmiotowy grunt w dniu 5 grudnia 1990 r. oraz aktualnie stanowi własność Skarbu Państwa na podstawie decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 1999 r. o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa działki oznaczonej nr [...] o pow. [...] m2 na cele reformy rolnej na podstawie przepisów dekretu PKWN z 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej. Minister podniósł, że spór w sprawie dotyczy tego czy przedmiotowy grunt znajdował się w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie Zakładu Energetycznego "[...]" w G. (poprzednika prawnego [...] Dystrybucja S.A. w K.). Organ wskazał, że obowiązująca w dniu 5 grudnia 1990 r. ustawa z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości przewidywała powstanie zarządu do gruntu w ściśle określony sposób. Zarząd nieruchomości był ustanawiany nie w sposób ogólny, lecz tylko dla ściśle określonych składników mienia. Jednocześnie zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, istnienia zarządu nie można w żadnym przypadku domniemywać. Organ podniósł, że stwierdzenie prawa zarządu do nieruchomości następuje na podstawie co najmniej jednego z dokumentów wymienionych enumeratywnie w § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczania osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu. Prawo zarządu w niniejszej sprawie Wojewoda wywodzi z decyzji Naczelnika Powiatu w [...] nr [...] z [...] czerwca 1974 r. oraz protokołu zdawczo - odbiorczego z [...] sierpnia 1974 r., spisanego na podstawie ww. decyzji z [...] czerwca 1974 r. o przekazaniu działki nr [...] o pow. [...] m2 Zakładowi Energetycznemu "[...]" w G. Ponadto, podstawą zarządu jest decyzja Urzędu Miejskiego w [...] z [...] grudnia 1986 r., nr [...], o ustaleniu opłaty rocznej za grunt pozostający w zarządzie Zakładu Energetycznego "[...]" w G. Organ odwoławczy wskazał następnie, że decyzją nr [...] z [...] czerwca 1974 r. Naczelnik Powiatu w [...], działając m. in. na podstawie art. 8 ustawy z 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach, przekazał Zakładowi Energetycznemu "[...]" w G. w użytkowanie teren położony w G., o pow. [...] m2, należący do Skarbu Państwa, pod budowę stacji transformatorowej. Ponadto, protokołem zdawczo - odbiorczym, spisanym w dniu [...] sierpnia 1974 r., przekazano Zakładowi Energetycznemu "[...]" G. nieruchomość objętą ww. decyzją Naczelnika Powiatu w [...] z [...] czerwca 1974 r. położoną w G., oznaczoną jako działka nr [...] o pow. [...] m2. Minister przywołał art. 3 i art. 8 ustawy z 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach, a także art. 87 ustawy z 29 kwietnia 1985 r. i wskazał, że nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] (obecnie oznaczona jako działka nr [...]) od 1974 roku znajdowała się w użytkowaniu Zakładu Energetycznego "[...]" w G., a następnie od [...] sierpnia 1985 r. w jego zarządzie. Ponadto, jak wynika z pisma [...] Zakładu Elektroenergetycznego S.A. z [...] listopada 1994 r., na działce nr [...] znajdowała się stacja transformatorowa [...] nr [...] L., pobudowana w 1989 r. Wobec powyższego, organ odwoławczy podzielił stanowisko Wojewody [...], że przedmiotowa nieruchomość znajdowała się w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie Zakładu Energetycznego "[...]" w G., co zostało udokumentowane zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 2 i 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 lutego 1998 r. Za niezasadny Minister uznał podniesiony w odwołaniu zarzut wadliwego określenia przez Wojewodę celu nabycia prawa użytkowania wieczystego oraz niewskazania sposobu i terminu zagospodarowania nieruchomości. W ocenie organu, z literalnego brzmienia art. 62 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, że jego zastosowanie odnosi się do ustanowienia użytkowania wieczystego w drodze umowy. Zatem, zawarte w tym przepisie postanowienia statuujące obowiązek określenia warunków użytkowania wieczystego odnoszą się wprost do umownego trybu powstania użytkowania wieczystego. Natomiast w przypadku powstania użytkowania wieczystego z mocy prawa, w drodze decyzji administracyjnej, co miało miejsce w niniejszej sprawie, zasady te powinno stosować się odpowiednio, a nie wprost. Na poparcie tego stanowiska Minister przywołał poglądy doktryny. Zdaniem organu odwoławczego, decyzja Wojewody zawiera niezbędne warunki użytkowania wieczystego powstającego z mocy prawa, to jest przedmiot użytkowania wieczystego, ustalenie ceny gruntu, określenie opłaty rocznej, a także czas trwania użytkowania wieczystego. Zatem choć cel użytkowania wieczystego nie został w jej treści bezpośrednio wyartykułowany, nie oznacza to, że jest ona niezgodna z prawem, to jest art. 200 i art. 62 ustawy o gospodarce nieruchomościami, dającym podstawę do jej uchylenia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję złożyła [...] Dystrybucja S.A. w K. zarzucając jej naruszenie: 1) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych w sprawie okoliczności faktycznych, niepełne rozpatrzenie całego materiału dowodowego, wyrażające się zwłaszcza brakiem poczynienia ustaleń faktycznych wynikających z przedłożonych dokumentów i złożonych wyjaśnień skarżącej, b) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji, c) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy decyzji Wojewody [...] z [...] sierpnia 2020 r. w sytuacji gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji i orzeczenie o odmowie stwierdzenia nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego. 2) prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest: a) art. 200 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez jego błędne zastosowanie polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, że doszło do nabycia przez skarżącą prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w L., oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...], o powierzchni [...] m2 z mocy prawa, b) art. 200 ust. 1 pkt 3 w z w. z art. 62 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. poprzez stwierdzenie nabycia przez Zakład Energetyczny "[...]" w G. prawa użytkowania wieczystego gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa, położonego w L. oznaczonego jako działka nr [...] o pow. [...] m2, wadliwym określeniu celu nabycia prawa użytkowania wieczystego a także niewskazaniu sposobu i terminu zagospodarowania przedmiotowej nieruchomości, c) § 3 i § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu poprzez błędne przyjęcie, że: - decyzja Naczelnika Powiatu w [...] nr [...] z [...] czerwca 1974 r. o przekazaniu terenu Skarbu Państwa pod budowę stacji transformatorowej oraz protokół przekazania z [...] sierpnia 1974 r. spisany na podstawie ww. decyzji, a także - decyzja z [...] grudnia 1986 r., nr [...], o ustaleniu opłaty rocznej za grunt pozostający w zarządzie stanowią dokumenty potwierdzające prawo zarządu/użytkowania do przedmiotowego gruntu, i w konsekwencji stwierdzenie nabycia prawa użytkowania wieczystego gruntu pomimo niewykazania istnienia prawa zarządu, użytkowania do przedmiotowej nieruchomości na podstawie ww. dokumentów; Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z [...] sierpnia 2020 r. oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. W obszernym uzasadnieniu skargi przedstawiono argumentację na poparcie podniesionych w niej zarzutów. W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju, Pracy i Technologii wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 200 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2020 r. poz. 65 ze zm.) dalej zwanej "ustawą" lub "ustawą o gospodarce nieruchomościami". Zgodnie z powołanym przepisem, w sprawach stwierdzenia nabycia, z mocy prawa, na podstawie ustawy z 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464, ze zm.), z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków, innych urządzeń i lokali przez państwowe i komunalne osoby prawne oraz Bank [...], które posiadały w tym dniu grunty w zarządzie, niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się następujące zasady: 1) nabycie własności budynków, innych urządzeń i lokali następuje odpłatnie, jeżeli obiekty te nie były wybudowane lub nabyte ze środków własnych tych osób lub ich poprzedników prawnych; 2) nabycie prawa użytkowania wieczystego oraz własności stwierdza w drodze decyzji wojewoda - w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa lub wójt, burmistrz albo prezydent miasta - w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność gminy; 3) w decyzji, o której mowa w pkt 2, ustala się warunki użytkowania wieczystego, z zachowaniem zasad określonych w art. 62 ustawy i w art. 236 Kodeksu cywilnego, oraz kwotę należną za nabycie własności, a także sposób zabezpieczenia wierzytelności określony w ust. 2; 4) na poczet ceny nabycia własności, o której mowa w pkt 3, zalicza się zwaloryzowane opłaty poniesione z tytułu zarządu budynków, innych urządzeń i lokali; przy nabyciu użytkowania wieczystego nie pobiera się pierwszej opłaty. Art. 200 ustawy reguluje zatem tryb potwierdzania następującej z mocy prawa konwersji przynależnego państwowej osobie prawnej w dacie 5 grudnia 1990 r. prawa zarządu nieruchomością w prawo użytkowania wieczystego oraz prawa własności znajdujących się na gruncie budynków. Nie ulega wątpliwości, że wydawane na podstawie art. 200 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. decyzje administracyjne mają charakter deklaratoryjny. Potwierdzają one bowiem zaistniały ex lege skutek prawny w postaci przekształcenia z dniem 5 grudnia 1990 r. przysługującego w tym dniu państwowym osobom prawnym prawa zarządu w prawo użytkowania wieczystego gruntu. Nabycie z mocy prawa określonego uprawnienia oznacza, że nabycie to jest przewidzianym w ustawie skutkiem, który następuje z dniem wejścia w życie przepisu prawnego, jeżeli są spełnione wymienione w tym przepisie warunki jego nabycia. Skutek ten następuje bez względu na późniejsze zdarzenia prawne. Zasady tej nie podważa to, że nabycie prawa stwierdza się w drodze decyzji administracyjnej, która jest niezbędna jedynie dla potwierdzenia prawa nabytego już z mocy ustawy. Decyzja taka w swej istocie potwierdza bowiem, że konkretny podmiot nabył określone prawo z dniem wskazanym w przepisie, a więc odnosi się do ówczesnego stanu prawnego nieruchomości i nie rozstrzyga o stanie prawnym powstałym na skutek zdarzeń późniejszych, które mogły nastąpić po dniu wejścia w życie ustawy (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 marca 1996 r., sygn. akt OPK 2/96 , Lex nr 27846). Z deklaratoryjnego charakteru decyzji uwłaszczeniowej wynika, że właściwy organ administracji (w niniejszej sprawie Wojewoda [...]), podejmując w tym przedmiocie rozstrzygnięcie bada jedynie czy spełnione zostały pozytywne przesłanki uwłaszczenia oraz czy nie wystąpiła przesłanka negatywna wskazana w art. 200 ust. 4 ustawy. Ziszczenie się w dniu 5 grudnia 1990 r. pozytywnych przesłanek uwłaszczenia (przy braku przesłanki negatywnej) uprawnia organ do wydania decyzji uwłaszczeniowej, niezależnie od tego, jakie czynności prawne zostały podjęte w stosunku do nieruchomości w okresie między powyższą datą a wydaniem tej decyzji. Wydanie decyzji uwłaszczeniowej w oparciu o powołany przepis jest możliwe, jeśli nieruchomość w dniu 5 grudnia 1990 r. pozostawała własnością Skarbu Państwa oraz istniało prawo zarządu do uwłaszczanego gruntu. Po analizie akt sprawy Sąd za prawidłową uznał ocenę organów, że w niniejszej sprawie przesłanki wskazane w art. 200 ustawy o gospodarce nieruchomościami zostały spełnione. Jak bowiem wynika z akt sprawy grunt oznaczony jako działka nr [...] w dniu 5 grudnia 1990 r. oraz obecnie pozostaje własnością Skarbu Państwa. Ponadto, wbrew stanowisku skarżącej, zebrany materiał dowodowy potwierdza, że w dniu 5 grudnia 1990 r. przedmiotowa nieruchomość znajdowała się w zarządzie Zakładu Energetycznego "[...]" w G. (poprzednika prawnego skarżącej). Zarząd ten powstał w tym wypadku z przekształcenia ex lege, na podstawie art. 87 ustawy z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości (Dz.U. z 1989 r. Nr 14, poz. 74), użytkowania przyznanego powyższemu przedsiębiorstwu decyzją Naczelnika Powiatu w [...] nr [...] z [...] czerwca 1974 r. Powołaną decyzją Naczelnik Powiatu, działając m. in. na podstawie art. 8 ustawy z 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach, przekazał Zakładowi Energetycznemu "[...]" w G. w użytkowanie teren położony w G., o pow. [...] m2, należący do Skarbu Państwa, pod budowę stacji transformatorowej. Ponadto, jak wynika z akt sprawy protokołem zdawczo - odbiorczym, spisanym w dniu [...] sierpnia 1974 r., przekazano Zakładowi Energetycznemu "[...]" nieruchomość objętą ww. decyzją Naczelnika Powiatu w [...] z [...] czerwca 1974 r. położoną w G., oznaczoną jako działka nr [...] o pow. [...] m2. Analiza art. 3 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy z 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach prowadzi do wniosku, co trafnie dostrzegł organ odwoławczy, że uzyskanie przez państwowe jednostki organizacyjne jakiegokolwiek tytułu prawnego do nieruchomości w dacie wydania ww. decyzji z [...] czerwca 1974 r., w tym użytkowania, mogło nastąpić jedynie w trybie ustawy z 14 lipca 1961 r., a więc poprzez oddanie właściwej jednostce państwowej nieruchomości w użytkowanie w drodze decyzji administracyjnej. Ponadto, stosownie do art. 87 ustawy z 29 kwietnia 1985 r. grunty państwowe będące w dniu wejścia w życie ww. ustawy, to jest w dniu [...] sierpnia 1985 r., w użytkowaniu państwowych jednostek organizacyjnych, które to użytkowanie zostało ustanowione, między innymi, na podstawie ustawy z 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach, przechodzą w zarząd tych jednostek. Wobec powyższego, trafnie uznały organy, że nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] (obecnie działka nr [...]) od 1974 roku znajdowała się w użytkowaniu Zakładu Energetycznego "[...]" w G., a następnie od [...] sierpnia 1985 r. w zarządzie tego przedsiębiorstwa. Istnienie prawa zarządu, stosownie do § 4 ust. 1 pkt 2 i 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 lutego 1998 r., w sposób wystarczający dokumentuje bowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy, to jest decyzja Naczelnika Powiatu w [...] z [...] czerwca 1974 r. oraz protokół zdawczo – odbiorczy z [...] sierpnia 1974 r. o przekazaniu Zakładowi Energetycznemu "[...]" przedmiotowego terenu w użytkowanie. Tym samym za chybiony Sąd uznał zarzut naruszenia art. 200 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz § 3 i § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 lutego 1998 r. Sąd nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 200 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 62 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez wadliwe określenie przez Wojewodę [...] celu nabycia prawa użytkowania wieczystego, a także niewskazanie sposobu i terminu zagospodarowania działki nr [...] o pow. [...] m2. Odnosząc się do powyższego podnieść trzeba, że w myśl art. 200 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w sprawach rozstrzyganych w tym trybie stosuje się zasady określone w punktach 1 do 4 powołanego przepisu. Stosownie zaś do art. 200 ust. 1 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w decyzji stwierdzającej nabycie prawa użytkowania wieczystego oraz własności ustala się warunki użytkowania wieczystego, z zachowaniem zasad określonych w art. 62 ustawy i w art. 236 Kodeksu cywilnego, oraz kwotę należną za nabycie własności, a także sposób zabezpieczenia wierzytelności określony w ust. 2. Z powyższego wynika, że w art. 200 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie sformułowano wprost wymogu określenia celu na jaki nieruchomość oddawana jest w użytkowanie wieczyste w przypadku gdy następuje to w efekcie konwersji istniejącego na dzień 5 grudnia 1990 r. prawa zarządu, która potwierdzana jest decyzją administracyjną. W ocenie Sądu, przyjęte przez ustawodawcę rozwiązanie jest logicznym następstwem specyfiki w jakiej dochodzi do nabycia prawa użytkowania wieczystego, które powstaje w okolicznościach faktycznych, jakie istnieją w dniu przekształcenia prawa zarządu. W związku z tym następuje to także w tym samym celu, jakiemu służyła wówczas oddana w zarząd nieruchomość. Powyższe prowadzi do wniosku, że wbrew twierdzeniu skarżącej, nie jest konieczne odrębne wskazywanie tego celu w decyzji wydanej na podstawie art. 200 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wbrew podniesionym w skardze zarzutom, przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło również do naruszenia art. 200 w związku z art. 62 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Po analizie art. 62 powołanej ustawy Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że zawarte w tym przepisie postanowienia dotyczące obowiązku ustalenia sposobu i terminu zagospodarowania oddanej w użytkowanie nieruchomości, w tym terminu jej zabudowy, odnoszą się do umownego trybu powstania użytkowania wieczystego. Tym samym brak jest podstaw do określania tych warunków w deklaratoryjnej decyzji potwierdzającej powstanie prawa użytkowania wieczystego z mocy prawa. W piśmiennictwie trafnie podnosi się, że poza użytkowaniem wieczystym powstałym w wyniku umowy czy decyzji istnieją również przypadki, gdy użytkowanie wieczyste powstało z mocy prawa. W tych wypadkach nie jest zawierana umowa o oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste, a wydawana decyzja administracyjna. Tym samym do tych nieruchomości przepisy art. 62- 65 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. nie mogą mieć zastosowania (tak: J. Jaworski [w:] Jaworski, Prusaczyk, Tułodziecki, Wolanin, Ustawa o gospodarce nieruchomościami, Komentarz, 5. Wyd., art. 62, Nb 2, Warszawa 2017). Tożsamy pogląd wyraża również E. Bończak-Kucharczyk podnosząc, że przepisy art. 62–65 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie mogą być stosowane do przypadków, kiedy użytkowanie wieczyste powstało z mocy prawa.. Wtedy bowiem nie mamy do czynienia z umową o oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste, tym samym nie występują w umowie postanowienia, do których odnoszą się te przepisy. W takim przypadku brak podstaw do określenia sposobu i terminu zagospodarowania nieruchomości, w tym terminu jej zabudowy. Zatem także deklaratoryjna decyzja administracyjna potwierdzająca powstanie prawa użytkowania wieczystego z mocy prawa nie zawiera postanowień wymaganych przepisami art. 62 u.g.n. (tak: E. Bończak-Kucharczyk, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz aktualizowany, opublik. LEX/el. 2021). Sąd nie podzielił również zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 144 k.p.a. Analiza akt sprawy potwierdza, że organ podjął w niniejszej sprawie wszelkie niezbędne czynności dla wyjaśnienia, czy w sprawie zostały spełnione pozytywne przesłanki uwłaszczenia oraz czy nie wystąpiła przesłanka negatywna wskazana w art. 200 ust. 4 ustawy. Przeprowadzona przez organ ocena zebranego materiału dowodowego nie nosi cech dowolności, a przyjęte stanowisko zostało należycie uzasadnione poprzez wskazanie dowodów, na których oparto zaskarżone rozstrzygnięcie oraz przyczyn, dla których organ nie podzielił argumentacji skarżącej. Organ wyjaśnił również podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.), orzekł jak w sentencji. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nastąpiło na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.).