II SA/Wa 2077/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Karolina Kisielewicz (spr.), Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Protokolant specjalista Wiesława Jesiotr po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi J.I. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2021 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów ustawy 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz J.I. kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z [...] marca 2021 r. (nr [...]), zaskarżoną przez J.I. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, odmówił wyłączenia stosowania wobec skarżącego art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2020 r. poz. 723), na podstawie art. 8a tej ustawy. Zaskarżona decyzja wydana została w wykonaniu wyroku z 11 września 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2187/19, którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu administracyjnym (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) uchylił decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] lipca 2019 r. (nr [...]). Sąd stwierdził, że organ dokonał nieprawidłowej wykładni art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym, nie przeprowadził rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy, a tym samym naruszył art. 8a ust.1 tej ustawy oraz art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odwołując się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 1895/19, podał, że przepis art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej zawiera jedną przesłankę "szczególnie uzasadnionego przypadku", którą należy rozważać z uwzględnieniem kryteriów krótkotrwałej służby przed 31 lipca 1990 r. oraz rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia. Sąd podzielił zapatrywanie organu, że nieco ponad dwuletnia (2 lata i 3 miesiące) służba J.I. na rzecz państwa totalitarnego nie była krótkotrwała (stanowiła 14% łącznego okresu jego służby), niemniej podał, że samo przyjęcie przez organ, że służba skarżącego na rzecz totalitarnego państwa nie była krótkotrwała (art. 8a ust. 1 pkt 1 ustawy), nie jest wystarczające do wydania decyzji o odmowie wyłączenia stosowania wobec byłego funkcjonariusza art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, ponieważ kwestia ta musi być oceniona w aspekcie przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku". Sąd wyjaśnił, że brak spełnienia któregoś z kryteriów wskazanych w punktach 1 i 2 art. 8a ust. 1 ustawy nie wyłącza automatycznie możliwości spełnienia przesłanki "szczególnie uzasadnionych przypadków", lecz wymaga zbadania, czy służba określonej osoby, mimo że nie była "krótkotrwałą służbą przed dniem 31 lipca 1990 r.", bądź nie charakteryzowała się "rzetelnym wykonywaniem zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia", była służbą charakteryzującą się bezpośrednim zaangażowaniem w realizację zadań i funkcji państwa totalitarnego, czy też nie miała takiego charakteru, tj. była np. działalnością ograniczającą się do zwykłych, standardowych działań, czynności podejmowanych i wykonywanych w każdej służbie publicznej, tj. służbie na rzecz państwa jako takiego, a tym samym nie ma – z punktu widzenia aksjologicznych podstaw demokratycznego państwa prawnego – żadnych konotacji negatywnych. W tym drugim przypadku dopuszczalne jest przyjęcie, że wystąpiły w sprawie "szczególnie uzasadnione przypadki" obalające domniemanie służby charakteryzującej się zindywidualizowanym zaangażowaniem w działalność bezpośrednio ukierunkowaną na realizowanie ustrojowo zdeterminowanych zadań i funkcji właściwych państwu totalitarnemu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 1669/19). Wobec powyższego nie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy ma kwestia charakteru służby skarżącego pełnionej w okresie od [...] maja 1988 r. do 31 lipca 1990 r. Tymczasem organ nie ustalił, czy J.I. realizował zadania charakteryzujące totalitarny ustrój, czy też zwykłe, standardowe działania podejmowane w służbie publicznej, tj. na rzecz państwa jako takiego w ramach służby publicznej. Sąd dodał, że organ w zasadzie pominął kwestię dotyczącą przebiegu służby skarżącego po 31 lipca 1990 r. Minister podał wprawdzie, że szczególnie uzasadniony przypadek zachodzi wówczas, gdy funkcjonariusz (poza spełnieniem przesłanek wymienionych w art. 8a ust. 1 pkt 1 i pkt 2) legitymuje się wybitnymi osiągnięciami w służbie, szczególnie wyróżniającymi go na tle pozostałych funkcjonariuszy, nie zbadał i nie ocenił jednak wyczerpująco osiągnięć skarżącego w służbie, mimo że skarżący podnosił szereg okoliczności dotyczących tej służby. W konkluzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy dokonał wyczerpującej oceny, czy sprawa skarżącego stanowi szczególnie uzasadniony przypadek. Sąd podał, że obowiązkiem organu jest dokonanie ustaleń co do charakteru służby byłego funkcjonariusza w okresie tzw. państwa totalitarnego oraz jego postawy w służbie, mając na uwadze okres tej służby . Te ustalenia, zdaniem Sądu, powinny stanowić punkt wyjścia do rozważań, czy przypadek skarżącego jest "szczególnie uzasadniony". Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zaskarżoną decyzją z [...] marca 2021 r. odmówił wyłączenia stosowania wobec J.I. art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. W jej uzasadnieniu przytoczył przepis prawa będący podstawą wydania zaskarżonej decyzji i stwierdził, że zawarte w nim pojęcia: "krótkotrwałość" (służby) i "rzetelność" (wykonywania zadań i obowiązków) są pojęciami nieostrymi. Minister odwołał się do wyroku NSA z 13 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1895/19 i podał, że ustawodawca w art. 8a ust. 1 zawarł jedną przesłankę wyłączenia stosowania przepisów ustawy tzn. "szczególnie uzasadniony przypadek", który należy rozważać z uwzględnieniem kryteriów krótkotrwałej służby przed 31 lipca 1990 r. oraz rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po 12 września 1989 r. W uzasadnieniu decyzji organ przywołał leksykalne synonimy: "krótkotrwałości" (m. in. chwilowy, doraźny, niedługi, niestały, nietrwały, okresowy, przejściowy) oraz "rzetelności" (m. in. gorliwy, niestrudzony, solidny, staranny, sumienny). Zdaniem organu, krótkotrwałość służby należy oceniać przede wszystkim w ujęciu bezwzględnym (jako długość okresu służby na rzecz totalitarnego państwa). Funkcjonariusz rzetelnie wykonujący zadania i obowiązki to funkcjonariusz, który sumiennie, solidnie i dokładnie wykonuje obowiązki służbowe. Postawa rzetelnego funkcjonariusza cechuje się wzorowością w działaniu służbowym, przez co należy rozumieć nie tylko podejmowanie i nienaganną realizację obowiązków, ale także wykazywanie inicjatywy w służbie oraz gotowość do realizacji zadań dodatkowych. Minister dodał, że narażenie zdrowia i życia, o którym mowa w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy, należy traktować jako czynnik podnoszący wartość rzetelnej służby funkcjonariusza, przy czym chodzi tu o zagrożenie inne niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia, a więc zagrożenie rzeczywiste i wyjątkowe. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził, że nieco ponad dwuletnia (2 lata i 3 miesiące) służba skarżącego na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w art. 13b ustawy, nie była krótkotrwała, zarówno w ujęciu bezwzględnym (jako długość okresu służby na rzecz totalitarnego państwa), jak i w porównaniu do całości okresu jego służby (stanowiła ok. 14% łącznego okresu jego służby) i z całą pewnością przez ten okres skarżący zaznajomił się ze specyfiką realizowanych zadań oraz ich charakterem. Organ powołał, że nie kwestionuje rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków przez skarżącego w służbie po 12 września 1989 r. Z pisma Komendanta Głównego Policji z 9 lutego 2018 r. dotyczącego przebiegu służby byłego funkcjonariusza oraz jego akt osobowych wynika, że J.I. po dniu 12 września 1989 r. był wielokrotnie awansowany na kolejne, wyższe stopnie służbowe i stanowiska służbowe, odznaczony Brązowym Krzyżem Zasługi. Organ dodał, że skarżący nie pełnił służby z narażeniem zdrowia i życia. Zdaniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, zaangażowanie skarżącego w służbie po 1989 r., nie może prowadzić do uwzględnienia jego wniosku o wyłączenie stosowania przepisów ustawy zaopatrzeniowej z uwagi na to, że był funkcjonariuszem wykonującym zadania związane z istotą funkcjonowania Służby Bezpieczeństwa, a jego działalność nie ograniczała się do zwykłych, standardowych czynności podejmowanych w służbie publicznej. Akta osobowe skarżącego pozwalają, zdaniem organu, na "domniemanie", że utożsamiał się z ustrojem totalitarnym. Wynika z nich, że J.I. rozpoczął służbę w Służbie Bezpieczeństwa (Grupie [...] SB RUSW w [...]) z własnej inicjatywy, ukończył z wynikiem bardzo dobrym kurs specjalistyczny z zakresu pracy szyfrowo-kodowej, był zdyscyplinowany, zaangażowany w służbie i wyróżniany oraz nie traktował jej jako konieczności, lecz identyfikował się z ówczesnym systemem. Z opinii służbowej o skarżącym z [...] października 1989 r. wynika, że pod nadzorem innej osoby prowadził zabezpieczenie operacyjne obiektu. Organ dodał, że J.I. był członkiem PZPR oraz pozostał w służbie państwa totalitarnego aż do momentu transformacji ustrojowej i czerpał z tego określone, wymierne korzyści. To wszystko, zdaniem organu, prowadzi do wniosku, że skarżący utożsamiał się z ustrojem totalitarnym. W konkluzji Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził, że osiągnięcia skarżącego w służbie po 12 września 1989 r., niewątpliwie zasługują na uznanie, jednak biorąc pod uwagę "całokształt" jego służby przed 31 lipca 1989 r., a w szczególności jej operacyjny charakter, jego postawę i zaangażowanie w służbie a także aktywną przynależność do PZPR, rozpatrywana sprawa nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku, pozwalającego na skorzystanie z uprawnień wynikających z art. 8a ustawy zaopatrzeniowej. J.I. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] marca 2021 r. zarzucił, że wydana została z naruszeniem art. 2 i art. 7, art. 67 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 30 i art. 47 Konstytucji RP w zw. z art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, art. 32 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 67 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Zdaniem skarżącego, zaskarżona decyzja prowadzi do naruszenia przysługującego mu prawa do zabezpieczenia społecznego, narusza zasady: ochrony praw nabytych, sprawiedliwości społecznej, równości wobec prawa, a także zaufania obywatela do państwa i zasadę niedziałania prawa wstecz. J.I. zarzucił organowi naruszenie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej oraz art. 7 i art. 77 k.p.a. przez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych odnośnie długości jego służby przed 31 lipca 1990 r. i jej charakteru. Skarżący stwierdził, że służbę, o której mowa w art.13b ustawy zaopatrzeniowej pełnił przez rok i 10 miesięcy (z dniem 1 marca 1990 r. został umieszczony w tzw. wykazie przejściowym i powierzono mu pełnienie obowiązków inspektora Wydziału [...] RUSW w [...]), a w konsekwencji była to służba krótkotrwała. J.I. podniósł, że wbrew zapatrywaniu organu wyrażonym w zaskarżonej decyzji, nie utożsamiał się z ustrojem totalitarnym. Skarżący wyjaśnił, że umiejętność obsługi dalekopisu oraz urządzenia szyfrującego, którą nabył na kursie specjalistycznym z zakresu pracy szyfrowo-kodowej, były wymagane od wszystkich funkcjonariuszy dyżurnych na komisariatach (w takiej formie porozumiewano się między jednostkami MO) i nie świadczyła o prowadzeniu czynności operacyjnych. J.I. podniósł, że wykonywał jedynie czynności biurowe w służbie, podkreślił, że fakt, że pełnił służbę w formacji wymienionej w art. 13b ustawy nie oznacza automatycznie, że była to służba na rzecz "państwa totalitarnego". Podkreślił, że w 1988 r. nie rozpoczął służby w SB z własnego wyboru, a został do niej skierowany z racji posiadanego wykształcenia, nie prowadził działalności wymierzonej w społeczeństwo i jej poszczególnych obywateli, odmówił służby w Wydziale [...] SB, nie odbył żadnego przeszkolenia zawodowego ani nie wykonywał żadnych zadań operacyjnych a jedynie "czysto biurowe". Jego zdaniem organ dowolnie domniemał, że utożsamiał się z ustrojem totalitarnym. Skarżący dodał, że zadania i obowiązki w służbie po 1990 r. wykonywał rzetelnie i został uznany przez komisję lekarską za całkowicie niezdolnego do pracy. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Zaskarżona przez J.I. decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji została wydana w związku z oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 września 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2187/19. Należy przypomnieć, że w powołanym wyroku Sąd uznał, że Minister naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) p.p.s.a., ponieważ nie ustalił i nie ocenił wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia zastosowania art. 8a ust.1 ustawy zaopatrzeniowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zgodził się z organem, że ponad dwuletnia służba skarżącego na rzecz tzw. totalitarnego państwa była krótkotrwała, niemniej stwierdził, że ta okoliczność sama w sobie nie może prowadzić do odmowy wyłączenia stosowania wobec byłego funkcjonariusza art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej. Sąd stwierdził, że art. 8a ust. 1 powołanej ustawy zawiera jedną przesłankę "szczególnie uzasadnionego przypadku" i stwierdził, że o "szczególnie uzasadnionym przypadku" mogą świadczyć okoliczności związane ze służbą przed 31 lipca 1990 r. takie jak rodzaj wykonywanych zadań i czynności służbowych, mogących mieć mniej lub bardziej bezpośredni związek z działaniami charakterystycznymi dla państwa totalitarnego. Sąd odwołał się do orzecznictwa NSA i stwierdził, że obowiązkiem organu jest dokonanie ustaleń co do charakteru służby byłego funkcjonariusza w okresie tzw. państwa totalitarnego. W ponownym postępowaniu Minister odmówił wyłączenia stosowania wobec skarżącego art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej z uwagi na "całokształt" jego służby, a w szczególności jej operacyjny charakter przed 31 lipca 1990 r., a także postawę skarżącego w służbie i aktywną przynależność do PZPR, a w konsekwencji "domniemanie", że utożsamiał się z ustrojem totalitarnym. Według organu te okoliczności, świadczą o tym, że przypadek skarżącego nie jest "szczególnie uzasadniony". Sąd nie podziela tego zapatrywania organu i stwierdza, że w rozpatrywanej sprawie Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie zastosował się do wiążącej oceny prawnej i wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 września 2020 r. W ten sposób naruszył art. 153 p.p.s.a., który stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie Minister, związany wskazaniami Sądu co do dalszego postępowania, nie tylko nie poczynił jakichkolwiek ustaleń odnośnie charakteru służby J.I. w SB (z akt sprawy wynika, że od [...] maja 1988 r. pełnił służbę w RUSW w [...], od [...] marca 1990 r w Wydziale [...]), ale również nie wykazał przekonująco, że skarżący realizował zadania właściwe dla państwa totalitarnego. Twierdzenia organu, co do wykonywania przez skarżącego czynności stricte operacyjnych, nie znajdują żadnego uzasadnienia w materiale dowodowym sprawy. Jeżeli zatem nie są prawdziwe, nie mogą być przesłanką odmowy wyłączenia stosowania wobec skarżącego przepisów ustawy zaopatrzeniowej. Z opinii służbowej o skarżącym z [...] października 1989 r., na którą powołał się organ w uzasadnieniu decyzji, wynika jedynie, że J.I. sumiennie i z zaangażowaniem wykonywał powierzone obowiązki w służbie oraz że prowadzi zabezpieczenie operacyjne obiektu "pod kontrolą i nadzorem kierownika grupy". Organ pominął jednak zawarte w tej opinii informacje, że skarżący nie posiadał przeszkolenia resortowego i nie ma szczególnych osiągnięć w służbie. Zdaniem Sądu, o tym że skarżący w służbie podejmował czynności charakterystyczne dla tzw. państwa totalitarnego nie świadczy jeszcze to, że w dniu 20 stycznia 1989 r. ukończył kilkudniowy kurs z zakresu pracy szyfrowo-kadrowej. Organ nie odniósł się do twierdzeń skarżącego zawartych we wniosku z 5 czerwca 2017 r. o wydanie decyzji o wyłączeniu stosowania przepisów ustawy zaopatrzeniowej, że umiejętność obsługi dalekopisu i urządzenia szyfrującego, którą nabył na tym kursie, była wymagana od każdego funkcjonariusza dyżurującego na komisariacie, a brak przeszkolenia zawodowego powodował, że nie wykonywał żadnych czynności operacyjnych, lecz tylko porządkowe prace biurowe. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie wykonał zatem należycie wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 września 2020 r. i w ten sposób naruszył art. 153 p.p.s.a. Zaprezentowane przez Sąd w powołanym wyroku rozumienie przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku" oznacza, że informacja z IPN, o której mowa w art. 13a ustawy zaopatrzeniowej, nie stanowi niepodważalnego i ostatecznego orzeczenia przesadzającego kwestie związane z pełnieniem służby przez byłego funkcjonariusza na rzecz totalitarnego państwa. W istocie, co wynika z treści art. 13a ust. 1 ustawy taka informacja ma jedynie charakter dokumentu urzędowego potwierdzającego fakt oraz okres służby w wymienionych w art. 13b ustawy instytucjach i formacjach, a zatem nie przesądza o tym, czy służba w tym okresie miała charakter realizacji zadań polegających na bezpośrednim zaangażowaniu w realizację zadań i funkcji państwa totalitarnego, czy też nie miała takiego charakteru. Zgodnie zaś z brzmieniem art. 76 § 1 i 2 k.p.a., dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania lub inne podmioty w zakresie poruczonych im z mocy prawa lub porozumienia spraw stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Nie wyłącza to jednak możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści tych dokumentów (art. 76 § 3 k.p.a.). Domniemanie zgodności z prawdą dokumentu urzędowego może być obalone wszelkimi środkami dowodowymi (por. np. wyroki NSA z 12 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1976/19 i z 25 maja 2021 r. sygn. akt III OSK 1861/21). Organ ponownie rozpatrując sprawę powinien wykonać wytyczne zawarte w poprzednim wyroku wydanym w tej sprawie i kierując się konstytucyjnymi dyrektywami poszanowania wolności i sprawiedliwości, które - jak wynika z Konstytucji RP - obejmują m.in. prawo do zabezpieczenia społecznego (art. 67 ust. 1 i 2 Konstytucji RP), realizacji dobra wspólnego (art. 1 Konstytucji RP) oraz urzeczywistniania zasady sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP), dokonać oceny prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy z punktu widzenia przesłanki szczególnie uzasadnionego przypadku, o której mowa w art. 8a ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, kierując się wykładnią tego przepisu przyjętą przez Sąd w tym wyroku. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powołanej ustawy. Do kosztów tych Sąd zaliczył wynagrodzenie adwokata reprezentującego skarżącego, w wysokości 480 zł.