II SA/Kr 938/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Po rozpoznaniu w dniu 11 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.K. na uchwałę Nr XIII/111/12 Rady Gminy Kościelisko z dnia 29 marca 2012 r. w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działalność Wójta Gminy Kościelisko postanawia: odrzucić skargę UZASADNIENIE W dniu 29 marca 2012 r. na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 229 pkt 3 kpa Rada Gminy Kościelisko podjęła uchwałę Nr XII/111/12 w przedmiocie rozpatrzenia skargi złożonej przez W.K. na działalność Wójta Gminy Kościelisko. W.K. złożyła pismo zatytułowane "odwołanie" adresowane do Wojewody W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 16 kwietnia 2012 r. Wojewoda wyjaśnił skarżącej, że postępowanie skargowe zakończone przedmiotową uchwałą jest postępowaniem jednoinstancyjnym. Nie zostały przewidziane dla niego środki odwoławcze i brak jest organów II instancji w rozumieniu przepisów o postępowaniu administracyjnym. Odnosząc się do zawartego w piśmie wniosku skarżącej o uchylenie przez Wojewodę uchwały z dnia 29 marca 2012 r. wskazał organ, że w myśl art. 91 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym o nieważności uchwały organ nadzoru może orzec wyłącznie w przypadku jej sprzeczności z prawem, a takiej wady nie zawiera zaskarżona uchwała. Niemniej jednak organ nadzoru wystąpił do Wójta o przedłożenie wyjaśnień w przedmiocie zgłoszonych przez skarżącą zarzutów. W związku z powyższym W.K. wniosła za pośrednictwem Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Gminy Kościelisko (Nr XIII/111/12) z dnia 29 marca 2012 r. w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działalność Wójta . W odpowiedzi na skargę organ nadzoru wniósł o odrzucenie ewentualnie o oddalenie skargi. Podniósł, że stosownie do art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga winna zostać wniesiona za pośrednictwem Rady Gminy Kościelisko, a nie za pośrednictwem Wojewody i winna zostać poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa przez Radę Gminy Kościelisko. Organ jednak nie zbadał, czy takie wezwanie zostało do Rady wniesione. Niezależnie od powyższego organ nadzoru podał, że z treści skargi nie wynika, aby jej przedmiotem była treść uchwały Nr XIII/111/12 Rady Gminy Kościelisko z dnia 29 marca 2012 r. w sprawie rozpatrzenia skargi na działalność Wójta Gminy, lecz kwestie, które były przedmiotem korespondencji prowadzonej przez skarżącą z Wójtem Gminy Kościelisko Z ostrożności procesowej organ nadzoru podniósł, że zgodnie z art. 85 ustawy o samorządzie gminnym nadzór nad działalnością gmin sprawowany jest na podstawie kryterium zgodności z prawem jednak jest to nadzór nad działalnością gminną, a nie nad organami gminy. Nie dysponuje więc instrumentami prawnymi, które uprawniałyby go do oceny zasadności czy celowości działań podejmowanych przez organ wykonawczy gminy w postępowaniu administracyjnym. Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Z treści skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wynika, że W.K. domaga się uchylenia uchwały Rady Gminy Kościelisko uznającej za niezasadną jej skargę na działalność wójta Gminy Kościelisko, a więc uchwały wydanej na podstawie art. 227 kpa. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r., poz. 270) przewidzianą prawem formą sądowej kontroli działalności administracji publicznej jest rozpoznawanie skarg na konkretne akty lub czynności przez te organy podejmowane (względnie na bezczynność w ich podjęciu). W myśl art. 3 § 2 w/w ustawy kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Skarga W.K. nie dotyczy w/w aktów czy czynności. Uchwała podjęta przez radę gminy w trybie postępowania skargowego regulowanego przepisami kpa nie może być też kwalifikowana jako akt podlegający zaskarżeniu na podstawie art. 101 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Skarga, która została w tym trybie wniesiona, uruchamia jednoinstancyjne postępowanie administracyjne uproszczone, które kończy się nie decyzją administracyjną w sposób władczy kształtującą sytuację prawną adresata, lecz czynnością materialno-techniczną, tj. zawiadomieniem o sposobie załatwienia sprawy nawet jeżeli strona zawiadamiana jest w formie uchwały. Ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII kpa nie podlega kognicji sądów administracyjnych (por. postanowienie NSA z dnia 31 sierpnia 2010 r., II OSK 1578/10). Stronie niezadowolonej z załatwienia skargi na podstawie art. 227 kpa nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu działu VIII k.p.a., a więc związanych z krytyką wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, nawet jeżeli zawiadomienie o załatwieniu skargi ma formę uchwały rady gminy (miasta), ponieważ sprawy te nie zostały poddane jego kontroli ani na podstawie art. 3 ppsa (por. postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 25 marca 2010 r., II SA/Po 30/10). W związku z powyższym, na podstawie art. 58 §1 pkt 6 ppsa orzeczono jak w sentencji.