II OZ 1304/15

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Chlebny po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. H. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 16 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Gl 163/15 w zakresie oddalenia wniosku o przywrócenie terminu w sprawie ze skargi K. H. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie legalności wykonania robót budowlanych w kwestii wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sprostowanie protokołu postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 16 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sprostowanie protokołu rozprawy, która odbyła się w dniu 9 lipca 2015 r. Sąd I instancji wskazał, że skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do wniesienia wniosku o sprostowanie protokołu było niezawinione. Twierdzenia skarżącego, że został wprowadzony w błąd przez pracownika sądu także nie zostało uprawdopodobnione. Sąd I instancji podkreślił, że nieznajomość procedury sądowej nie może stanowić przesłanki przywrócenia terminu, zwłaszcza, że w dniu rozprawy skarżący miał ustanowionego pełnomocnika z urzędu. Skarżący wniósł na powyższe postanowienie zażalenie. Domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia i zarzucił naruszenie art. 86 § 3 w zw. z art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - P.p.s.a. poprzez faktyczne przyjęcie, że wnioskujący o przywrócenie terminu ma obowiązek udowodnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, podczas gdy art. 87 § 2 P.p.s.a. wymaga jedynie uprawdopodobnienia tych okoliczności, co skarżący uczynił. Skarżący podniósł, że miał trudności z uzyskaniem dostępu do akt sprawy, ponieważ znajdowały się one u sędziego, który sporządzał uzasadnienie wyroku. Zwrócił się zatem o przesłanie mu kserokopii protokołu rozprawy, a następnego dnia po jego otrzymaniu złożył wniosek o uzupełnienie protokołu, miało to miejsce już po upływie trzydziestodniowego terminu, o którym mowa w art. 103 P.p.s.a. Podkreślił, że nie zna nazwiska pracownika WSA w Gliwicach, który udzielił mu błędnej informacji, że wniesienie wniosku o sprostowanie protokołu rozprawy nie jest ograniczone terminem. Stwierdził, że wskazanie personaliów tego pracownika prowadziłoby do przeprowadzenia dowodu z oświadczenia tej osoby, podczas gdy art. 87 § 2 P.p.s.a. wymaga jedynie uprawdopodobnienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a. sąd może postanowić o przywróceniu terminu do dokonania czynności sądowej na wniosek strony, o ile do uchybienia terminu doszło bez jej winy. Z kolei zgodnie z treścią art. 87 § 1 P.p.s.a. wniosek o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana. Z wnioskiem należy wystąpić w terminie 7 dni od daty ustania przyczyny uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.), a wraz z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.). Podkreślić należy, iż w art. 87 § 2 P.p.s.a. ustawodawca nałożył na stronę obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy strony w uchybieniu terminu, a nie ich udowodnienia. Uprawdopodobnienie jest obowiązkiem słabszym niż udowodnienie tychże okoliczności. W rozpatrywanej sprawie nie ulega wątpliwości, że wniosek o sprostowanie protokołu rozprawy, która odbyła się w dniu 9 lipca 2015 r. należało złożyć w terminie do 6 sierpnia 2015 r., zgodnie z art. 103 P.p.s.a., dlatego wniosek datowany 18 sierpnia 2015 r., złożony osobiście w Sądzie w dniu 25 sierpnia 2015 r. został wniesiony z uchybieniem wskazanego terminu. W tym miejscu należy podkreślić, że kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania staranności przy dokonywaniu czynności. Powszechnie przyjmuje się - jako kryterium przy ocenie istnienia winy lub jej braku w uchybieniu terminu procesowego - obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 14 stycznia 1972 roku, sygn. akt II CRN 448/71, OSPiKA 1972/7-8/144). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sprostowanie protokołu rozprawy. Jak prawidłowo uznał Sąd I instancji, okoliczność nieznajomości procedury, czy też brak wiedzy prawniczej nie może stanowić podstawy do przywrócenia terminu. Jak wynika z akt sprawy, skarżący korzysta z pomocy pełnomocnika przyznanego mu w ramach prawa pomocy, w czasie rozprawy z 9 lipca 2015 r. jego pełnomocnikiem był adw. P. W. Oczywiście, nie wyłączało to możliwości działania samego skarżącego, natomiast w razie wątpliwości mógł skonsultować się z ustanowionym pełnomocnikiem. W sytuacji korzystania przez stronę z pomocy adwokata Sąd, a tym bardziej pracownik sekretariatu sądu, nie ma obowiązku udzielania stronie pouczeń co do czynności procesowych (art. 6 P.p.s.a. a contrario). Ponadto, brak jest jakichkolwiek danych, poza twierdzeniami samego skarżącego, że pracownik sądu wprowadził go w błąd w kwestii terminu na złożenie wniosku o sporządzenie protokołu rozprawy. Dlatego też okoliczność ta nie została uprawdopodobniona. Zaznaczyć trzeba, że wbrew temu, co podnosi skarżący, wskazanie imienia i nazwiska pracownika nie prowadziłoby do udowodnienia podnoszonych okoliczności, ale ich ewentualnego uprawdopodobnienia. Gdyby skarżący podał personalia pracownika, Sąd – we własnym zakresie, mógłby odebrać wyjaśnienia od urzędnika, które, w zależności od ich treści, mogłyby być wystarczające do uprawdopodobnienia okoliczności braku winy skarżącego w uchybieniu terminu. Ponadto, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zostały też przez skarżącego uprawdopodobnione twierdzenia, że nie mógł zapoznać się z aktami sprawy, i że dopiero po dostarczeniu mu kserokopii protokołu mógł zapoznać się z jego treścią. Jak wynika z akt sprawy, skarżący był na rozprawie w dniu 9 lipca 2015 r., następnie w dniu 13 lipca 2015 r. osobiście złożył na biurze podawczym wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku, jak również osobiście składał każde kolejne pismo do sprawy. Mógł zatem, chociażby przy okazji złożenia wniosku o uzasadnienie, zapoznać się z aktami sprawy i treścią protokołu rozprawy z 9 lipca 2015 r. Z tych względów należało uznać zarzuty za niezasadne i oddalić zażalenie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 z związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił zażalenie.