Ppolska.starec← UrzadnikВойти

I SA/Go 1061/10

Sądy administracyjne2010-12-08
Sygnatura
I SA/Go 1061/10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2010-12-08
Rodzaj
Postanowienie WSA w Gorzowie W

Sędziowie

Zbigniew Kruszewski

Rozstrzygnięcie

Zwolniono od kosztów sądowych oraz przyznano pełnomocnika

Treść orzeczenia

SENTENCJA Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim - Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 grudnia 2010 r. wniosku J.O. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego w sprawie ze skargi J.O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 rok postanowił: 1. zwolnić skarżącego z kosztów sądowych; 2. ustanowić doradcę podatkowego. UZASADNIENIE W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu określonego na 500 zł skarżący złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego. Z oświadczenia skarżącego oraz przedstawionych przez niego dokumentów wynika, że nie ma oszczędności a jego jedyny majątek stanowią niewykorzystywane gospodarczo magazyny i mieszkanie. Skarżący nie ma stałej pracy i utrzymuje się z dorywczych zajęć zarobkowych, z których dochód określił na 150 - 200 zł miesięcznie. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) prawo pomocy w zakresie w całkowitym przysługuje w razie wykazania, że wnioskodawca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W przypadku skarżącego powyższe przesłanki są spełnione. Nie posiada on bowiem środków z których mógłby sfinansować należne w sprawie koszty sądowe oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika. Dlatego postanowiono jak w sentencji. Należy jednak zastrzec, że skarżący jest traktowany jako zwolniony od kosztów sądowych dopiero od chwili złożenia wniosku o zwolnienie. Z zasady bowiem zwolnienie nie rozciąga się na opłaty, których termin uiszczenia upłynął przed złożeniem wniosku (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 7 kwietnia 1995 r. sygn. akt II CRN 20/95 LEX 4229).