III OSK 4195/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędzia del. WSA Ireneusz Dukiel (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 listopada 2020 r., sygn. akt II SAB/Wa 291/20, w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...], nr [...], w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] r. o udostępnienie informacji publicznej I. oddala skargę kasacyjną; II. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz Stowarzyszenia [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 12 listopada 2020 r., sygn. akt II SAB/Wa 291/20, uwzględnił skargę Stowarzyszenia [...] w W. (dalej jako "Stowarzyszenie" lub "strona skarżąca") na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej jako "Minister" lub "organ") w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej i zobowiązał Ministra do rozpoznania pkt 3 przedmiotowego wniosku Stowarzyszenia w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt 1), stwierdził, że bezczynność organu w zakresie określonym w pkt 1 nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2) i zasądził od Ministra na rzecz Stowarzyszenia kwotę 480 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wskazany wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Stowarzyszenie wnioskiem z dnia [...] 2020 r., złożonym za pośrednictwem poczty elektronicznej, na podstawie art. 61 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1429, dalej jako "ustawa dostępowa" lub w skrócie "u.d.i.p."), zwróciło się do Ministra o udostępnienie następujących informacji: 1) liczba wniosków, które wpłynęły do Ministra na podstawie art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (t. jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 288 ze zm., dalej jako "ustawa zaopatrzeniowa" lub w skrócie "u.z.e.f."), w czasie od początku 2017 r. do dnia złożenia wniosku - w podziale na poszczególne lata; 2) liczba decyzji wydanych przez Ministra na podstawie art. 8a u.z.e.f. o wyłączeniu stosowania wobec wnioskodawców art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy - w czasie od początku 2017 r. do dnia złożenia wniosku - w podziale na poszczególne lata; 3) skany decyzji, o których mowa w pkt 2 wniosku - wydanych od początku 2017 r. do dnia złożenia wniosku, 4) liczba decyzji wydanych przez Ministra o odmowie wyłączenia stosowania wobec wnioskodawców art. 15c, art. 22a i art. 24a u.z.e.f. - w czasie od początku 2017 r. do dnia złożenia wniosku - w podziale na poszczególne lata. Organ w piśmie z dnia [...] marca 2020 r. udzielił odpowiedzi na pytania objęte pkt 1, pkt 2 i pkt 4 wniosku, natomiast odnośnie pkt 3 wniosku poinformował, że prawo wglądu do dokumentów publicznych, wynikające z art. 3 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p., dotyczy wyłącznie dokumentów zawierających informację publiczną. Informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. stanowi każda informacja o sprawach publicznych i tylko taka informacja podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych przepisami u.d.i.p. Decyzje administracyjne wydane na podstawie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej rozstrzygają indywidualne sprawy wnioskodawców, nie dotyczą zatem spraw publicznych. W świetle powyższego nie podlegają udostępnieniu na wniosek złożony w trybie art. 10 ust. 1 u.d.i.p. Stowarzyszenie wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia [...]2020 r. w zakresie pkt 3 tego wniosku. Strona skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 61 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugie w zw. z art. 6 ust. 2 u.d.i.p. w zakresie w jakim przepisy te stanowią o tym, że prawo do informacji publicznej obejmuje informacje o działalności organów władzy publicznej, w tym dostęp do dokumentów, oraz że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych (w tym treść i postać dokumentów urzędowych) poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, że decyzje administracyjne, wydane na podstawie art. 8a u.z.e.f., nie stanowią informacji publicznej, podczas gdy informacje te znajdują się w zakresie przedmiotowym prawa do informacji. W związku z powyższym Stowarzyszenie wniosło o zobowiązanie Ministra do rozpatrzenia pkt 3 wniosku z dnia [...]2020 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi akt postępowania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Stowarzyszenie podniosło, że stanowisko organu zawarte w piśmie z dnia [...]2020 r. jest błędne, gdyż przepis art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugie u.d.i.p. wprost wymienia dane publiczne, w tym m.in. treść i postać dokumentów urzędowych (w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć). Zgodnie zaś z art. 6 ust. 2 u.d.i.p. dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Zdaniem strony skarżącej nie ulega wątpliwości, że decyzje administracyjne - wydane na podstawie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej - stanowią informację publiczną. Rozstrzygnięcia te dotyczą spraw publicznych, polegających na czynieniu użytku przez Ministra z kompetencji ustawowych, na mocy których nie dochodzi do stosowania przepisów skutkujących obniżeniem świadczeń emerytalnych przysługujących funkcjonariuszom służb wymienionych w ustawie. Co więcej, żądane informacje są dokumentami urzędowymi w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. Stowarzyszenie zaznaczyło również, że udostępnienie tych decyzji (w formie zanonimizowanej) ma kluczowe znaczenie dla sprawowania społecznej kontroli nad działalnością Ministra, ponieważ pozwoliłoby to przeanalizować z jakich względów organ - korzystając z ustawowych przesłanek wymienionych w art. 8a ustawy zaopatrzeniowej - decyduje się na wyłączenie przepisów skutkujących obniżeniem świadczeń emerytalnych. To z kolei pozwoliłoby na dokonanie społecznej oceny równego traktowania obywateli przez organ władzy publicznej. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie wskazując, że zarzut bezczynności jest bezzasadny, bowiem odpowiedź stanowiąca załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej została udzielona stronie skarżącej pismem z dnia 9 marca 2020 r. Wnioskowane informacje nie posiadają cech informacji publicznej i nie podlegają udostępnieniu na podstawie u.d.i.p. Decyzje administracyjne wydane na podstawie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej rozstrzygają bowiem indywidualne sprawy wnioskodawców i nie dotyczą spraw publicznych. W ocenie organu, z przepisów art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 2 oraz art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. nie wynika powszechny dostęp do każdego aktu administracyjnego. Udostępnieniu podlega bowiem tylko treść aktów administracyjnych zawierających informację publiczną. Niewątpliwie decyzja administracyjna jest dokumentem urzędowym, jednak nie stanowi to wystarczającej przesłanki do udostępnienia jej w trybie u.d.i.p. Natomiast akta administracyjne nie są dokumentem urzędowym, o jakim mowa w u.d.i.p. Dostęp do akt administracyjnych reguluje art. 73 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2020r., poz. 256 ze zm., dalej w skrócie "k.p.a.") i przysługuje stronie postępowania administracyjnego. Poszczególne dokumenty znajdujące się w aktach administracyjnych mogą podlegać udostępnieniu, jeżeli będą się odnosiły do sfery życia publicznego. Strona nie może żądać dostępu do akt administracyjnych na podstawie u.d.i.p., lecz jedynie na podstawie art. 78 k.p.a. Trudno zaś zaakceptować pogląd, iż strona postępowania miałaby trudniejszy dostęp do akt administracyjnych niż osoby nie będące stronami - choćby do wydania uwierzytelnionej kopii dokumentu wymagane jest wykazanie ważnego interesu. Organ wskazał również, że wniosek Stowarzyszenia sprowadza się do żądania wyjaśnień dotyczących zastosowania przez Ministra prawa w konkretnych indywidualnych sprawach administracyjnych. Żądana informacja nie dotyczy faktów, lecz stosowania prawa w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej, w ramach zindywidualizowanego i skonkretyzowanego postępowania administracyjnego. Nie może więc być załatwiona przez udostępnienie informacji w formie czynności materialno-technicznej, ani poprzez wydanie decyzji w trybie art. 16 u.d.i.p., bowiem nie jest spełniony zakres przedmiotowy ustawy dostępowej. Odnośnie możliwości przekazania wnioskowanych decyzji administracyjnych w formie zanonimizowanej, organ wskazał, że anonimizacja tych dokumentów wiązałaby się z koniecznością braku ujawnienia informacji dotyczących szczególnych osiągnięć byłego funkcjonariusza, będących de facto podstawą do zastosowania dyspozycji art. 8a ustawy zaopatrzeniowej. W przeciwnym razie organ naraziłby się na nienależytą ochronę danych osobowych wnioskodawców, bowiem informacje te mogłyby stanowić drogę do łatwej identyfikacji osób fizycznych. Wobec powyższego zanonimizowanie decyzji administracyjnych pozbawiłoby ich waloru informacyjnego wynikającego ze złożonego wniosku, w konsekwencji niweczyłoby rezultat, do którego dążyła strona skarżąca składając wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając skargę uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie. W niniejszej sprawie – w ocenie Sądu pierwszej instancji – w świetle art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugie u.d.i.p. nie może budzić wątpliwości, że decyzja administracyjna stanowi informację publiczną. Z art. 104 § 1 i § 2 k.p.a. wynika, że decyzja administracyjna załatwia sprawę poprzez jej rozstrzygnięcie w całości lub w części albo w inny sposób kończy sprawę w danej instancji. Chodzi przy tym o sprawę indywidualną w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a. należącą do właściwości organów administracji publicznej, które niewątpliwie należy zaliczyć do organów władzy publicznej. Jest to sprawa, w której organ administracji jako podmiot reprezentujący wspólnotę publicznoprawną dokonuje władczej konkretyzacji uprawnień lub obowiązków jednostki wyważając na podstawie i w granicach prawa – dla realizacji dobra wspólnego - interesy publiczne i interesy indywidualne. Rozstrzygająca tę sprawę decyzja administracyjna jest aktem administracyjnym stanowiącym treść dokumentu urzędowego. Treść aktu administracyjnego, a zatem decyzji administracyjnej, nie tylko stanowi - zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. - informację publiczną o sprawach publicznych, ale stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, będąc rodzajem informacji dotyczących treści i postaci dokumentu urzędowego, podlega udostępnieniu w trybie i na zasadach określonych w tej ustawie, zarówno co do treści, jak i postaci. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego analiza art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. wykazuje, że ustawodawca jednoznacznie wskazał, że treść i postać dokumentów urzędowych jest informacją o danych publicznych, która podlega przepisom ustawy dostępowej. W świetle powyższego stanowisko Ministra, zawarte w piśmie z dnia [...] 2020 r., nie jest prawidłowe, gdyż wniosek Stowarzyszenia o udostępnienie skanów decyzji wydanych przez Ministra na podstawie art. 8a u.z.e.f. od początku 2017 r. do dnia złożenia wniosku - dotyczył informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zatem sprawa zainicjowana powyższym wnioskiem powinna być załatwiona w ustawowym 14-dniowym terminie bądź poprzez udostępnienie wnioskowanej informacji publicznej bądź poprzez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia w sytuacji stwierdzenia, że występują ustawowe przesłanki ograniczające dostęp do informacji publicznej. Poprzestanie przez organ na pisemnej informacji o tym, że wniosek nie dotyczy informacji publicznej nie kończyło w sposób przewidziany prawem sprawy zainicjowanej tym wnioskiem, co oznacza, że zarzut bezczynności organu na gruncie u.d.i.p. jest uzasadniony. Co do podniesionej w odpowiedzi na skargę anonimizacji treści wnioskowanych decyzji, Sąd pierwszej instancji zauważył, że kwestia ta mogłaby być przedmiotem oceny organu, np. ze względu na ochronę prawa do prywatności osób fizycznych, w sytuacji uznania, że wniosek dotyczy informacji publicznej, ale prawo do jej udostępnienia podlega ograniczeniu z powodów określonych w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Na obecnym etapie, gdzie kwestią sporną jest charakter wnioskowanej informacji, wszelkie wywody organu w tym zakresie są co najmniej przedwczesne. W ocenie Sądu Wojewódzkiego stwierdzona bezczynność organu w zakresie rozpoznania pkt 3 wniosku Stowarzyszenia z dnia [...]2020 r. nie miała jednak miejsca z rażącym naruszeniem prawa, bowiem nie wynikała z celowego zaniechania, czy też z lekceważącego traktowania przez organ obowiązków informacyjnych, lecz była skutkiem błędnej wykładni przepisów ustawy dostępowej. Z wydanym wyrokiem nie zgodził się organ, który w wywiedzionej skardze kasacyjnej zakwestionowała go w całości, zarzucając mu: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj: przepisu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze w zw. z art. 1 ust. 1 i art. 3 ust. 2 u.d.i.p., poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż żądanie udostępnienia skanów decyzji administracyjnych każdorazowo stanowi żądanie udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p. i uprawnia wnioskodawcę do niezwłocznego uzyskania takiej informacji, niezależnie od tego, czy dane decyzje dotyczą spraw publicznych, 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: przepisu art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "u.p.p.s.a.") w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., poprzez jego zastosowanie w przedmiotowej sprawie polegające na stwierdzeniu, że Minister dopuścił się bezczynności w załatwieniu sprawy, podczas gdy organ udzielił odpowiedzi na wniosek Stowarzyszenia pismem z dnia [...]2020 r., tj. w ustawowym terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ podniósł, iż decyzje administracyjne wydawane na podstawie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej nie dotyczą spraw publicznych i nie powinny być udostępnienie w trybie dostępu do informacji publicznej, gdyż rozstrzygają indywidualne sprawy obywateli. Treść tych decyzji administracyjnych, wydanych w indywidualnej sprawie w zakresie praw i obowiązków, nie stanowi zatem informacji o sprawach publicznych w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit a tiret pierwsze w zw. z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów tej ustawy. Istotną jest okoliczność, że w ramach postępowania administracyjnego prowadzonego na podstawie art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, zachodzi każdorazowo konieczność uwzględniania indywidualnej sytuacji określonego funkcjonariusza na podstawie zindywidualizowanych okoliczności faktycznych niezwiązanych ze sprawami publicznymi. Wskazano także, iż analiza złożonego wniosku doprowadziła organ do konkluzji, że żądanie w nim zawarte, w swej istocie zmierzając do pozyskania decyzji, o których mowa w art. 8a u.z.e.f., sprowadza się do żądania wyjaśnień dotyczących zastosowania przez Ministra prawa w konkretnych, indywidualnych sprawach administracyjnych. W tej sytuacji, zdaniem Ministra, przedmiotowa sprawa nie ma charakteru informacji publicznej, nie dotyczy bowiem faktów, lecz stosowania prawa w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej, w ramach zindywidualizowanego i skonkretyzowanego postępowania administracyjnego. Nie może być więc załatwiona przez udostępnienie informacji w formie czynności materialno-technicznej. Uzasadniając z kolei podniesiony w niniejszej skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 149 § 1 u.p.p.s.a. w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Minister podkreślił, że organ pozostaje w bezczynności tylko w przypadku gdy zobligowany jest udzielić informacji publicznej, a jej nie udziela i nie wydaje stosownej decyzji o odmowie udostępnienia takiej informacji. W przypadku zaś gdy informacja o jaką ubiega się zainteresowany nie ma charakteru informacji publicznej, organ nie pozostaje w zwłoce w zakresie udostępnienia informacji publicznej, jeżeli pismem poinformuje o tym wnioskodawcę. Z tych powodów organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o oddalenie skargi, ewentualnie - w razie uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, że istota sprawy nie została dostatecznie wyjaśniona - wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Stowarzyszenie w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosło o jej oddalenie, jako nieznajdującej uzasadnionych podstaw, oraz o zasądzenie od Ministra zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wedle norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie zauważyć należy, że wobec zrzeczenia się przez pełnomocnika skarżącego kasacyjnie organu, jak też przez pełnomocnika Stowarzyszenia, rozpatrzenia sprawy na rozprawie, skarga kasacyjna – na zasadzie art. 182 § 2 i § 3 u.p.p.s.a. – podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do treści art. 183 § 1 u.p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia żadnej z wad wymienionych w art. 183 § 2 u.p.p.s.a., a nadto w związku z niezaistnieniem przesłanek, o których mowa w art. 189 u.p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami kasacyjnymi. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga ta nie ma uzasadnionych podstaw. Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie została oparta na obydwu podstawach wskazanych w art. 174 u.p.p.s.a. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co ma miejsce w okolicznościach faktycznych sprawy, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W kontrolowanej sprawie zarzuty te jednak w sposób bezpośredni wiążą się z zarzutem naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, stąd ocena przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutów naruszenia przepisów postępowania wymaga uprzedniego odniesienia się do istoty problemu w niniejszej sprawie, tj. do poprawności dokonanej przez Sąd Wojewódzki wykładni art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze w zw. z art. 1 ust. 1 i art. 3 ust. 2 u.d.i.p. sprowadzającej się do twierdzenia, że wniosek o udostępnienie skanów decyzji wydanych przez Ministra na podstawie art. 8a u.z.e.f. dotyczył informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., co w konsekwencji przekładało się na obowiązek organu do załatwienia wniosku informacyjnego w ustawowym 14-dniowym terminie bądź to poprzez udostępnienie wnioskowanej informacji lub wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia. W ukształtowanej linii orzeczniczej sądów administracyjnych, wbrew stanowisku prezentowanemu w niniejszej sprawie przez organ, zdecydowanie przeważa pogląd, iż decyzja administracyjna stanowi informację publiczną (zob. zwłaszcza wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 522/15, i powołane w nim orzecznictwo – wyroki dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wywodzi się w nim, że decyzja taka kończy sprawę indywidualną w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a. należącą do właściwości organów administracji publicznej, które niewątpliwie należy zaliczyć do organów władzy publicznej. Jest to zatem niewątpliwie sprawa publiczna związana z istnieniem i funkcjonowaniem określonej wspólnoty publicznoprawnej. Określenie sprawy jako "publicznej" koresponduje w znacznym stopniu z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu) i jest przeciwstawne ze sprawami z tzw. "sfery prywatnej", które nie są związane ze wspólnotą publiczną, gdyż dotyczącą kwestii ściśle prywatnych, osobistych, intymnych (np. danych osobowych, życia prywatnego lub rodzinnego). W konsekwencji tego przyjmuje się, że decyzja administracyjna nie tylko stanowi - zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. - informację publiczną o sprawach publicznych, ale stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. jej treść, jak i sama postać, podlega udostępnieniu w trybie i na zasadach określonych w tej ustawie (zob. także I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska: Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Warszawa 2016, Lex 2016, Komentarz do art. 6, t. 4). W tej sytuacji, bazując na przedstawionych powyżej uwagach, należało stwierdzić, że Sąd Wojewódzki dokonał prawidłowej wykładni przepisów art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze w zw. z art. 1 ust. 1 i art. 3 ust. 2 u.d.i.p., a tym samym formułowane w tym zakresie zarzuty skargi kasacyjnej okazały się bezzasadne. Konsekwencją nietrafności podniesionego zarzutu naruszenia prawa materialnego staje się akceptacja stanowiska Sądu pierwszej instancji, że sprawa udostępnienia skanów decyzji wydanych w trybie art. 8a u.z.e.f. (pkt 3 wniosku Stowarzyszenia z dnia 28 lutego 2020 r.) powinna być załatwiona w ustawowym 14- dniowym terminie bądź to poprzez udostępnienie wnioskowanej informacji publicznej bądź to poprzez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia w sytuacji stwierdzenia, że występują ustawowe przesłanki ograniczające dostęp do informacji publicznej. Wyraźnie zatem należało stwierdzić, iż w okolicznościach kontrolowanej sprawy poprzestanie przez organ na pisemnej informacji o tym, że wniosek nie dotyczy informacji publicznej nie kończyło w sposób przewidziany ustawą dostępową sprawy zainicjowanej tym wnioskiem, co oznacza, że trafna była ocena Sądu Wojewódzkiego o stanie bezczynności organu w załatwieniu tej sprawy. W rezultacie chybione okazały się zarzuty naruszenia art. 149 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a. w zw. z art. 16 u.d.i.p. skoro istniały uzasadnione podstawy do stwierdzenia bezczynności organu, a tym samym i do zobowiązania organu do załatwienia wniosku w terminie i w sposób wskazany w ustawie dostępowej. Mając powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 u.p.p.s.a. w zw. z art. 182 § 2 i § 3 u.p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 u.p.p.s.a.