II OSK 2285/12

SENTENCJA Dnia 5 grudnia 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur sędzia NSA Małgorzata Stahl sędzia del. NSA Janusz Furmanek /spr./ Protokolant asystent sędziego Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2012 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B.L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 maja 2012r. sygn. akt IV SA/Wa 180/12 w sprawie ze skargi B.L. na uchwałę Rady Miejskiej w Piasecznie z dnia [...] kwietnia 1998r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE WYROKIEM Z DNIA 10 MAJA 2012 R. SYGN. AKT IV SA/WA 180/12 WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W WARSZAWIE ODDALIŁ SKARGĘ B.L. NA UCHWAŁĘ RADY MIEJSKIEJ W PIASECZNIE Z DNIA 29 KWIETNIA 1998 R. NR 613/LI/98 W PRZEDMIOCIE MIEJSCOWEGO PLANU ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO. POWYŻSZE ROZSTRZYGNIĘCIE WYDANE ZOSTAŁO W OPARCIU O NASTĘPUJĄCY STAN FAKTYCZNY: W DNIU 2 STYCZNIA 2012 R. B.L., REPREZENTOWANY PRZEZ PROFESJONALNEGO PEŁNOMOCNIKA WNIÓSŁ DO WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO W WARSZAWIE SKARGĘ NA UCHWAŁĘ RADY MIASTA PIASECZNO Z DNIA 29 KWIETNIA 1998 R. NR 613\LI\98 W SPRAWIE UCHWALENIA MIEJSCOWEGO PLANU ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO MIASTA PIASECZNA. ZASKARŻONEJ UCHWALE ZARZUCIŁ NARUSZENIE ART. 1 UST. 2 PKT 1 USTAWY O PLANOWANIU I ZAGOSPODAROWANIU PRZESTRZENNYM POPRZEZ JEGO NIEZASTOSOWANIE I W KONSEKWENCJI SPORZĄDZENIE MIEJSCOWEGO PLANU ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO Z NARUSZENIEM WYMAGAŃ ŁADU PRZESTRZENNEGO W TYM URBANISTYKI I ARCHITEKTURY POPRZEZ UMOŻLIWIENIE W OBSZARZE D3 ZABUDOWY WIELORODZINNEJ O WYSOKOŚCI DO 12 M NA OBSZARZE NA KTÓRYM ISTNIEJE WYŁĄCZNIE ZABUDOWA JEDNORODZINNA. PODNOSZĄC WW. ZARZUTY SKARŻĄCY WNIÓSŁ O STWIERDZENIE NIEWAŻNOŚCI WW. UCHWAŁY W ZASKARŻONEJ CZĘŚCI ORAZ ZASĄDZENIE NA JEGO RZECZ O ZWROTU KOSZTÓW POSTĘPOWANIA WEDŁUG NORM PRZEPISANYCH. W UZASADNIENIU SKARGI WSKAZANO, IŻ W MIEJSCOWYM PLANIE ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO MIASTA PIASECZNA ZNAJDUJĄ SIĘ USTALENIA DLA NIERUCHOMOŚCI POŁOŻONYCH W OBSZARZE D3, W SKŁAD KTÓREGO WCHODZI M.IN. NIERUCHOMOŚĆ NALEŻĄCA DO SKARŻĄCEGO, DZIAŁKA EWIDENCYJNA NR 1. ZGODNIE Z USTALENIAMI PLANU ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO NA WSKAZANYM OBSZARZE DOPUSZCZONA ZOSTAŁA MOŻLIWOŚĆ REALIZACJI WSZELKICH FORM ZABUDOWY MIESZKANIOWEJ Z OGRANICZENIEM JEJ WYSOKOŚCI DO 12 M. TYMCZASEM NA WSKAZANYM OBSZARZE, A W SZCZEGÓLNOŚCI W OBRĘBIE 22 ZNAJDUJE SIĘ WYŁĄCZNIE ZABUDOWA JEDNORODZINNA NISKA O DACHACH DWUSPADOWYCH. TAK WIĘC DOPUSZCZENIE MOŻLIWOŚCI REALIZACJI ZABUDOWY PIĘTROWEJ WIELORODZINNEJ W SPOSÓB RAŻĄCY NARUSZA WYMAGANIA ŁADU PRZESTRZENNEGO. W OCENIE SKARŻĄCEGO ORGAN UCHWALAJĄC MIEJSCOWY PLAN ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO W SPOSÓB RAŻĄCY NARUSZYŁ ART. 1 UST. 2 PKT 1 USTAWY O PLANOWANIU I ZAGOSPODAROWANIU PRZESTRZENNYM. PONADTO WSKAZANO, IŻ MIEJSCOWY PLAN ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO W PIERWOTNEJ WERSJI PRZEWIDYWAŁ MOŻLIWOŚĆ JEDYNIE ZABUDOWY JEDNORODZINNEJ. ZMIANA MIEJSCOWEGO PLANU ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO WPROWADZIŁA STAN PRAWNY KTÓRY NARUSZA PRZEPISY USTAWY O PLANOWANIU I ZAGOSPODAROWANIU PRZESTRZENNYM. W ODPOWIEDZI NA SKARGĘ RADA MIEJSKA W PIASECZNIE WSKAZAŁA, IŻ SKARŻĄCY WEZWAŁ RADĘ MIEJSKĄ W PIASECZNIE DO USUNIĘCIA NARUSZENIA INTERESU PRAWNEGO W TRYBIE ART. 101 USTAWY O SAMORZĄDZIE GMINNYM Z DNIA 8 MARCA 1990 R. (TEKST JEDNOLITY: DZ. U. 2001 NR 142 POZ. 1591 Z PÓŹN. ZM.). ORGAN WSKAZAŁ, IŻ PLAN MIASTA PIASECZNA ZATWIERDZONY UCHWAŁĄ RADY MIEJSKIEJ W PIASECZNIE NR 613/LI/98 Z DNIA 29 KWIETNIA 1998 R. SPORZĄDZONY ZOSTAŁ W OPARCIU O WÓWCZAS OBOWIĄZUJĄCĄ USTAWĘ Z DNIA 7 LIPCA 1994 ROKU O ZAGOSPODAROWANIU PRZESTRZENNYM (DZ. U. Z 1999 R. NR.15 POZ. 139 TEKST JEDNOLITY Z PÓŹN. ZM.). ZGODNIE Z REALIZOWANĄ W TRAKCIE PRZYGOTOWANIA I ZATWIERDZANIA PLANU POLITYKĄ PRZESTRZENNĄ ZAKŁADANO PRZEKSZTAŁCENIE MIASTA PIASECZNA W ADMINISTRACYJNO - HANDLOWE I USŁUGOWE CENTRUM GMINY. W OBOWIĄZUJĄCYM OD 1998 R. PLANIE DZIAŁKA SKARŻĄCEGO ZNAJDUJE SIĘ W OBSZARZE URBANISTYCZNYM D3MN,MW GDZIE JAKO PRZEZNACZENIE PODSTAWOWE PLAN USTALA ZABUDOWĘ MIESZKANIOWĄ WE WSZYSTKICH FORMACH, A JAKO PRZEZNACZENIE DOPUSZCZONE USTAŁA USŁUGI PUBLICZNE I KOMERCYJNE. OBSZAR D3MN,MW W CZĘŚCI ZAINWESTOWANY JEST ZABUDOWĄ MIESZKANIOWĄ JEDNORODZINNĄ A W CZĘŚCI WIELORODZINNĄ. ZGODNIE Z WÓWCZAS OBOWIĄZUJĄCĄ USTAWĄ Z DNIA 7 LIPCA 1994 ROKU O ZAGOSPODAROWANIU PRZESTRZENNYM I USTAWĄ Z DNIA 23 MARCA 2003 R. O PLANOWANIU I ZAGOSPODAROWANIU PRZESTRZENNYM (DZ. U. NR 80 POZ. 717 Z DNIA 10 MAJA 2003 R. ZE ZM.) USTALENIA MIEJSCOWYCH PLANÓW ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO KSZTAŁTUJĄ WRAZ Z INNYMI PRZEPISAMI PRAWA, SPOSÓB WYKONYWANIA PRAWA WŁASNOŚCI NIERUCHOMOŚCI. USTALENIA MIEJSCOWEGO PLANU ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO NIE WYKROCZYŁY POZA TE GRANICE, TZN. ŻE MIEŚCIŁY SIĘ W GRANICACH PRZYSŁUGUJĄCEGO GMINIE WŁADZTWA PLANISTYCZNEGO. PONADTO WSKAZANO, IŻ DLA OBSZARU, W KTÓRYM ZNAJDUJE SIĘ DZIAŁKA SKARŻĄCEGO W CHWILI OBECNEJ OPRACOWYWANY JEST NOWY M.P.Z.P., DO OPRACOWANIA KTÓREGO PRZYSTĄPIONO UCHWAŁĄ RADY MIEJSKIEJ W PIASECZNIE NR 921/XXXII/2009 W DNIA 18 LUTEGO 2009R. PROCEDURA PLANISTYCZNA DOTYCZĄCA POWYŻSZEGO PLANU REALIZOWANA JEST W TRYBIE USTAWY Z DNIA 27 MARCA 2003 ROKU O PLANOWANIU I ZAGOSPODAROWANIU PRZESTRZENNYM (DZ. U. NR 80, POZ. 717 Z 10 MAJA 2003R.). DO SPORZĄDZANEGO PROJEKTU PLANU SKARŻĄCY NIE WNOSIŁ WNIOSKÓW I UWAG. W SPORZĄDZANYM OBECNIE PROJEKCIE PLANU DZIAŁKA SKARŻĄCEGO ZNAJDUJE SIĘ W OBSZARZE URBANISTYCZNYM OZNACZONYM SYMBOLEM 6 MN GDZIE USTALA SIĘ PRZEZNACZENIE POD ZABUDOWĘ MIESZKANIOWĄ JEDNORODZINNĄ. REALIZOWANY PROJEKT PLANU PRZYGOTOWYWANY JEST DO ZATWIERDZENIA NA SESJI W DNIU 15 LUTEGO 2012 R. W UZASADNIENIU WYROKU ODDALAJĄCEGO SKARGĘ WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W WARSZAWIE STWIERDZIŁ, IŻ SKARGA ZOSTAŁA WNIESIONA W TRYBIE ART. 101 UST. 1 U.S.G. I JEST DOPUSZCZALNA. SĄD WSKAZAŁ, IŻ SKARŻĄCY WYWODZI SWÓJ INTERES PRAWNY Z FAKTU PRZYSŁUGIWANIA MU PRAWA WŁASNOŚCI DO DZIAŁKI GRUNTU O NR EW. 1 OBJĘTEGO USTALENIAMI ZASKARŻONEJ UCHWAŁY, A ZATEM DOTYCZY ONA INTERESU PRAWNEGO SKARŻĄCEGO, JAKO WYNIKAJĄCEGO Z PRZYSŁUGIWANIA PRAWA WŁASNOŚCI DO PRZEDMIOTOWEJ DZIAŁKI GRUNTU. DO USTALENIA POSTAJE ZATEM STWIERDZENIE, CZY UCHWAŁA TA NARUSZA INTERES PRAWNY SKARŻĄCEGO I CZY NARUSZENIE TO, JEŻELI MA MIEJSCE, JEST UPRAWNIONE OBOWIĄZUJĄCYMI PRZEPISAMI PRAWA. POWOŁUJĄC BRZMIENIE ART. 101 UST. 1 U.S.G. SĄD UZNAŁ, IŻ SKARŻĄCY NIE WYKAZAŁ, W JAKI SPOSÓB JEGO INTERES PRAWNY LUB UPRAWNIENIE W ROZUMIENIU W. W. PRZEPISU ZOSTAŁY NARUSZONE ZASKARŻONYM AKTEM. SĄD WSKAZAŁ, IŻ NA MOCY PRZEPISÓW USTAWY O ZAGOSPODAROWANIU PRZESTRZENNYM Z DNIA 7 LIPCA 1994 R. OBOWIĄZUJĄCYCH W DACIE UCHWALANIA ZASKARŻONEJ UCHWAŁY) ORGANOM GMINY PRZYSŁUGUJE PRAWO LEGALNEJ INGERENCJI W SFERĘ WYKONYWANIA PRAWA WŁASNOŚCI (TZW. WŁADZTWO PLANISTYCZNE GMINY). W ŚWIETLE ART. 33 USTAWY USTALENIA MIEJSCOWEGO PLANU ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO KSZTAŁTUJĄ, WRAZ Z INNYMI PRZEPISAMI, SPOSÓB WYKONYWANIA PRAWA WŁASNOŚCI NIERUCHOMOŚCI. POWYŻSZE OZNACZA, ŻE ZAPISY PLANU DETERMINUJĄ SYTUACJĘ WŁAŚCICIELA NIERUCHOMOŚCI MIĘDZY INNYMI W ZAKRESIE JEJ INWESTYCYJNEGO ZAGOSPODAROWANIA I SPOSOBU GOSPODARCZEGO WYKORZYSTANIA. SĄD WSKAZAŁ PONADTO, IŻ SKARŻĄCY ZARZUCIŁ ZASKARŻONEJ UCHWALE NARUSZENIE WYMAGAŃ ŁADU PRZESTRZENNEGO, POPRZEZ UMOŻLIWIENIE RÓŻNORODNEJ ZABUDOWY WIELORODZINNEJ O WYSOKOŚCI DO 12 M NA OBSZARZE NA KTÓRYM ISTNIEJE WYŁĄCZNIE ZABUDOWA JEDNORODZINNA, NISKA O DACHACH DWUSPADOWYCH. W OCENIE SKARŻĄCEGO UMOŻLIWIENIE REALIZACJI BUDYNKÓW WIELOKONDYGNACYJNYCH NIE DA SIĘ POGODZIĆ Z ISTNIEJĄCĄ JUŻ ZABUDOWĄ. DODATKOWO NA ROZPRAWIE PEŁNOMOCNIK SKARŻĄCEGO WSKAZAŁ, IŻ PRAWDOPODOBNIE NA DZIAŁCE SĄSIADUJĄCEJ Z DZIAŁKĄ SKARŻĄCEGO W OPARCIU O KWESTIONOWANA UCHWAŁĘ WYDANO POZWOLENIE NA BUDOWĘ BUDYNKU WIELORODZINNEGO, CO SPOWODUJE ZMNIEJSZENIE WARTOŚCI DZIAŁKI SKARŻĄCEGO. ZGODNIE Z KWESTIONOWANYM PRZEZ SKARŻĄCEGO § 69 UCHWAŁY DLA OBSZARU D3MN, MW USTALONO JAKO PODSTAWOWE PRZEZNACZENIE TERENÓW MIESZKALNICTWO WE WSZYSTKICH FORMACH. DODATKOWO USTALONO WYSOKOŚĆ ZABUDOWY DO MAX. 12 M. POWYŻSZE OZNACZA, IŻ NA TYM OBSZARZE NIE WPROWADZONO ZAKAZU ZABUDOWY JEDNORODZINNEJ LECZ DOPUSZCZONO DODATKOWO MOŻLIWOŚĆ ZABUDOWY WIELORODZINNEJ, KTÓREJ WYSOKOŚĆ CO NALEŻY PODKREŚLIĆ ZNACZNIE OGRANICZONO DO 12 M. A TYM SAMYM NIE ULEGA WĄTPLIWOŚCI, IŻ WBREW ZARZUTOM SKARGI NA TERENIE TYM NIE POWSTANĄ WIELOKONDYGNACYJNE BUDYNKI WIELORODZINNE, BOWIEM ZARÓWNO Z PRZEPISÓW PRAWA (PATRZ § 8 PKT 1 OBOWIĄZUJĄCEGO W DACIE UCHWALENIE PLANU ROZPORZĄDZENIE MINISTRA GOSPODARKI I BUDOWNICTWA Z DNIA 14 GRUDNIA 1994R. W SPRAWIE WARUNKÓW TECHNICZNYCH, JAKIM POWINNY ODPOWIADAĆ BUDYNKI I ICH USYTUOWANIE, ORAZ OBECNIE OBOWIĄZUJĄCEGO ROZPORZĄDZENIA MINISTRA INFRASTRUKTURY Z DNIA 12 KWIETNIA 2002R. O TEJ SAMEJ NAZWIE) JAK I SKARGI (PATRZ PROTOKÓŁ Z OGLĘDZIN TERENU STR. 2) NA TYM OBSZARZE DOPUSZCZONO MOŻLIWOŚĆ BUDOWY JEDYNIE BUDYNKÓW NISKICH (ZGODNIE Z NAZEWNICTWEM STOSOWANYM W/W ROZPORZĄDZENIU) CZY TEŻ OK. 2,5 KONDYGNACJI NAZIEMNYCH (ZGODNIE ZE SKARGĄ). A TYM SAMYM TRUDNO UZNAĆ, ABY USTALENIA TE OGRANICZAŁY W JAKIKOLWIEK SPOSÓB UPRAWNIENIA SKARŻĄCEGO. KWESTIA UTRATY WARTOŚCI NALEŻĄCEJ DO SKARŻĄCEGO DZIAŁKI W WYNIKU EWENTUALNEJ BUDOWY BUDYNKU WIELORODZINNEGO NA DZIAŁCE SĄSIEDNIEJ, BUDYNKU O NIEOKREŚLONYCH PARAMETRACH W OCENIE SĄDU NIE MOŻE STANOWIĆ PODSTAWY DO UZNANIA, IŻ DOSZŁO DO NARUSZENIA INTERESU PRAWNEGO SKARŻĄCEGO W ROZUMIENIU ART. 101 UST. 1 U.S.G. W WYNIKU WYDANIA ZASKARŻONEJ UCHWAŁY. OD POWYŻSZEGO WYROKU B.L. WNIÓSŁ SKARGĘ KASACYJNĄ ZARZUCAJĄC MU NARUSZENIE PRAWA MATERIALNEGO - ART. 101 UST. 1 USTAWY O SAMORZĄDZIE GMINNYM POPRZEZ JEGO BŁĘDNĄ WYKŁADNIĘ, POLEGAJĄCĄ NA NIEZASADNYM PRZYJĘCIU, IŻ W ROZUMIENIU TEGO PRZEPISU W USTALONYM STANIE FAKTYCZNYM ZASKARŻONA UCHWAŁA NIE NARUSZYŁA INTERESU PRAWNEGO SKARŻĄCEGO, OBRAZĘ PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA MAJĄCE ISTOTNY WPŁYW NA WYNIK SPRAWY, A MIANOWICIE ART. 134 § 1 USTAWY PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI, POPRZEZ ODSTĄPIENIE OD ROZPOZNANIA SKARGI W GRANICACH SPRAWY I WSKUTEK TEGO NIE ODNIESIENIE SIĘ W OGÓLE DO MERITUM SPRAWY, W TYM W SZCZEGÓLNOŚCI BRAK MERYTORYCZNEGO ROZPOZNANIA ZARZUTÓW ZAWARTYCH W SKARDZE, NARUSZENIE PRAWA MATERIALNEGO - ART. 1 UST. 2 PKT 1 USTAWY O PLANOWANIU I ZAGOSPODAROWANIU PRZESTRZENNYM POPRZEZ JEGO NIEZASTOSOWANIE I W KONSEKWENCJI ZANIECHANIE USTALENIA, IŻ W PRZEDMIOTOWEJ SPRAWIE DOSZŁO DO SPORZĄDZENIA MIEJSCOWEGO PLANU ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO W SPOSÓB NIEZGODNY Z PRAWEM TJ. Z NARUSZENIEM WYMAGAŃ ŁADU PRZESTRZENNEGO W TYM URBANISTYKI I ARCHITEKTURY POPRZEZ UMOŻLIWIENIE ZABUDOWY WIELORODZINNEJ O WYSOKOŚCI DO 12 M NA OBSZARZE NA KTÓRYM ISTNIEJE WYŁĄCZNIE ZABUDOWA JEDNORODZINNA. PONADTO ZARZUCIŁ OBRAZĘ PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA MAJĄCĄ ISTOTNY WPŁYW NA WYNIK SPRAWY, A MIANOWICIE ART. 141 § 4 USTAWY PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI, POPRZEZ NIE ZAWARCIE W UZASADNIENIU ZASKARŻONEGO WYROKU WYJAŚNIENIA, DLACZEGO WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY UZNAŁ, IŻ KWESTIA UTRATY WARTOŚCI NALEŻĄCEJ DO SKARŻĄCEGO DZIAŁKI NIE MOŻE STANOWIĆ PODSTAWY DO UZNANIA, IŻ DOSZŁO DO NARUSZENIA INTERESU PRAWNEGO SKARŻĄCEGO W ROZUMIENIU ART. 101 UST. 1 USTAWY O SAMORZĄDZIE GMINNYM I WSKUTEK TEGO UNIEMOŻLIWIENIE DOKONANIA KONTROLI INSTANCYJNEJ ZASKARŻONEGO WYROKU ORAZ ART. 133 § 1 P.P.S.A., POPRZEZ WYDANIE ROZSTRZYGNIĘCIA NA PODSTAWIE NIEKOMPLETNYCH AKT SPRAWY A TO Z UWAGI NA NIEPRZEKAZANIE PRZEZ ORGAN WOJEWÓDZKIEMU SĄDOWI ADMINISTRACYJNEGO PISMA PEŁNOMOCNIKA SKARŻĄCEGO Z DNIA 9 STYCZNIA 2012 R. ZAWIERAJĄCEGO UZUPEŁNIENIE SKARGI. SKARŻĄCY WNIÓSŁ O UCHYLENIE ZASKARŻONEGO WYROKU W CAŁOŚCI I PRZEKAZANIE SPRAWY W CAŁOŚCI DO PONOWNEGO ROZPOZNANIA WOJEWÓDZKIEMU SĄDOWI ADMINISTRACYJNEMU W WARSZAWIE, ZAŚ W RAZIE STWIERDZENIA PRZEZ NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY PRZESŁANEK, O KTÓRYCH MOWA W ART. 188 P.P.S.A. WNIÓSŁ O UCHYLENIE ZASKARŻONEGO WYROKU W CAŁOŚCI, ROZPOZNANIE SKARGI I UWZGLĘDNIENIE JEJ W CAŁOŚCI POPRZEZ STWIERDZENIE NIEWAŻNOŚCI W ZASKARŻONEJ CZĘŚCI NA ZASKARŻONĄ UCHWAŁĘ. NADTO SKARŻĄCY KASACYJNIE WNIÓSŁ O PRZEPROWADZENIE DOWODU UZUPEŁNIAJĄCEGO Z PISMA PEŁNOMOCNIKA SKARŻĄCEGO Z DNIA 9 STYCZNIA 2012 R. WRAZ Z DOWODEM NADANIA NA OKOLICZNOŚĆ NIEPRZEKAZANIA TEGO PISMA PRZEZ ORGAN WOJEWÓDZKIEMU SADOWI ADMINISTRACYJNEMU W WARSZAWIE I ZASĄDZENIE NA RZECZ SKARŻĄCEGO ZWROTU KOSZTÓW POSTĘPOWANIA W TYM KOSZTÓW ZASTĘPSTWA PROCESOWEGO WEDŁUG NORM PRZEPISANYCH. W UZASADNIENIU SKARGI KASACYJNEJ, POWOŁUJĄC SIĘ NA ORZECZNICTWO SĄDÓW ADMINISTRACYJNYCH WYWODZIŁ, ŻE ZASKARŻONA UCHWALA NARUSZA JEGO INTERES PRAWNY POPRZEZ OGRANICZENIE W KORZYSTANIU Z NIERUCHOMOŚCI. KTÓREJ JEST WŁAŚCICIELEM. PONADTO DOPROWADZI DO POMNIEJSZENIA WARTOŚCI PRZEDMIOTOWYCH NIERUCHOMOŚCI, A ZATEM DO USZCZUPLENIA MIENIA NALEŻĄCEGO DO SKARŻĄCEGO. PONADTO W JEGO OCENIE SĄD NARUSZYŁ ART. 141 § 4 P.P.S.A. POPRZEZ LAKONICZNOŚĆ UZASADNIENIA, UNIEMOŻLIWIAJĄCĄ JEGO KONTROLĘ. W PIŚMIE PROCESOWYM Z DNIA 9 STYCZNIA 2012 R. PEŁNOMOCNIK SKARŻĄCEGO WSKAZAŁ, IŻ PISMEM Z DNIA 9 LISTOPADA 2011 R. RADA MIASTA PIASECZNO ZOSTAŁA WEZWANA DO USUNIĘCIA NARUSZENIA PRAWA. PONADTO POWTÓRZYŁ ARGUMENTY ZAWARTE W UZASADNIENIU SKARGI KASACYJNEJ. NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE: ZGODNIE Z ART. 15 § 1 PKT 1 W ZWIĄZKU Z ART. 183 § 1 USTAWY Z DNIA 30 SIERPNIA 2002 R. PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI (DZ. U. Z 2012 R., POZ. 270), ZWANEJ DALEJ P.P.S.A., NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY ROZPOZNAJE ŚRODKI ODWOŁAWCZE OD ORZECZEŃ WOJEWÓDZKICH SĄDÓW ADMINISTRACYJNYCH W GRANICACH ICH ZASKARŻENIA, A Z URZĘDU BIERZE JEDYNIE POD ROZWAGĘ NIEWAŻNOŚĆ POSTĘPOWANIA. W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przepisy art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), zwanej dalej u.s.g., stanowią lex specialis w stosunku do art. 50 p.p.s.a. i dlatego też rozpoznawanie skargi wnoszonej na podstawie tego przepisu ma pewne odmienne zasady. Po pierwsze, akt zaskarżany w tym trybie musi dotyczyć sprawy z zakresu administracji publicznej. Uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest takim aktem. Skargę do sądu administracyjnego na akt organu gminy można wnieść po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, w wymaganym prawem terminie, pod warunkiem, że wcześniej w sprawie nie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił. Powyższe warunki formalne zostały spełnione w niniejszej sprawie. Interes prawny skarżącego na podstawie art. 101 u.s.g. może wynikać z prawa jego jako członka danej wspólnoty gminnej oraz z faktu posiadanego prawa własności do nieruchomości, położonej na tym terenie lub z innych praw do nieruchomości. Interes prawny wnoszącego skargę wynikać musi z przepisów prawa administracyjnego materialnego, musi być bezpośredni, konkretny i realny, co najogólniej odpowiada kryteriom przyjętym w art. 28 k.p.a. i art. 50 § 1 p.p.s.a. Jednak do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 u.s.g. nie wystarcza posiadanie interesu prawnego lecz musi być on naruszony, co powinien wykazać skarżący. Skarga wnoszona w tym trybie nie ma charakteru actio popularis. Podstawą zaskarżenia jest niezgodność uchwały z prawem i jednocześnie naruszenie przez nią interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (wyrok TK z dnia 3 listopada 2003 r., SK 30/02, OTK ZU-A 2003, nr 8, poz. 84). Zatem uprawnionym do wniesienia skargi, jest każdy kto wykaże, że istnieje związek pomiędzy jego własną "prawnie gwarantowaną" (a nie wyłącznie "faktyczną") sytuacją a zaskarżaną przezeń uchwałą, związek polegający na tym, że uchwała ta narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) właśnie jego interes prawny lub uprawnienia. Subiektywne przekonanie obywatela jako członka wspólnoty gminnej o niecelowości lub niesłuszności podjętej przez radę gminy uchwały, nie jest równoznaczne z naruszeniem interesu prawnego lub uprawnienia w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. (wyrok SN z dnia 7 marca 2003 r., III RN 42/02, OSNP 2004, nr 7, poz. 114). Jak wynika z powyższego, co również zostało podniesione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, dopiero wykazanie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi przez sąd administracyjny. Jest to jednak dopiero uznanie, że skarżący posiada legitymację do wniesienia skargi w trybie art. 101 u.s.g., co nie przesądza jeszcze o uwzględnieniu skargi. Natomiast "obowiązek uwzględnienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Obowiązku takiego nie ma wówczas, gdy naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie skarżącego, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem w granicach przysługującego gminie (...) tzw. władztwa planistycznego" (wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r., OSK 476/04, ONSAiWSA 2005, nr 1, poz. 2; wyrok NSA z 22 lutego 2006 r., II OSK 1127/05, Lex nr 194894). Tak więc nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (wyrok NSA z 14 marca 2002 r., II SA 2503/01, Lex nr 81964). Oceniając trafność zarzutów skargi kasacyjnej oraz zgodność z prawem zaskarżanego wyroku, należy mieć na uwadze powyższe uwarunkowania prawne bezwzględnie obowiązujące w tym zakresie. Oddalenie skargi zaskarżanym wyrokiem nastąpiło po stwierdzeniu, że skarżący nie ma legitymacji do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., ponieważ zaskarżona uchwała nie narusza jego interesu prawnego lub uprawnienia. Z oceną Sądu pierwszej instancji należy się zgodzić. Uchwała Rady Miasta Piaseczno z dnia 29 kwietnia 1998 r. Nr 613\LI\98 w sprawie uchwalenia Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Piaseczna nie narusza w żaden sposób praw skarżącego, wynikających z jego praw do posiadanej na tym terenie nieruchomości. Świadczy to o braku naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. Zapisy planu determinują bowiem sytuację właściciela nieruchomości między innymi w zakresie jej inwestycyjnego zagospodarowania i sposobu gospodarczego wykorzystania. Wynika to z art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 r. obowiązującej w dacie uchwalania zaskarżonej uchwały. Przepis ten stanowił ustawowe ograniczenie prawa własności nieruchomości wskazując, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób jego wykonywania. W ocenie strony wnoszącej skargę kasacyjną, postanowienia planu spowodują naruszenie wymagań ładu przestrzennego, poprzez umożliwienie różnorodnej zabudowy wielorodzinnej (budynków wielokondygnacyjnych) o wysokości do 12 m na obszarze na którym istnieje wyłącznie zabudowa jednorodzinna, niska o dachach dwuspadowych. W TYM MIEJSCU WSKAZAĆ NALEŻY, ŻE CELEM INSTYTUCJI USTALENIA WARUNKÓW ZABUDOWY JEST ZAGWARANTOWANIE ŁADU PRZESTRZENNEGO, KTÓRY ZGODNIE Z ART. 1 UST. 2 PKT 1 U.P.Z.P. JEST JEDNYM Z ZASADNICZYCH CZYNNIKÓW WŁAŚCIWEGO PLANOWANIA I ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO. STOSOWNIE DO DEFINICJI ŁADU PRZESTRZENNEGO ZAWARTEJ W ART. 2 PKT 1 U.P.Z.P. STANOWI GO TAKIE UKSZTAŁTOWANIE PRZESTRZENI, KTÓRE TWORZY HARMONIJNĄ CAŁOŚĆ ORAZ UWZGLĘDNIA W UPORZĄDKOWANYCH RELACJACH WSZELKIE UWARUNKOWANIA I WYMAGANIA FUNKCJONALNE, SPOŁECZNO - GOSPODARCZE, ŚRODOWISKOWE, KULTUROWE ORAZ KOMPOZYCYJNO - ESTETYCZNE. Jednak, jak zasadnie wskazał Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w § 69 uchwały dla obszaru D3MN, MW ustalono jako podstawowe przeznaczenie terenów mieszkalnictwo we wszystkich formach. Dodatkowo ustalono wysokość zabudowy do max. 12 m., co oznacza, iż na tym obszarze nie wprowadzono zakazu zabudowy jednorodzinnej lecz dopuszczono dodatkowo możliwość zabudowy wielorodzinnej, której wysokość co należy podkreślić znacznie ograniczono do 12 m. Na terenie tym nie powstaną zatem wielokondygnacyjne budynki wielorodzinne, bowiem zarówno z przepisów prawa (§ 8 pkt 1 obowiązującego w dacie uchwalenie planu rozporządzenie Ministra Gospodarki i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, oraz obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. o tej samej nazwie) jak i skargi (protokół z oględzin terenu) na tym obszarze dopuszczono możliwość budowy jedynie budynków niskich, czy też ok. 2,5 kondygnacji naziemnych. Tym samym nie znajduje uzasadnienia zawarty w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisu art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Ponadto obawa skarżącego, że prawdopodobnie na działce sąsiadującej z działką skarżącego w oparciu o kwestionowana uchwałę wydano pozwolenie na budowę budynku wielorodzinnego, co spowoduje zmniejszenie wartości jego działki, nie jest argumentem świadczącym o tym, że postanowienia zaskarżonej uchwały naruszają jego interes prawny lub uprawnienie. Samo zaś hipotetyczne, ewentualne zagrożenie naruszenia interesu prawnego w przyszłości, nie może stanowić legitymacji do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. (wyrok NSA z dnia 18 września 2003 r., II SA 2637/02, Lex nr 80699; wyrok NSA z dnia 4 lutego 2005 r., OSK 1563/04, Lex nr 171196; wyrok NSA z dnia 1 marca 2005 r., OSK 1437/04, Lex nr 151236). NIE ZNAJDUJE WIĘC UZASADNIENIA W ŚWIETLE POWYŻSZEGO ZARZUT NARUSZENIA ART. 101 UST. 1 U.S.G. PRZEZ BŁĘDNĄ JEGO WYKŁADNIĘ. SUBIEKTYWNE ODCZUCIE SKARŻĄCEGO O NARUSZENIU UCHWAŁĄ JEGO INTERESU PRAWNEGO LUB UPRAWNIENIA, RÓWNIEŻ NIE ZNAJDUJE ŻADNEGO UZASADNIENIA W AKTACH SPRAWY. Odnosząc się do zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania w pierwszej kolejności należy wskazać, że chybiony jest zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W uchwale NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, wyjaśniono, że niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Sąd nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, przytoczonymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że chodzi o to, iż Sąd pierwszej instancji odstąpił od rozpoznania sprawy w granicach skargi gdyż nie odniósł się do meritum sprawy, nie rozpoznając merytorycznie zawartych w skardze zarzutów. W rzeczywistości Sąd pierwszej instancji w sposób wyczerpujący odniósł się do zarzutów skargi i doszedł do słusznego wniosku, że skarżący nie ma legitymacji do jej wniesienia w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., co zostało wskazane powyżej. W świetle powyższych rozważań nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. Ponadto w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest spójne, logiczne i zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, tym samym było w pełni możliwe dokonanie jego instancyjnej kontroli. Ponadto z art. 133 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż nie doszło w rozpoznawanej sprawie do naruszenia tegoż przepisu. Pismo pełnomocnika skarżącego z dnia 9 stycznia 2012 r., które skarżący załączył do skargi kasacyjnej zawierało w swej treści powtórzenie dotychczasowej argumentacji skarżącego. Nie było ono niezbędne do wyjaśnienia sprawy i nie miało wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Tym samym w zakresie w jakim orzekł Sąd pierwszej instancji brak jest podstaw aby twierdzić, że rozpoznanie skargi nastąpiło na podstawie niekompletnych akt sprawy. Ponadto jest nieporozumieniem stawianie zarzutu orzekania na podstawie niekompletnych akt sprawy, skoro to organ nie przedstawił pisma Sądowi, który nie miał możliwości dokonania jego oceny. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.