II OSK 1895/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Bożena Walentynowicz Sędziowie sędzia NSA Krystyna Borkowska (spr.) sędzia del. WSA Bogusław Cieśla Protokolant Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 października 2008 r. sygn. akt II SAB/Po 31/08 w sprawie ze skargi E. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu w przedmiocie niezałatwienia sprawy w terminie oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 8 października 2008 r., sygn. akt II SAB/Po 31/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę E. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w przedmiocie niezałatwienia sprawy w terminie. Wyrok ten wydany został w następujących okolicznościach prawnych i faktycznych sprawy. Decyzją z dnia [...] maja 2008 r. Burmistrz K. stwierdził wydanie z naruszeniem prawa decyzji Burmistrza K. z dnia [...] listopada 2002 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji na działce nr [...]położonej przy ulicy M. w L. i odmówił jej uchylenia. Odwołanie od powyższej decyzji w dniu 3 czerwca 2008 r. (data prezentaty umieszczonej na wniosku) wniosła E. W. Przedmiotowe odwołanie zostało złożone za pośrednictwem organu I instancji i wpłynęło do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w dniu 11 czerwca 2008 r. W dniu 8 lipca 2008 r., na rozprawie administracyjnej, organ II instancji zawiesił postępowanie w sprawie. Postanowienie o zawieszeniu postępowania zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 21 lipca 2008 r. W dniu 16 lipca 2008 roku (data stempla pocztowego) E. W. wniosła skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., domagając się zobowiązania organu do załatwienia sprawy w terminie wskazanym przez Sąd. W skardze podniesiono, że organ naruszył art. 35 § 3 K.p.a., gdyż nie rozpoznał sprawy w terminie miesiąca od wniesienia odwołania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenia. Organ podniósł, że termin określony w art. 35 § 3 K.p.a. liczony jest od dnia otrzymania odwołania. W niniejszej sprawie organ otrzymał przedmiotowe odwołanie w dniu 11 czerwca 2008 r., a rozprawa administracyjna została wyznaczona na dzień 8 lipca 2008 r. Nie można więc mówić o pozostawaniu organu w bezczynności. Wyrokiem z dnia 8 października 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji podniósł, że zgodnie z art. 35 § 5 K.p.a. organ odwoławczy powinien był w ciągu miesiąca wydać orzeczenie w sprawie. Rozpatrywana skarga na bezczynność dotyczy nierozpoznania przez organ II instancji odwołania od decyzji Burmistrza K. z dnia [...] maja 2008 r. Sąd uznał, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie można było stwierdzić, iż organ odwoławczy pozostawał w bezczynności. Zdaniem Sądu, bezczynności nie istniała w dacie wniesienia skargi do sądu, gdyż postanowienie o zawieszeniu postępowania przerywa bieg bezczynności organu zgodnie z art. 103 K.p.a. Ponadto postanowienie o zawieszeniu postępowania z dnia 8 lipca 2008 r. wydane zostało przed upływem miesięcznego terminu, gdyż organ otrzymał odwołanie skarżącej dopiero w dniu 11 czerwca 2008 r. Zatem przedmiotową skargę należało oddalić. Od powyższego wyroku E. W. złożyła skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W skardze kasacyjnej zarzucono zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 174 pkt 2 w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a, naruszenia art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz naruszanie art. 174 pkt 2 w związku z art. 3 § 2 pkt 8 i art. 151 P.p.s.a. poprzez "dokonanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu niewłaściwej oceny stanu bezczynności". W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że w zaskarżonym wyroku brak jest informacji o terminie wysłania postanowienia o zawieszeniu postępowania, które zostało nadane w dniu 17 lipca 2008 r., tj. po upływie terminu do załatwienia spawy. Autor skargi podniósł, że dla oceny zachowania terminów określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, znaczenie ma właśnie data nadania postanowienia, a nie jego wydania. Wskazał, że zgodnie z utrwalona linią orzeczniczą orzeczenie administracyjne rozpoczyna swój byt do momentu jego doręczenia adresatowi. Stwierdził także, że w przypadku gdy postępowanie wszczęte skargą na bezczynność w istocie stało się bezprzedmiotowe Sąd I instancji zobowiązany był umorzyć to postępowanie. W skardze podkreślono także, że wniesienie skargi było spowodowane brakiem działań po stronie organu. Wskazano także, że działania organu nosiły charakter autokontroli. Podkreślono, że postanowienie o zawieszeniu postępowania został nadane dzień po doręczeniu skargi na bezczynność. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 176 P.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać między innymi przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Uzasadnienie to powinno wyjaśnić w jaki sposób, zdaniem wnoszącego tę skargę, wskazany przepis został naruszony. Tymczasem wywody uzasadnienia nie korespondują z przepisami, które wskazano jako naruszone. 1. Art. 141 § 4 P.p.s.a. określa wymogi, jakie powinno spełniać uzasadnienie orzeczenia sądu administracyjnego. Skarżąca nie wyjaśniła, któremu z tych wymogów (przedstawienie stanu faktycznego sprawy, zarzutów, stanowiska stron, wskazanie i wyjaśnienie podstawy prawnej) uzasadnienie wyroku nie odpowiada. Przepis ten, podobnie jak art. 1 § 1 i 2 ustawy "ustrojowej", będący przepisem "kompetencyjnym" nie wspomina o "przemilczeniu naruszenia prawa" ani nie ustanawia kryteriów, wg których ma być wykonywana sądowa kontrola działalności administracji publicznej. Natomiast obowiązek "zwięzłego przedstawienia stanu sprawy" sprowadza się do opisania dotychczasowego przebiegu postępowania oraz wskazania kwestii, które wymagają rozstrzygnięcia. Mieści się to w "historycznej" części uzasadnienia przed stanowiskiem Sądu zaprezentowanym po słowach "Sąd zważył, co następuje". Żaden ze wskazanych w zarzucie oznaczonym pkt 1 przepisów nie odnosi się do sposobu rozpatrywania skargi. 2. Art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. stanowi, że przedmiotem kontroli sądów administracyjnych jest między innymi "bezczynność" organów. Sąd rozpatrzył sprawę w tym aspekcie i uznał, iż organ odwoławczy nie pozostawał w bezczynności. To że Sąd nie stwierdził bezczynności nie oznacza naruszenia tego przepisu, tym bardziej że w wyczerpujący sposób wyjaśnił swoje stanowisko. 3. Nieporozumieniem jest zarzut, że Sąd powinien umorzyć postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Żadna z wymienionych w ww. przepisie przesłanek nie zaistniała w niniejszej sprawie. Wobec czego brak było podstaw do jego zastosowania. Reasumując stwierdzić należy, że tak sformułowane zarzuty nie dają podstawy do oceny, czy prawidłowe było stanowisko Sądu I instancji. Przypomnieć w tym miejscu należy, że stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a. Sąd jest – poza przypadkami nieważności postępowania – związany granicami skargi kasacyjnej a więc i wskazanymi w niej podstawami. Mając powyższe na uwadze, należało, na podstawie art. 184 P.p.s.a, orzec jak w sentencji.