VII SA/Wa 1907/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 16 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. Ż. na czynność Prezydenta W. w przedmiocie: zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE W dniu 17 lipca 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga K. Ż. na czynność Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2012 r. znak: [...] w przedmiocie wniosku o zwrot opłaty za wydanie karty pojazdu na pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] . W odpowiedzi na skargę Prezydent W. przedstawił przebieg postępowanie, który przedstawiał się następująco: W dniu 15 marca 2006 r. Prezydent W. dokonał rejestracji należącego do skarżącego pojazdu nadając numer rejestracyjny [...] oraz wydał za opłatą w kwocie 500 złotych kartę pojazdu. Na dowodzie wpłaty dokonanej w dniu 27 stycznia 2006 r. skarżący zamieścił adnotację o treści " proszę o zwrot nadpłaty po zmianie niekonstytucyjnego rozporządzenia". W kolejnym piśmie z dnia 6 maja 2011 r. skonkretyzował swoje roszczenie podając, że wnosi o zwrot 500,00 złotych opłaty wraz z odsetkami od dnia 27 stycznia 2006 r. W odpowiedzi na powyższe organ poinformował (pismo znak: [...] ), że sprawa nie może zostać załatwiona przez wydanie decyzji administracyjnej z powodu braku podstaw prawnych do działania organu, a dochodzenie tych roszczeń możliwe jest na drodze postępowania cywilnego przed właściwym sądem. Organ poinformował, że przepisy prawa o ruchu drogowym nie zawierają podstawy prawnej do ustalenia i naliczenia odsetek od pobranej opłaty za kartę pojazdu. Wskutek powyższego skarżący wniósł do Sądu Rejonowego W. powództwo o zapłatę kwoty 425 złotych z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia następnego od wydania decyzji o rejestracji pojazdu oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2011 r. Sąd odrzucił pozew powołując się na niedopuszczalność drogi sądowej. Powyższe postanowienie zostało utrzymane w mocy przez Sąd Okręgowy w W. Pismem z dnia 5 stycznia 2012 r. skarżący wniósł do organu o wyrażenie stanowiska w powyższej sprawie "bardziej jednoznaczny w świetle przepisów Kodeksu postępowania cywilnego". Pismem z dnia 29 lutego 2012 r. organ udzielił skarżącemu odpowiedzi dotyczącego aktualnego stanu prawnego w zakresie nieopodatkowanych należności budżetowych. W dniu 26 marca 2012 r. wpłynęło do organu pismo K. Ż. zawierające liczne zarzuty w tym nieuczciwości, braku etyki, wprowadzania w błąd oraz braku odpowiedzi na pismo z dnia [...] stycznia 2012 r. O sposobie załatwienia skargi poinformowano stronę zawiadomieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. Pismo to zostało odebrane w dniu [...] kwietnia 2012 r. W dniu [...] maja 2012 r. skarżący wezwał Prezydenta W. do usunięcia prawa wnosząc o wydanie postanowienia w przedmiocie zwrotu opłaty. Do wniosku organ ustosunkował się w odpowiedzi udzielonej w dniu [...] czerwca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przede wszystkim należy podkreślić, że w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 3/07 (ONSA i WSA 2008 nr 2, poz. 21), zostało przesądzone, że skierowanie do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ) zwanej dalej p.p.s.a. Skuteczność wniesienia jednak takiej skargi, a więc możliwość merytorycznego rozpoznania przez Sąd sprawy, uzależniona jest od spełnienia szeregu warunków natury formalnej, w tym od terminowości dokonywania kolejnych czynności w postępowaniu administracyjnymi oraz sądowoadministracyjnym. Zgodnie bowiem z regulacją z art. 52 § 1 p.p.s.a skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Stosownie natomiast do treści § 3 art. 52 jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4 a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności do usunięcia naruszenia prawa. Skargę natomiast do sądu wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa ( art. 53 § 2 p.p.s.a). W przedmiotowej sprawie przyjęto, że przedmiotem zaskarżenia przez skarżącego do Sądu jest pismo organu z dnia [...] lutego 2012 r. w przedmiocie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu. Tak wynika ze skargi oraz kolejnych czynności dokonywanych przez skarżącego i organ. Dokonując oceny pod względem formalnych w niniejszej sprawie wskazać należy, że pismo z dnia [...] marca 2012 r. (data wpływu do organu [...] marca 2012 r.) K. Ż. potraktowano jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Z akt sprawy wynika, że zostało one wniesione w ustawowym terminie (art. 52 § 3 p.p.s.a). Pismem z dnia 23 kwietnia 2012 r. Prezydent W. udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie, które zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] kwietnia 2012 r., co potwierdza znajdujące się aktach administracyjnych zwrotne potwierdzenie odbioru. Skarżący dopiero w dniu [...] lipca 2012r., wniósł skargę, przy tym zamiast do organu została ona wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a zatem do organu niewłaściwego. Skarga w dniu [...] lipca 2012r. przekazana została do organu właściwego tj. Prezydenta W. . Skarga skarżącego K. Ż. wraz z odpowiedzią na skargę wpłynęła do Sądu w dniu [...] sierpnia 2012r. Wskazać należy, że wpływ skargi bezpośrednio do Sądu skutkował koniecznością jej przekazania właściwemu organowi, a za datę wniesienia skargi uważa się wówczas dzień nadania tej skargi do organu administracyjnego. W rozpatrywanej sprawie dniem tym był 19 lipca 2012r. (k. 36). Powyższe jest zgodne z jednolitym orzecznictwem, przykładowo w postanowieniu z dnia 26 lipca 2011r., I OZ 626/11 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "wniesienie skargi bezpośrednio do sądu jest działaniem nieprawidłowym. Żaden z przepisów p.p.s.a. wprost nie przewiduje dla sądu obowiązku przekazania błędnie skierowanej sprawy do właściwego organu, jednakże taki obowiązek na sądzie spoczywa", w postanowieniu z dnia 30 września 2011r., II FSK 1768/11, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, Sąd ten winien przekazać ją właściwemu organowi. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi, decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd na adres organu administracyjnego". Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że skarga w niniejszej sprawie wniesiona została z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 53 § 2 p.p.s.a, albowiem termin do jej wniesienia upłynął skarżącemu w dniu [...] maja 2012 r., a do tego dnia skarżący, nie wniósł skargi do Sądu. Stąd też skarga jako spóźniona podlega odrzuceniu. Podkreślić bowiem należy, że o zachowaniu terminu do wniesienia skargi określonego w art. 53 § 2 w związku z art. 54 § 1 ustawy decyduje data nadania skargi na adres właściwego organu. W myśl art. 58 § 1 pkt 2 oraz § 3 p.ps.a. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, odrzucenie skargi postanowieniem może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a orzekł jak w sentencji postanowienia.