III FSK 197/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jacek Brolik (sprawozdawca), Sędzia NSA Paweł Borszowski, Sędzia WSA (del.) Bogusław Woźniak, Protokolant Anna Błażejczyk, , po rozpoznaniu w dniu 21 października 2021 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Prokuratora Rejonowego w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 maja 2018 r. sygn. akt I SA/Gl 742/17 w sprawie ze skargi S. [...] S.A. z siedzibą w B. (następca prawny K.[...]S.A. z siedzibą w K.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 8 maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 16 maja 2018 r. (sygn. akt I SA/GI 742/17) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach w sprawie określenia Spółce [...]z siedzibą w B., będącej następcą prawnym K.[...] S.A. z siedzibą w K., zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r. W punkcie drugim wyroku Sąd zasądził od organu podatkowego na rzecz strony skarżącej kwotę 40.459 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sąd stwierdził, że kwestią sporną pomiędzy stronami jest m.in. ocena skutków uchylenia decyzji organu I instancji z dnia 13 listopada 2014 r. na bieg terminu przedawnienia zobowiązania. Sąd ocenił, że wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r. została ostatecznie określona skarżącej Spółce dopiero w wyniku utrzymania w mocy decyzji organu podatkowego z dnia 28 października 2016 r. zaskarżoną decyzją Kolegium, tj. w dniu 8 maja 2017 r., a zatem po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w niniejszej sprawie. Mając na uwadze dwie uchwały 7 sędziów NSA z dnia 28 kwietnia 2014 r. sygn. akt I FPS 8/13 i z dnia 26 lutego 2018 r. sygn. akt I FPS 5/17, Sąd uznał, że uchylenie przez Kolegium w dniu 7 lipca 2016 r. decyzji organu podatkowego z dnia 13 listopada 2014 r., zniweczyło wszelkie skutki prawne czynności egzekucyjnych podjętych w 2014 r. na podstawie ostatecznego postanowienia z dnia 14 listopada 2014 r. w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, a w szczególności skutku przerwania biegu przedawnienia. Zdaniem Sądu bez znaczenia dla sprawy jest fakt zabezpieczenia wierzytelności wynikającej z decyzji organu I instancji z dnia 13 listopada 2014 r. poprzez dokonanie wpisu hipoteki przymusowej na nieruchomości Spółki. Wprawdzie art. 70 § 8 O.p. stanowi, że nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu, jednak przepis ten jest niezgodny z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP (zob. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2018 r. sygn. akt I FSK 1523/17 (Lex nr 2448702). Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2013 r. sygn. akt SK 40/12 (Dz.U. z 2013 r. poz. 1313) dotyczył art. 70 § 6 O.p. Jednak z uwagi, że art. 70 § 8 O.p. ma to samo brzmienie co nieobowiązujący już art. 70 § 6 O.p., to pomimo zmiany stanu prawnego, stwierdzenie niekonstytucyjności przepisu wcześniej obowiązującego rozciąga się automatycznie także na przepis obowiązujący później, o tej samej treści (zob. wyroki NSA: z dnia 1 grudnia 2017 r. sygn. akt II FSK 3366/15, Lex nr 2431218; z dnia 14 grudnia 2017 r. sygn. akt I FSK 1597/17, Lex nr 2425352). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Prokurator Rejonowy w R. zarzucając: 1) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 153 oraz art. 170 PPSA, poprzez nieuwzględnienie w zapadłym orzeczeniu oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonej w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 21 grudnia 2015 r. r. (I SA/GI 411/15), wydanym w niniejszej sprawie, podczas gdy w okresie od jego wydania nie zaszły zmiany w obowiązujących przepisach prawa, b) art. 269 § 1 PPSA w zw. z art. 153 PPSA, poprzez uznanie, że Sąd orzekając w niniejszej sprawie jest związany treścią uchwał NSA z dnia 28 kwietnia 2014 r., sygn. akt I FPS 8/13 i z dnia 26 lutego 2018 r., sygn. akt I FPS 5/17 w świetle związania na mocy art. 153 PPSA prawomocnym wyrokiem WSA w Gliwicach z dnia 21 grudnia 2015 r., sygn. akt I SA/GI 411/15, c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c PPSA w zw. z art. 70 § 4 i art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej ("OP"), , poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i uchylenie zaskarżonej decyzji wobec przyjęcia, iż doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego, gdy tymczasem należy przyjąć, że w sprawie doszło do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c PPSA i art. 141 § 4 zdanie drugie PPSA, polegające na wadliwym sporządzeniu uzasadnienia poprzez niezawarcie w wyroku uchylającym zaskarżoną decyzję kierującym sprawę do ponownego rozpoznania wskazań co do dalszego toku postępowania, 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: a) art. 70 § 4 OP oraz art. 60 § 1, a także art. 59 § 1 pkt 2 i art. 59 § 3 oraz ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2016 r., poz. 599 ze zm. - dalej "upea"), poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że uchylenie decyzji podatkowej, na podstawie której prowadzona była egzekucja administracyjna, niweczy skutek w postaci przerwy biegu przedawnienia w związku z zastosowaniem środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony; b) art. 70 § 1 OP i art. 60 § 1 upea poprzez ich błędne zastosowanie w sytuacji, gdy doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego; c) art. 70 § 8 OP poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zabezpieczone hipoteką zobowiązanie podatkowe K. [...] S.A. nie wywołało skutku w postaci braku jego przedawnienia. Mając na uwadze powyższe zarzuty Prokurator wniósł o: uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji w całości i oddalenie skargi w całości lub też o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. Jednocześnie, mając na uwadze treść art. 176 § 1 p.p.s.a. Prokurator wniósł o przeprowadzenie rozprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółka [...] S.A. wniosła o jej oddalenie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach w odpowiedzi na skargę kasacyjną podzieliło stanowisko Prokuratora przedstawione w skardze kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest niezasadna. Zasadniczą problematyką prawną poddaną kasacyjnie pod ocenę Naczelnego Sądu Administracyjnego jest przedawnienie rozpatrzonego zobowiązania podatkowego w kontekście ocen prawnych przedstawionych w uchwałach Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanych w sprawach (sygn. akt) I FPS 8/13 i I FPS 5/17 oraz w wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie (sygn. akt) SK 40/12. W uchwale I FPS 8/13 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że: "Uchylenie postanowienia o nadaniu decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności i w konsekwencji umorzenie na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 i art. 60 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) postępowania egzekucyjnego, powoduje unicestwienie materialnoprawnych skutków zastosowania środka egzekucyjnego, w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.)". W uchwale I FPS 5/17 Naczelny Sąd Administracyjny skonstatował natomiast, że: "Uchylenie decyzji ostatecznej w zakresie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania powoduje unicestwienie materialnoprawnego skutku zastosowania środka egzekucyjnego w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 201 ze zm.)". W relacji do treści przytoczonej uchwały oraz przedmiotu sprawy niniejszej przypomnieć należy, że jest ona prawnie relewantna do uchylenia decyzji podatkowej i do postępowania egzekucyjnego w zakresie zobowiązań podatkowych powstających z mocy prawa, do których należą tak zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług jak i zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości stanowiących własność podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. Na podstawie art. 269 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.): § 1. Jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio. § 2. W przypadkach, o których mowa w § 1, skład siedmiu sędziów, skład Izby lub pełny skład Naczelnego Sądu Administracyjnego podejmuje ponowną uchwałę. Przepisu art. 267 nie stosuje się. § 3. Jeżeli skład jednej Izby Naczelnego Sądu Administracyjnego wyjaśniający zagadnienie prawne nie podziela stanowiska zajętego w uchwale innej Izby, przedstawia to zagadnienie do rozstrzygnięcia pełnemu składowi Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku wydanym w sprawie SK 40/12 Trybunał Konstytucyjny orzekł, między innymi, co następuje: "Art. 70 § 6 ustawy powołanej w punkcie 1 (to jest ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, 848, 1101, 1342 i 1529 oraz z 2013 r. poz. 1027 i 1036), w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2002 r., jest niezgodny z art. 64 ust. 2 Konstytucji. Na podstawie art. 190 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej: Orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne. 1.Odnośnie do zarzutów kasacyjnych dotyczących zastosowania sprawie ocen prawnych wynikających z uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego I FPS 8/13 i I FPS 5/17. Sąd pierwszej instancji sporządził uzasadnienie zaskarżonego wyroku, które nie zostało zaskarżone przez wnoszącego skargę kasacyjną potencjalnie odpowiednim w tym przedmiocie zarzutem kasacyjnym naruszenia art. 141§ 4 p.p.s.a. W uzasadnieniu tym Sąd pierwszej instancji przedstawił stan faktyczny sprawy, przebieg postępowania w sprawie, wydawane w sprawie rozstrzygnięcia oraz ich znaczenie prawne. W powyższym kontekście wnoszący skargę kasacyjną polemizuje zasadniczo wyłącznie z treścią/konstatacjami przywołanych uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego podnosząc, że jeżeli oceny prawne wynikające z tych uchwał nie zostałyby zastosowane, to odnośnie do rozpatrywanego zobowiązania podatkowego nie nastąpiłoby przedawnienie. Wobec powyższego przypomnieć należy, że, na podstawie przytoczonego art. 269 p.p.s.a., uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego mają moc wiążącą. Wywody skargi kasacyjnej stanowią w istocie argumentację, która została już rozważona przez Naczelny Sąd Administracyjny przy podejmowaniu przywoływanych uchwał i w stanowiącym ich kontynuację późniejszym jednolitym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wnoszący skargę kasacyjną nie zawarł w niej wniosku o ponowne wystąpienie o podjęcie uchwał w podnoszonych przedmiotach, nie przedstawił też nowej, istotnej argumentacji, która uzasadniała by ponowienie czynności uchwałodawczych Naczelnego Sądu Administracyjnego, o których mowa jest w art. 269§ 1 i 2 p.p.s.a. Za pomocą zarzutów kasacyjnych w indywidualnej sprawie nie można zgodnie z prawem doprowadzić do uchylenia mocy wiążących uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego, do ich ignorowania lub weryfikowania. Z tych powodów, podzielając przy tym merytorycznie oceny i konstatacje prawne wynikające z przywoływanych uchwał, Naczelny Sąd Administracyjny uznał dotyczące ich zarzuty kasacyjne za niezasadne. 2. Odnośnie do zarzutu kasacyjnego dotyczącego zastosowania w sprawie ocen prawnych wynikających z wyroku Trybunału Konstytucyjnego wydanego w sprawie SK 40/12. Zarzut ten jest niezasadny. Ocena zgodności przepisu ustawy z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej dotyczy treści regulacji prawnej z której wynika określone unormowanie prawne. Trybunał Konstytucyjny nie orzeka w przedmiocie określenia jednostki redakcyjnej tekstu prawnego, która obejmuje daną regulację prawną, ale w przedmiocie treści unormowania wynikającego z przepisu/przepisów ustawy. Przywoływany wyrok Trybunału Konstytucyjnego wskazywał – w relacji do stanu faktycznego sprawy, w której wniesiona została skarga konstytucyjna – określenie w danym czasie przepisu stanowiącego jednostkę redakcyjną ustawy, jednakże ocena konstytucyjności dotyczyła treści unormowania – które, niezmienione, odnosiło się formalnie również do podatkowego stanu faktycznego sprawy niniejszej. Z punktu widzenia Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, nie jest dozwolone, dla potrzeb rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy podatkowej, uzależnianie terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych od tego, w jaki sposób zostały one zabezpieczone, ani dopuszczenie do sytuacji, w której zobowiązania tak wyodrębnionej kategorii podatników nigdy się nie przedawniają. Nie powinno więc budzić wątpliwości, że stwierdzona przez Trybunał Konstytucyjny cecha niekonstytucyjności odnosi się także do art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej (o.p.) w brzmieniu obowiązującym na dzień ustanowienia hipoteki. Można więc w tej sytuacji mówić o oczywistej niezgodności z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP także art. 70 § 8 o.p. w zakresie, o którym mowa w przywoływanym orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego. W piśmiennictwie i orzecznictwie przyjmuje się, że oczywistość niezgodności przepisu z Konstytucją RP oraz z uprzednią wypowiedzią Trybunału Konstytucyjnego stanowią wystarczające przesłanki do odmowy przez sąd zastosowania przepisów ustawy. W tak bowiem oczywistych sytuacjach trudno oczekiwać, by sądy uruchomiały procedurę pytań prawnych (por. R. Hauser, A. Kabat, glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 lutego 2002 r., sygn. akt I PA/Po 461/01, OSP z 2003/2 s. 73-75, M. Wiącek, Pytania prawne do Trybunału Konstytucyjnego, Warszawa 20011, s. 269, uchwała NSA z 16 października 2006 r., sygn. akt I FPS 2/06, ONSAiWSA 2007/1/3). Myśl tę w trafny sposób wyraził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 17 marca 2016 r., sygn. akt V CSK 377/15. Sąd ten stwierdził, że formalnie traktując sprawę należałoby powiedzieć, iż uznanie za niekonstytucyjny art. 70 § 6 o.p. nie oznacza niezgodności z Konstytucją art. 70 § 8 o.p. Po pierwsze, przepis ten obowiązuje tak długo, jak nie zostanie podważony konstytucyjnie. Po drugie do orzekania o niekonstytucyjności ustaw i ich poszczególnych przepisów jest powołany wyłącznie Trybunał Konstytucyjny. Podzielając tę zasadę Sąd Najwyższy wskazał jednak dalej, że nie można kwestii sprowadzać do czystego formalizmu i przedkładać go ponad racjonalne rozumienie prawa w całości jego systemu. Z niego zaś wynika, że orzekając o niezgodności konkretnego przepisu z Konstytucją chodzi o wyeliminowanie go z porządku prawnego, które powstało w rozpatrywanym wypadku dotyczącym wprost art. 70 § 6 o.p. Nie można zatem twierdzić, że kontynuator tego przepisu, nadal tkwiący w ustawie pod zmienionym numerem (art. 70 § 8 o.p.), obowiązuje tak, jakby go wyrok o niekonstytucyjności poprzednika w ogóle nie dotyczył. Niezgodność z Konstytucją RP dotyczy określonej normy prawnej, którą przepis wyraża, a nie jednostek redakcyjnych, pełniących wyłącznie rolę porządkującą wewnątrz aktu prawnego, w którym się znajduje. Powinnością ustawodawcy jest przepis ten z ustawy usunąć wraz z ogłoszeniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego, gdyż w przeciwnym wypadku doszłoby się do wysoce niepokojącego wniosku o możliwości dowolnego zmieniania numeracji przepisów w ustawach, np. w razie tworzenia tekstu jednolitego, i omijania w ten sposób (nie wykonywania) wyroków Trybunału Konstytucyjnego. Przedstawioną wyżej ocenę co do możliwości uznania za niekonstytucyjny przepisu, który formalnie nie był przedmiotem badania Trybunału Konstytucyjnego, ale którego treść normatywna jest tożsama z brzmieniem przepisu, którego niezgodność z Konstytucją RP została przez Trybunał Konstytucyjny orzeczona, podzielają także przedstawiciele piśmiennictwa. Wskazać tutaj należy na komentarze do art. 70 § 8 o.p. autorstwa L. Etela (Etel L. Ordynacja podatkowa. Komentarz. Warszawa 2017, s. 599 oraz J. Zubrzyckiego (Adamiak B., Borkowski J., Mastalski R., Zubrzycki J. Ordynacja podatkowa. Komentarz. 2016, Wrocław 2016, s. 442 – 443). W tym stanie rzeczy zastosowanie obowiązującego erga omnes wyroku Trybunału Konstytucyjnego w rozpatrzonej przez Sąd pierwszej instancji sprawie było zasadne. W tym stanie rzeczy zastosowanie obowiązującego erga omnes wyroku Trybunału Konstytucyjnego w rozpatrzonej przez Sąd pierwszej instancji sprawie było zasadne. 3. W skardze kasacyjnej przedstawiony został również zarzuty kasacyjne naruszenia art. 153 p.p.s.a. i art. 170 p.p.s.a. poprzez niezasadne przyjęcie związania treścią uchwał NSA I FPS 8/13 i I FPS 5/17 (art. 269§ 1 p.p.s.a.), wobec związania ocenami prawnymi wynikającymi z wydanego w sprawie prawomocnego wyroku z dnia 21 grudnia 2015 r., I SA/Gl 411/15. Zarzut ten jest niezasadny. Na podstawie art. 170 p.p.s.a.: "Orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby". Zgodnie natomiast z art. 153 p.p.s.a.: "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie". Sąd pierwszej instancji nie negował i Naczelny Sąd Administracyjny nie przeczy mocy wiążącej, na podstawie art. 170 p.p.s.a., prawomocnego wyroku wydanego w sprawie I SA/Gl 411/15, w którym sąd administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję organu podatkowego drugiej instancji oraz orzekł o kosztach postępowania sądowego. W powyższym kontekście art. 170 p.p.s.a. niewątpliwie nie został naruszony. W przedmiocie ocen prawnych sądu oraz wskazań co do dalszego postępowania stanowi art. 153 p.p.s.a. Na podstawie art. 141§ 4 p.p.s.a., normującego w obszarze wymogów i standardów odnośnie do uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego, uzasadnienie to można i należy, faktycznie i prawnie, podzielić na dwie zasadnicze części: "część historyczną", w której przedstawiane są ustalenia faktyczne, przebieg postępowania i stanowiska stron postępowania oraz "rozważania sądu" przekazujące/obrazujące proces przeprowadzonej subsumcji i wykładni prawa oraz wynikające z powyższego oceny prawne sądu i zalecenia co do dalszego postępowania w sprawie. Z treści "części historycznej" uzasadnienia wyroku w sprawie I SA/Gl 411/15 nie wynika, czy sąd administracyjny aprobuje stanowisko organów podatkowych w przedmiocie przedawnienia zobowiązania podatkowego, czy twierdzi że doszło lub nie doszło do przedawnienia tego zobowiązania. Stanowisko sądu w tym przedmiocie nie zostało przedstawione i żaden przepis prawa nie zobowiązuje, żeby stanowiska tego się domyślać. W "rozważaniach sądu" wyrokującego w sprawie I SA/Gl 411/15 sąd administracyjny nie przedstawił w zakresie przedawnienia żadnych ocen prawnych i/lub wskazań dalszego postępowania, które mogłyby mieć wiążącą na podstawie art. 153 p.p.s.a. Brak jest podstaw faktycznych i prawnych ażeby z treści uzasadnienia prawomocnego wyroku I SA/Gl 411/15 domniemywać przekazanie jakichkolwiek ocen prawnych i/lub wskazań dalszego postępowania w sprawie w przedmiocie przedawnienia, w tym także ocen i zaleceń sprzecznych z treścią uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego, których nie aprobuje autor niniejszej skargi kasacyjnej. Jeżeli strony postępowania w sprawie I SA/Gl 411/15 upatrywały swojego interesu prawnego w rozstrzygnięciu w niej zagadnienia przedawnienia, mogły wszak wnieść od tego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W niniejszym postępowaniu Naczelny Sąd Administracyjny nie ma ani prawa ani obowiązku prawnego sanowania zaniechania rozważenia przez sąd w uzasadnieniu prawomocnego już wyroku I SA/Gl 411/15 zagadnienia prawnego przedawnienia zobowiązania podatkowego i przeszłego, minionego – stanu sprawy na dzień wydawania tego wyroku. Z tych powodów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił. Prokurator, który działając na prawach strony na podstawie art. 8 § 1 p.p.s.a., zainicjował postępowanie sądowoadministracyjne lub zgłosił w nim udział w interesie ogólnym - w celu ochrony praworządności, nie może zostać obciążony kosztami postępowania sądowoadministracyjnego (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2017 r., I OPS 1/17). Paweł Borszowski Jacek Brolik Bogusław Woźniak